11/11/2018 Βάραθρο Κορυφογραμμής

Μερικές φωτογραφίες από την εξόρμηση που περιελάμβανε και εκπαίδευση.

10/11/2018 Σεμινάριο Σπηλαιολογίας Σπήλαιο Αστερίου

Οι νέοι φίλοι μας ήταν ορεξάτοι και έτσι δεν μείναμε στασυνηθισμένα. Αφού κατεβήκαμε στην πρώτη αίθουσα, χωθήκαμε στα στενώματα χαμηλότερακι έτσι τα παιδιά είχαν μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσουν τις αντοχές τους και ταπήγαν πάρα πολύ καλά.

4/11/2018 Σεμινάριο Σπηλαιολογίας – Ορυχεία Λαυρίου

Με οδηγό μας τον Μανώλη Μοσχολιδάκη, πήγαμε να επισκεφθούμεένα από τα πολλά ορυχεία της περιοχής. Μια πολύ ωραία εμπειρία για τους νέουςμας συναδέλφους που περιλάμβανε πορεία μερικών χιλιομέτρων στις εγκαταλειμμένεςεγκαταστάσεις και σε πλημμυρισμένους διαδρόμους. Συναντήσαμε μεγάλες αίθουσεςμε φυσικές και τεχνητές υποστυλώσεις, χιλιόμετρα σκουριασμένων σιδηροτροχιών,όλα αφημένα στη διάβρωση και τον χρόνο.

.       

22/9/2018 Σπήλαιο Αγ.Πνεύματος

Με αναχώρηση το απόγευμα της Παρασκευής, φτάσαμε το βραδάκι στον κατασκηνωτικό χώρο “Αγ. Πνεύμα”, τρεις από την Αθήνα, ο Άγγελος Βλαχόπουλος, η Χαρά Παναγιωτοπούλου και η Ξένια Γεωργοπούλου, μέλος του ΣΠΕΛΕΟ, όπου συναντήσαμε τον Κώστα Στασινό από Λαμία.
Μπήκαμε στο ομώνυμο σπήλαιο το Σάββατο το πρωί και γρήγορα φτάσαμε στο σιφόνι στα 400μ περίπου, που μας σταμάτησε τον Ιούλιο, το βρήκαμε με πολύ λίγο νερό και το περάσαμε δεύτερη φορά για τη χρονιά που διανύουμε. Continue reading

29/8/18 Βάραθρο Μ. Αστερίου

Μια σπηλαιολογική βόλτα με ένα φίλο, μέλος του Συλλόγου από τα παλιότερα χρόνια, τον Χρήστο Μπουγιώτα, κάναμε στο κοντινό σπήλαιο του Υμηττού για να θυμηθούμε τα παλιά, καθώς είναι μόνιμος κάτοικος Σουηδίας τώρα πια, οικογενειάρχης με έναν υιό και άλλον ένα στα σκαριά!

25 & 26 /8/2018 Αρτεμίσιο

Η ομάδα: Παναγιώτης Γεωργίου, Τάκης Καπλαντζής, Ξένια Γεωργοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.
1η Μέρα
Το Σάββατο συνεχίσαμε τις έρευνες και τις επαφές στην περιοχή περπατώντας στα βουνά προσπαθώντας να εντοπίσουμε δύο συγκεκριμένα σπήλαια από πληροφορίες που μαζεύουμε από ντόπιους. Δεν κατορθώσαμε να εντοπίσουμε τα εν λόγω σπήλαια, αλλά τελειώνοντας τις έρευνες μπήκαμε στην καταβόθρα που οι ντόπιοι μας την είπαν «Καταβόθρι» στα πεδινά της Νεστάνης. Είχε στενά περάσματα και λιγοστό διάκοσμο, ήταν όμως μια ευχάριστη αλλαγή από το λιοπύρι που επικρατούσε έξω και στο οποίο περπατούσαμε όλη μέρα. Επιστρέψαμε στη στάνη του φίλου Βασίλη που μας περίμενε γίδα βραστή και άλλα μεζεδοειδή μαζί με τα ανάλογα οινοπνευματώδη. Γνωρίσαμε δυο-τρεις ανθρώπους ακόμη μιλήσαμε για το ειδικό ενδιαφέρον μας για τον τόπο τους και προσφέρθηκαν, ένας να πάει στο ένα σπήλαιο που ψάχναμε και άλλος στο άλλο, βάζοντας σημάδια που θα βλέπαμε από σημεία που γνωρίζαμε πια, μετά την αναγνώριση που είχαμε κάνει.


