18/7/2020 Έρευνες στον Χελμό

Είχαμε ελεύθερο αυτό το Σάββατο κι έτσι φύγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή για τα Καλάβρυττα να συναντήσουμε άτομα που θα μας οδηγούσαν σε σπήλαια στη γύρω περιοχή.
Κάναμε ένα καλό ταξίδι και λίγο μετά τις 10:00 συναντήσαμε τους ντόπιους και ξεκινούσαμε ήδη για το πρώτο. Ήταν η καταβόθρα στους Άνω Λουσούς και δίπλα της το βάραθρο Καλιακουδότρυπα, για τα οποία υπάρχουν αναφορές εντοπισμού και έρευνας ήδη από τη δεκαετία του ’70. Τα καταγράψαμε και φύγαμε για ένα ακόμη εκεί κοντά που είναι έξοδος νερών, καταγεγραμμένο και εξερευνημένο επίσης, μόνο που καταλήγει σε νερό που φαινόταν αρκετά βαθύ και μπορεί να είναι περαιτέρω προσβάσιμο με κατάδυση και μόνο.
Η πλάκα είναι ότι όπως μας έλεγαν τα ονόματα, τα βρίσκαμε και στο διαδίκτυο επί τόπου, και τουλάχιστον στο ένα είχα πάει πρίν 10-15 χρόνια!
Όταν είπαμε τα νέα στους ανθρώπους, απογοητεύτηκαν που δεν μας έδειξαν κάτι καινούριο, το δικό μας κέφι μας όμως δεν χάλασε. Τους εξηγήσαμε ότι γίνονται αυτά πολλές φορές, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια επόμενη φορά και για επιστροφή διαλέξαμε δασικούς δρόμους που μας έφεραν μέσα από ελατοδάση και πανέμορφα τοπία πάνω από τη λίμνη Δόξα.
Στην πορεία ακολουθήσαμε ένα δρόμο που ανέβαινε σε ένα ενδιαφέρον τοπίο με ασβεστολιθικές πλεύρες που τελικά ήταν αδιέξοδος, αφήσαμε το αυτοκίνητο, χωριστήκαμε και ερευνήσαμε, ο Τάκης μία επιβλητική βραχοσκεπή κι εγώ δυό πηγές και άλλα μέρη που θα περίμενε κανείς ότι θα έχει πολλά καρστικά φαινόμενα, δεν βρήκαμε όμως κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Σταματήσαμε στο εκκλησάκι δίπλα στην Τρύπα του Φενεού και πήγαμε στο σπήλαιο, αλλά ήταν πολύ αργά για να το κατέβουμε και συνεχίσαμε φτάνοντας σε ασφάλτινους δρόμους που όταν τους πατάμε χάνεται η μαγεία και νομίζω ότι έχουμε μισοφτάσει ήδη στην Αθήνα!
Άγγελος Βλαχόπουλος

11/7/2020 Φαράγγι Σεργούλας

Περάσαμε μια όμορφη μέρα, ηλιόλουστη και με ωραία παρέα.
Στο σημείο που είχε γίνει η κατολίσθηση πριν χρόνια, κάναμε τον κόπο να πάρουμε μαζί μας τρυπάνι για να κάνουμε τις βελτιώσεις.
Διαπιστώσαμε ότι το μέρος έχει γίνει πολύ δημοφιλές και έρχεται πολύς κόσμος το καλοκαίρι, μεταξύ των οποίων και κάποιοι με γνώσεις αρματώματος.
Έχουν βάλει σχοινιά με κόμπους μέχρι τα μισά και πλέον και σίγουρα μέχρι την κατολίσθηση όπου βρήκαμε αρμάτωμα. Μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει ασφάλειες που τοποθέτησαν δικοί μας και απλώς να έδεσαν τα σχοινιά τους πάνω. Πήρα μια πλακέτα που είχε τοποθετηθεί σε ένα μετρίων διαστάσεων βράχο και την μετέφερα στο αριστερό τοίχωμα. Πιστεύω ότι αυτός ο βράχος θα κατέβει κάποια στιγμή κι αυτός όπως τόσοι άλλοι στο μέρος εκείνο και δεν θα ξεχάσω κάπου στο 2005, όταν είχαμε αρματώσει εκεί ένα βράχο σαν μικρό αυτοκίνητο και μετά από 2-3 χρόνια τον βρήκαμε πιό κάτω με την πλακέτα στην κορυφή!
Πάντως εκτός από το πρώτο σημείο δεν πειράξαμε τίποτα άλλο και έχει αποκατασταθεί πιά η ασφαλής κατάβαση. Μετά από λίγο είδαμε και κάποια σίδερα σαν Βία Φεράτα, κάποια Π στερεωμένα στα βράχια και πάλι σχοινιά κλπ.


