Φαράγγι Στριφτός 6/6/15

Το είχαμε συζητήσει από τον χειμώνα με τον Γιώργο να πάμε σ’ αυτό το φαράγγι πρίν πέσουν πολύ τα νερά και η ευκαιρία μας δόθηκε το Σάββατο 6/6. Μαζευτήκαμε οι: Γιώργος Γεωργιάδης, Μάκης Τσαμαλής, Έλενα Ζερβού, Ζέτα Κωστοπούλου, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Νίκος Μπορομπόκας, Κώστας Στασινός και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.
Πρωί-πρωί συναντηθήκαμε στην διασταύρωση του Αγ. Στεφάνου και κατά τις 09:00 συναντήσαμε στα Καμένα Βούρλα τον Κώστα που ήρθε να μας συναντήσει απ’ τη Λαμία.
Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος χωρίς τα απειλητικά φαινόμενα που θα μας απαγόρευαν να μπούμε στις καταβάσεις κι έτσι, διαλέγοντας την μεγαλύτερη και ομαλότερη διαδρομή, ανεβήκαμε με τα αυτοκίνητα για την είσοδο.
Βρήκαμε να τρέχει λίγο νερό που σε καμιά περίπτωση δεν μας δημιούργησε δυσκολίες, αλλά στόλιζε την κοίτη και μας δρόσιζε στην μάλλον ζεστή μέρα που διαλέξαμε.
Το φαράγγι είναι ανοικτό με διαδοχικά στενά σημεία, που φτιάχνουν και τα τεχνικά κομμάτια και θεωρητικά θα μπορούσε να κάνει κάποιος διαφυγή σε πολλά σημεία προς τα δεξιά που βρίσκεται και ο απότομος λασπωμένος χωματόδρομος που αποφύγαμε να ανεβάσουμε τα αυτοκίνητά μας.
Μετά τους πρώτους τρείς-τέσσερις καταρράκτες, ενώ όλα έδειχναν ότι θα είχαμε μιά χαλαρή απολαυστική διαδρομή, στο σημείο που υπάρχει μια μεγάλη σχοινιά των 25 και συνεχόμενα άλλη μία των 25 μέτρων, άρχισαν να πέφτουν πέτρες, μάλλον μέσα από την πάνω βάθρα μέσα απ’ το νερό. Ίσως ξεκόλλησαν από τα κύματα που δημιουργούσαν οι αναταράξεις αυτών που κατέβαιναν και έμπαιναν στο νερό και προχωρούσαν για να μπούν στη κάθετη τραβέρσα του πρώτου 25άρη. Πάντως ενώ ήμουνα σ’ αυτό ακριβώς το ρελέ, που είναι εκτός νερού, δεν είδα καμία πέτρα να περνάει από δίπλα μου. Οπότε μόνο από τέσσερα-πέντε μέτρα δεξιότερα από την αγκύρωση, από εκεί που ξεχειλίζει το νερό, θα μπορούσαν να φύγουν. Πολύ ύπουλη περίπτωση!
Έτσι δεν υπήρχε έγκαιρη προειδοποίηση και ενώ κατέβαινε ο Μάκης, δέχτηκε ένα χτύπημα στον αριστερό ώμο από ένα μεγαλούτσικο βραχάκι. Κατέβηκε και τον επόμενο συνεχόμενο καταρράκτη και μετά κρέμασε το χέρι του σε έναν ιμάντα για να το έχει σε μία θέση που μην πονάει από τις κινήσεις.
Προσπαθήσαμε να βγούμε από την κοίτη, αλλά ήταν πολύ δασωμένα τα περάσματα και τελικά, αφού πήραμε τα βάρη από τον Μάκη, αποφασίσαμε ότι το να ακολουθήσουμε το φαράγγι ήταν πιό συνετό και εφικτό. Συνεχίσαμε, άλλοτε με συνοδευόμενες και άλλοτε με ασφαλιζόμενες καταβάσεις προσέχοντας να μην έχουμε συνέχεια στην ατυχία του φίλου μας. Σίγουρα θα το χαιρόμασταν περισσότερο, αλλά μετά από λίγο προσαρμοστήκαμε στα επί πλέον μέτρα ασφαλείας και μπορέσαμε να χαλαρώσουμε, πάντα όμως με κάποια εγρήγορση.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στην έξοδο χωρίς άλλα απρόοπτα και ευτυχώς, όπως μάθαμε αργότερα, το χτύπημα, ήταν μιά γερή μελανιά χωρίς περισσότερες συνέπειες.