2η Μέρα
Την Κυριακή ο ένας δεν μπόρεσε να βρει το σπήλαιο που αναζητούσαμε, αλλά από τον άλλο είχαμε θετική απάντηση. Άκολη Τρύπα το όνομά του σπηλαίου και όπως διαπιστώσαμε αργότερα, την προηγούμενη εγώ πέρασα λίγο ψηλότερα κι ο Τάκης λίγο χαμηλότερα, λίγα μέτρα μακρυά του.
Πήραμε τα αυτοκίνητα και φτάσαμε μέχρι εκεί που υπήρχε δρόμος, ανεβήκαμε τον πρώτο λόφο που ξέραμε και από την κορυφή του είδαμε ολοφάνερα τα σημάδια στην απέναντι πλαγιά, εκεί που ψάχναμε την προηγούμενη μέρα. Με αναπτερωμένο ηθικό ξαναπήραμε το δρόμο για το απέναντι ύψωμα, και σύντομα βρήκαμε το στόμιο που αναζητούσαμε. Ήταν μικρό, πολύ κοντά στα πουρνάρια και όντως πολύ δύσκολο να εντοπιστεί χωρίς βοήθεια. Η βλάστηση μας έδωσε τις πρώτες δεσιές κι έτσι αν πάει κάποιος δεν θα δει αγκυρώσεις παρά μόνο 10-12 μέτρα πιο κάτω σε σημείο που υπάρχει ένα κατέβασμα αριστερά το οποίο τελειώνει 5-6 μέτρα χαμηλότερα, και ένα δεξιά με μπόλικο βάθος. Κατέβηκα μόνο εγώ σ’ αυτό διαπιστώνοντας ότι όντως σταματάει, ώστε να μην χρειαστεί να ξανακατέβει ο Παναγιώτης που χαρτογραφούσε. Μια μέτρηση από πάνω ήταν αρκετή.
Χρησιμοποιώντας την ίδια δεσιά περάσαμε τραβερσάροντας στο βαθύ κομμάτι, όλο στενό και με χωμάτινα τοιχώματα κι εκεί τοποθετήσαμε τα πρώτα βύσματα. Το ευχάριστο ήταν ότι μετά τα πρώτα 25-30 μέτρα ο διάκοσμος γινόταν πλούσιος, τα τοιχώματα κρυσταλλικά και ευαίσθητα σαν κοράλλια, θυμίζοντας πολύ το διάκοσμο που συναντάμε στο Πύργου Μεγάλο Βάραθρο στον Υμηττό. Καταλήξαμε σε αίθουσα αρκετά άνετη 7Χ10 περίπου με ακόμη περισσότερα σπηλαιοθέματα και ξεκινήσαμε να φωτογραφίζουμε. Λίγο αργότερα κατέβηκε κι ο Παναγιώτης που έκανε τη χαρτογράφηση, οριστικοποιώντας το βάθος στα 65μέτρα με το σχοινί μας να έχει δύο-τρία μέτρα περίσσευμα το πολύ! Η παραγγελία μας ήταν ότι έπρεπε! Ψάξαμε για πιθανή συνέχεια, αλλά βρήκαμε μόνο τα χαρακτηριστικά πολύ στενά περάσματα σαν ρωγμές που ανοίγει το νερό για λογαριασμό του αφήνοντας τους επίδοξους εξερευνητές από πάνω στη φαντασία τους για ακόμη μεγαλύτερα βάθη και ακόμη περισσότερες καταστόλιστες αίθουσες. Επιστρέψαμε στην επιφάνεια προσέχοντας όσο μπορούσαμε τον διάκοσμο και νωρίς το απόγευμα βγήκαμε στο φως ικανοποιημένοι, παίρνοντας το δρόμο για τα αυτοκίνητα.

7/7/2018 Σπήλαιο Αγ. Πνεύματος

Για την προγραμματισμένη αποστολή μαζευτήκαμε τρία άτομα, και η ομάδα συστάθηκε από τον Κώστα Στασινό, την Ξένια Γεωργοπούλου κι εμένα τον Άγγελο Βλαχόπουλο.
Μπήκαμε το πρωί του Σαββάτου εφοδιασμένοι με όλα τα απαραίτητα και με τη διάθεση να μείνουμε πολλές ώρες ώστε τουλάχιστον να φτάσουμε μέχρι το πέρασμα του Άρη στα 1218μέτρα και όχι απαραίτητα να το περάσουμε, κάνοντας διανοίξεις και βελτιώσεις στη διαδρομή. Ο κύριος σκοπός μας δηλαδή ήταν να προετοιμαστεί μια επόμενη αποστολή που θα είχε ευκολότερη πρόσβαση και για το λόγο αυτό πήραμε τρυπάνι με δύο μπαταρίες, σακούλες μπάζων, καψούλια και όλα τα υπόλοιπα χρειαζούμενα.
Η πορεία μας δυστυχώς σταμάτησε στο λαγούμι στα 400μ. που είχε αρκετό νερό. Θα μπορούσαμε να το περάσουμε αδειάζοντας με το κάνιστρο αρκετό από αυτό, ώστε να μην γίνουμε τελείως μούσκεμα, αλλά η ροή από το γνωστό «βρυσάκι» ήταν συνεχόμενη και σταθερή, περισσότερη από την προηγούμενη φορά. Αν είχαμε ένα-δύο άτομα που θα έμεναν εκεί για ασφάλεια, θα το επιχειρούσαμε, αλλά το γεγονός αυτό όπως και οι προγνώσεις για άστατο καιρό μας απέτρεψαν από το να το προσπαθήσουμε.
Ως εκ τούτου, αφιερώσαμε τον χρόνο μας κάνοντας βελτιώσεις στην διαδρομή μας προς τα πίσω βαθαίνοντας τα περάσματα και οχυρώνοντάς τα με τα σακιά που είχαμε μαζί μας. Επίσης ενώ εγώ έβαζα δυο καψούλια στο πέρασμα που ήταν κάποτε η σκάλα, οι άλλοι δύο έκαναν μια πολύ καλή φωτογράφηση του τμήματος αυτού. Τελείωσα με τη διάνοιξη και προχωρώντας συνέχισα με μικροβελτιώσεις προς τα έξω, φτάνοντας πολύ νωρίτερα από τους άλλους.
Βγήκα σε ένα συννεφιασμένο απομεσήμερο και μέχρι να καθήσω λιγάκι περιμένοντας, ξεκίνησε μια βροχή, όχι πολύ δυνατή, αλλά ήρθε σαν μια επαλήθευση του σκεπτικού μας και μέχρι να νυχτώσει έβρεξε πάλι 3-4 φορές με μικρότερη ένταση. Μια υπέροχη βραδυνή δροσιά μας έκανε να αναζητήσουμε πιο ζεστά ρούχα και για να κοιμηθούμε χρειαστήκαμε καλά σκεπάσματα, σε μια απολαυστική αντίθεση με τη ζέστη στα πεδινά.