Η ομάδα: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Χρήστος Μπουγιώτας, Κων/νος Τράμπας, Νίκος Κοίλος, Αλέξανδρος Ασημακόπουλος και Άγγελος Βλαχόπουλος.
Και μερικές ακόμη φωτογραφίες από τη μηχανή του Νίκου.

4 και 5 Ιουλίου 2020 Φαράγγι Ροσκά

Ένα Σαββατοκύριακο με κάπως άστατο καιρό διαλέξαμε για να κατέβουμε το αγαπημένο μας φαράγγι, η παροδικότητα όμως των φαινομένων, όπως επίσης και το ότι θα βρισκόμασταν στα κάτω-κάτω όρια του μετώπου της κακοκαιρίας μας έδινε τα στοιχεία ότι θα μπορούσαμε να το επιχειρήσουμε χωρίς να έχουμε τόσο πολλά νερά που να μας δυσκολέψουν.
Φτάσαμε αργά το βράδυ στον κατασκηνωτικό χώρο δίπλα στον Κρικελοπόταμο, που είχε από μέτριο έως λίγο νερό, πράγμα πολύ καθησυχαστικό, στήσαμε τις σκηνές μας, μαγειρέψαμε, φάγαμε και πέσαμε για ύπνο. Μέσα στη νύχτα έφτασαν κι οι υπόλοιποι από Καλαμάτα.
Σηκωθήκαμε στις 7:00′ και αρχίσαμε τις ετοιμασίες για να είμαστε περίπου στις 9:30′ στη πλατεία στη Ροσκά και λίγο αργότερα στην αρχή των καταβάσεων. Ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι οι κάτοικοι είχαν καθαρίσει τις τσουκνίδες που είναι ιδιαίτερα μεγάλες και σε μεγάλη απόσταση, από τα σπίτια μέχρι μιά παλιά πετρόχτιστη πηγή.
Ξεκινήσαμε τις καταβάσεις στην αρχή νωχελικά, αλλά μετά μπήκαμε στο ρυθμό και ζωηρέψαμε όσο ανέβαινε και το κέφι της παρέας που αντίκριζε τα πανέμορφα τοπία με τα νερά που έτρεχαν από τα πλάγια σχηματίζοντας απαλές κουρτίνες και την πρασινάδα που σκέπαζε τα τοιχώματα δεξιά κι αριστερά. Βρήκαμε κάποια βύσματα που θέλουν αλλαγή, αλλά γενικά δεν χρειάστηκε πουθενά να κάνουμε κάποια εναλλακτικά ρελέ, συνεχίζοντας ακάθεκτοι και απολαμβάνοντας τη διάσχιση. Το νερό ήταν λίγο και λασπωμένο και στην εκβολή του στον Κρικελοπόταμο έκανε μεγάλη διαφορά με τα καθαρά νερά του ποταμιού.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Πανταβέχει και μετά από τις ανάλογες φωτογραφίες ανεβήκαμε μέχρι την κατασκήνωση. Μια μπόρα που άρχισε και δυνάμωνε, κράτησε κάμποση ώρα και μας δυσκόλεψε λίγο όταν αλλάζαμε, αλλά βάλαμε τα αδιάβροχά μας, φτιάξαμε και ένα υποστεγάκι με μουσαμά και καθίσαμε να μαγειρέψουμε και να φάμε με όρεξη. Η βροχή μετά από καμιά-μιάμιση ώρα σταμάτησε και δεν ξαναέβρεξε.
Ο ύπνος που μας έλειψε από την προηγούμενη, μας ήρθε εύκολα και προσωπικά δεν τον διέκοψα για κανένα λόγο, μέχρι που έφεξε.
Την επομένη φύγαμε για τον Προυσό και βάλαμε πάλι τις στολές μας, κάνοντας λίγο περπάτημα σε μικτό πεδίο σε ένα από τα φαράγγια που συναντήσαμε στο δρόμο μας, για να έχουμε μια καλή δικαιολογία για το τσιμπούσι που ακολούθησε!
Η Ομάδα από Καλαμάτα: Γιώργος Εξηνταβελώνης, Κώστας Φύκιρης, Γιώργος Στεφανούρης, Ειρήνη Ατλαντζή, Πολίνα Ορφανίδου και από Αθήνα: Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Ανδρέας Βαλλογιάννης και Άγγελος Βλαχόπουλος.


Στο φαράγγι ήρθε και ομάδα της ΟΔΕΥΩ που μπήκε μετά από μας και τους πέτυχε η βροχή. Όλα όμως πήγαν καλά και συναντηθήκαμε αργότερα στο χώρο της κατασκήνωσης όπου ανταλλάξαμε τις εμπειρίες μας.

27/6/2020 Σπηλαιοβάραθρο Θρακιά Πανείου Όρους

Μερικές φωτογραφίες από την εξόρμηση των μελών μας Απόλλωνα Θρασυβουλίδη και Έλενας Μπεκατώρου.

20/6/2020 Εξερεύνηση σπηλαίου στη Λακωνία

Πάλι στη Λακωνία μας έφεραν οι έρευνές μας με τον Τάκη Καπλαντζή, για να ανοίξουμε και να τελειώσουμε αυτή τη φορά ένα σπήλαιο που μας είχε δείξει ένας ντόπιος που δούλευε στην κατασκευή του δρόμου κοντά στο χωριό του.
Είχαμε μια δυσκολία επειδή οι εργάτες της ΜΟΜΑ που κατασκεύαζαν τον ασφάλτινο δρόμο και έπεσαν πάνω στο χάσμα, προφανώς με βαριά μηχανήματα, έριξαν μεγάλα κομμάτια βράχων μέσα και πάνω στην είσοδο του έγκοιλου. Μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν ένας μεγάλος βράχος χωμένος κάθετα μέσα στο σημείο που φαινόταν καταλληλότερο για ξεκίνημα της κατάβασης.
Αφού μετακινήσαμε αρκετά μικρότερα κομμάτια βράχων μαζί με διάφορες πέτρες και χώματα, δέσαμε στο αυτοκίνητο τον βράχο και τον κουνούσαμε μπρος-πίσω μέχρι που έπεσε λίγο προς τα έξω εκεί που είχαμε ανοίξει λίγο χώρο.
Επιτέλους μετά από μιάμιση και πλέον ώρα προσπαθειών ξεκινούσαμε την κατάβαση δένοντας από το αυτοκίνητο και τοποθετώντας τρεις αγκυρώσεις, δύο βιομηχανικά ίνοξ και έναν ιμάντα. Φτάσαμε 28-30 μέτρα κάτω στο χαμηλότερο σημείο της διάκλασης, περνώντας από στενά κάθετα τοιχώματα. Εκεί βρήκαμε αίθουσα που σε αντίθεση με τον υπόλοιπο χώρο, ήταν γεμάτη κουρτίνες, σταλακτίτες και σταλαγμίτες, με υγρασία και τις όμορφες μικρές γνωστές μας σταγονίτσες να κρέμονται στις μυτούλες από τα σπηλαιοθέματα. Ήταν αντίθετα προς το δρόμο ενώ η μεριά της διάκλασης κοντά και κάτω από το δρόμο, ήταν μπαζωμένη πολύ σχολαστικά. Δεν είχα το τριποδάκι μου μαζί, οπότε έκανα ότι μπορούσα στην φωτογράφιση,
Μιάμιση ώρα περίπου μετά, ανεβήκαμε στην επιφάνεια όπου όσο εμείς δουλεύαμε περνούσαν διάφοροι ντόπιοι και μας ρώταγαν τι κάνουμε. Άλλο που δε θέλαμε κι εμείς να μιλάμε, να εξηγούμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και να μαθαίνουμε. Μεταξύ αυτών ήρθε και ο άνθρωπος που μας το έδειξε την πρώτη φορά. Ο ίδιος άνθρωπος μας συνάντησε αργότερα σε μια διασταύρωση και μας πήγε σε ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον σπήλαιο που λόγω ώρας δεν ξεκινήσαμε την εξερεύνησή του. Είναι βέβαια το επόμενο στο πρόγραμμα!
Άγγελος Βλαχόπουλος

13-14/6/20 Φαράγγια Ίναχου και Μύλων

Με πολύ λίγο νεράκι μας υποδέχτηκε ο Ίναχος το πρωί του Σαββάτου και μάλλον ήταν η τελευταία φορά που το κατεβήκαμε για την εποχή.
Μαζευτήκαμε δέκα άτομα, τρείς από Καλαμάτα, ο Γιώργος Εξηνταβελώνης, η Πολίνα Ορφανίδου, κι ο Γιώργος Στεφανούρης. Πέντε ήταν της ομάδας ΟΔΕΥΩ, ο Ανδρέας Λιόσης, ο Παναγιώτης Σαλτζής, ο Μανώλης και Αντώνης Βασιλάκης η Δανάη Σγουρέα και τέλος ο Ανδρέας Βαλλογιάννης και εγώ.
Σύντομα αρχίσαμε τις μπόλικες καταβάσεις που έχει το φαράγγι μέχρι το ύψος του Νεοχωρίου όπου είχαμε αφήσει τα κάτω αυτοκίνητα. Το ξεκίνημα της ιστορίας του φαραγγιού μπορείτε να δείτε εδώ: http://www.fhs.gr/gr/forum/viewtopic.php?f=24&t=2331#p12886
Το πρώτο κομμάτι της πορείας έχει μικρούς απανωτούς καταρράκτες και από τη μέση και μετά ξεκινάνε μεγαλύτερα κατεβάσματα 15-20 μέτρων. Μεγαλύτερο είναι ένα 35άρι περίπου, που ακολουθείται αμέσως μετά από ένα 25άρι. Εκεί κάτω στην κοίτη υπήρχε ένα δεντράκι που στήναμε μια οδηγούμενη κατάβαση αλλά δεν υπάρχει πια, νικημένο από τις κατεβασιές των τελευταίων ετών.


Την Κυριακή πήγαμε με τον Ανδρέα Βαλλογιάννη στο Μύλων όπου συναντήσαμε εκτός από διάφορες ομάδες και μερικά μέλη του Συλλόγου.

Άγγελος Βλαχόπουλος

6 &7/6/2020 Φαράγγι Καλλιθέας και Φαράγγι Γερακίνας

Καλή εποχή για να κατέβεις το Φαράγγι της Καλλιθέας με μπόλικο νερό και καλή παρέα!
Οι φίλοι ήρθαν από Καλαμάτα κι εγώ από Αθήνα και μέχρι να συντονιστούμε πέρασε λίγο η ώρα, αλλά κάναμε όσο σβέλτα μπορούσαμε και νωρίς το μεσημέρι ήμασταν στο πρώτο κατέβασμα.
Μπήκαμε ο Γιώργος Εξηνταβελώνης, ο Κώστας Φύκιρης, ο Γιώργος Στεφανούρης κι εγώ.
Το έχουμε περάσει με περισσότερο νερό, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν και λίγο. Το ευχαριστηθήκαμε κάνοντας τα άλματα και τις καταβάσεις και το απόγευμα που βγήκαμε ήμασταν χορτάτοι από εμπειρίες αλλά άδειοι από φαγητό! Οι μπάρες δεν είναι φαγητό.. Ανάψανε τα πηρούνια!


Την επομένη πήγαμε στο φαράγγι της Γερακίνας με τους υπόλοιπους που ήρθαν από την Καλαμάτα για να γνωρίσουν τα παιδιά το άθλημα και να έχουν μια ευκαιρία να κατέβουν τεχνικές καταβάσεις χωρίς νερά για να μαθαίνουν τα σχοινιά. Πιστεύω ότι θα έχουμε συνέχεια με κάποιους από την παρέα, αν όχι με όλους! Ο μικρούλης στις φωτογραφίες αν και 10χρονος ήταν πολύ καλός!
Άγγελος Βλαχόπουλος

31/5/2020 Έρευνες κοντά στην Τρίπολη

Ο δρόμος μας έφερε πάλι κοντά στις περιοχές που χρόνια τώρα ψάχνουμε και έχουμε εντοπίσει πολλά σπήλαια με τη βοήθεια ντόπιων βοσκών και κυνηγών, αλλά αυτή τη φορά κυνηγήσαμε σημεία που εντόπισε ο Τάκης Καπλαντζής από το Google earth. Ξέραμε ότι είχαμε μικρές πιθανότητες να βρούμε κάτι αξιόλογο, αλλά ο τόπος έδειχνε και ήταν πολλά υποσχόμενος.
Αφήσαμε το αυτοκίνητο σε ένα χωματόδρομο και ανεβήκαμε από μονοπατάκια που είχαν χαράξει αμυδρά άγρια ζώα που όπως ήταν φυσικό μας πέρασαν από πολύ χαμηλά έως αδιαπέραστα χωρίς το ματσέτι σημεία και μετά από περισσότερη από μιάμιση ώρα ανάβασης, φτάσαμε ακριβώς στο σημείο που ψάχναμε. Αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε κάτι εκεί, αλλά βρήκαμε τρία-τέσσερα παρα λίγο σπήλαια!
Συνεχίσαμε να ερευνούμε σε μαγευτικά τοπία περνώντας από διάσελα και κορυφογραμμές με δεντρα και βράχια όλα καταπράσινα και σκεπασμένα από μούσκλια και πυκνή χαμηλή βλάστηση ανάμεσα στα έλατα και τους κέδρους και κάποια στιγμή κατά το απόγευμα στραφήκαμε πρός το αυτοκίνητο. Χρειαστήκαμε αρκετή ώρα να το φτάσουμε, αλλάξαμε τα ρούχα που μας είχε μουσκέψει μια απαλή βουνίσια βροχή και καταλήξαμε σε γνωστό μας από άλλες εξορμήσεις ταβερνάκι.
Σπήλαιο μπορεί να μη βρήκαμε αυτή τη φορά, αλλά γνωρίσαμε έναν ωραίο τόπο που δεν είχαμε ξαναπάει και τώρα θα μπορέσουμε να μιλήσουμε γι αυτόν με ντόπιους ανθρώπους αν χρειαστεί, γνωρίζοντας κάποια χαρακτηριστικά του.
Άγγελος Βλαχόπουλος

21-22-23/5/2020 Εξερευνήσεις-έρευνες και γνωριμίες στην περιοχή του Αρτεμισίου

Επιτέλους η καραντίνα για τον κορωνοιό χαλάρωσε και για δύο μήνες απραξίας το αντίδοτο μιας τριήμερης εξόρμησης ήταν ότι πρέπει. Φύγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή το πρωί της Πέμπτης για να ερευνήσουμε σε ένα πεδίο που είχαμε αφήσει εκκρεμότητες και να συναντήσουμε ανθρώπους που μας περίμεναν να μας δείξουν σημεία με σπήλαια. Ο απώτερος σκοπός μας βέβαια, ήταν να κοιμηθούμε δυό βράδια στην εξοχή και οπωσδήποτε να είμαστε ανεξάρτητοι κι από φαγητό, γιατί ακόμα οι ταβέρνες δεν είχαν ανοίξει, πράγμα που δεν μας χάλασε καθόλου!
Ακολουθώντας τις οδηγίες των ντόπιων ανεβήκαμε σε απότομες πλαγιές, κάποιες πολύ απότομες, περάσαμε στενούρες και ανοίξαμε δρόμο στα πυκνά κλαριά, φάγαμε και μια βροχή, μέχρι και χωματόδρομο κουρέψαμε για να περάσουμε το αυτοκίνητο.
Εντοπίσαμε κάποια από τα σπήλαια που ψάχναμε και άλλα θα τα πάμε παρέα με τους ίδιους τους ανθρώπους που τα ξέρουν σε κάποια επόμενη εξόρμηση, αλλά το σίγουρο είναι ότι το βράδυ τρώγαμε με όρεξη και αποζητούσαμε τον ύπνο στον υπνόσακο!
Άγγελος Βλαχόπουλος

8/3/2020 Βάραθρο Πύργου Μεγάλο

Βρεθήκαμε το πρωί με τον Γιώργο Καρακύρη και τον Τάκη Καπλαντζή για να ανέβουμε στην κορυφογραμμή του Υμηττού και να μπούμε στο γνωστό βάραθρο. Είχαμε σκοπό να κάνουμε και κάποιες βελτιώσεις αρματώματος και αντικαταστάσεις σε παλιά γαλβανιζέ βύσματα και σπίτ που έχουν παρουσιάσει σκουριές και φθορές αντίστοιχα, αλλά ο Τάκης θα έφευγε, οπότε μπήκαμε για απλή επίσκεψη, χωρίς τρυπάνι. Τα δεσίματα τα κάναμε αναγκαστικά στις υπάρχουσες αγκυρώσεις και σε φυσικές δεσιές, διαπιστώνοντας για μια ακόμη φορά ότι κάποιοι φεύγοντας από το σπήλαιο παίρνουν τα παξιμάδια που αφήνουμε πάνω στα βιομηχανικά. Εμείς στα σημεία που χρησιμοποιήσαμε αφήσαμε βέβαια τα παξιμάδια για τον επόμενο σπηλαιολόγο να τα χρησιμοποιήσει, ελπίζοντας να τα ξαναβρούμε εκεί.
Κατεβήκαμε μέχρι το πατάρι στα 70μέτρα, ξενάγησα τον Γιώργο που ερχόταν για πρώτη φορά, του είπα για τη συνέχεια προς τα κάτω, τα νέα κομμάτια που εξερευνήσαμε πριν από μερικά χρόνια και το παράθυρο που βλέπαμε απέναντι από το πατάρι το οποίο ήταν η αφορμή για το στήσιμο της μεγάλης τραβέρσας πρόσβασης που μας οδήγησε στις νέες αίθουσες. Τσιμπήσαμε κάτι και ξεκινήσαμε για πάνω βρίσκοντας χρόνο να φωτογραφήσουμε κάποια όμορφα σημεία. Προλάβαμε ανοιχτό και το αναψυκτήριο στην Καλοπούλα για ένα ζεστό τσάι.
Άγγελος Βλαχόπουλος