Author Archives: agelos

10/06/18 Φαράγγι Καλλιθέας

Την Κυριακή 10 Ιουνίου την είχαμε προ πολλού κανονίσει με τον Γιώργο Γεωργιάδη για να κάνουμε ένα φαράγγι και κατά προτίμηση την Καλλιθέα. Όχι μόνο το μπορέσαμε, αλλά μαζευτήκαμε δεκατέσσερα άτομα, εννέα από τον Θησέα, δύο από ΕΟΔ, δύο από ΣΠΕΛΕΟ και ένας φίλος ορειβάτης από την Τρίπολη.
Ο καιρός έλεγε ότι θα έβρεχε το απόγευμα και προς το βράδυ θα χειροτέρευε, αλλά υπολογίσαμε ότι θα είχαμε τον χρόνο να βγούμε μέχρι τότε.
Με κάποιες καθυστερήσεις, νωρίς το μεσημέρι ήμασταν στις βάθρες της αρχής των καταβάσεων και ετοιμαζόμασταν. Το νερό ήταν λίγο σχετικά, αλλά αρκετό και δροσερό όπως πάντα.
Με επτά άτομα να αρματώνουν η κίνηση ήταν σχετικά γρήγορη και δεν υπήρχαν μεγάλες αναμονές. Πρέπει να είχα 2-3 χρόνια να το επισκεφθώ, αλλά μετά από κάποιες γερές κατεβασιές που είχε κάνει 5-6 χρόνια πριν αλλάζοντας αρκετά την κοίτη, δεν μου φάνηκε να έχει ξαναγίνει κάτι συνταρακτικό. Τα αρματώματα ήταν εντάξει και οι βάθρες για βουτιές, όπως τις θυμόμασταν για να κάνουμε τα άλματά μας άφοβα.
Νωρίς το απόγευμα ξεκίνησαν κάποιες ψιχάλες που μετά από λίγο αγρίεψαν λιγάκι, αλλά ήμασταν ήδη στο προτελευταίο κατέβασμα, είχαμε στήσει την οδηγούμενη κατάβαση και κάνοντας το τελευταίο άλμα βγήκαμε στα αυτοκίνητα.
Εκτός από τον Γιώργο που αναφέρω στην αρχή, ήμασταν οι Γιώργος Εξηνταβελώνης, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Ρούλα Λιανού, Σπύρος και Γιώργος Ζαννιάς, Τάσος Κειβανίδης, Γιώργος Δήσιος, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Θόδωρος Καρύδης, Βασίλης Αθανασόπουλος, Ξένια Γεωργοπούλου, Τζένη Λιβανού, κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

2-6-18 Σπήλαιο Αγ.Πνεύμα, Οίτη

Προκειμένου να κάνουμε αναγνώριση και να προετοιμάσουμε μεγαλύτερη μελλοντική αποστολή για το σπήλαιο, το πρωί του Σαββάτου φύγαμε από την Αθήνα με τον Τάκη Καπλαντζή.
Φτάνοντας στο λειβαδάκι του κατασκηνωτικού χώρου, αμέσως διαπιστώσαμε ότι το ποταμάκι είχε πολύ λίγο νερό, πράγμα περίεργο μιας και οι βροχές το προηγούμενο διάστημα ήταν αρκετές. Παρ’ όλα αυτά θα μπορούσε στο εσωτερικό της σπηλιάς να κρατάει ακόμα πολύ νερό.
Μπήκαμε με την ησυχία μας και αμέσως μετά τα πρώτα μέτρα ξεκινήσαμε τα ξεμπαζώματα στα περάσματα. Στα λαγούμια που είναι στα 180 και 200 μέτρα χρειάστηκε αρκετή ώρα και χρήση εργαλείων για να περάσουμε. Όσο πλησιάζαμε στο σιφόνι που την προηγούμενη φορά ήταν πλημμυρισμένο, η αγωνία μας ήταν μεγάλη γιατί αν η κατάσταση ήταν ίδια, εδώ θα τελείωνε και η μέρα μας χωρίς ελπίδα να προχωρήσουμε. Η πρώτη εντύπωση ήταν αρνητική, το νερό είχε χαμηλώσει πολύ, αλλά προς το τέλος της χαμηλής στοάς φαινόντουσαν μπάζα που όμως δεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία του αέρα. Βγάλαμε νερό με ένα κάνιστρο που έχουμε αφήσει εκεί γι’ αυτές τις δουλειές, και μπροστά μπήκε ο Τάκης δυναμικά και παραμερίζοντας τα χώματα πέρασε και με ειδοποίησε. Πέρασα κι εγώ και συνεχίσαμε στην κάθετη σχισμή στον χώρο πριν το επόμενο στένεμα, δεν είχε νερό και σχετικά εύκολα περάσαμε στις πρώτες μεγάλες αίθουσες του σπηλαίου. Σύντομα ανεβήκαμε τους καταρράκτες και φτάσαμε στην καταστόλιστη χαμηλή αψίδα με τους «ψαράδες» που πάντα κρατάει νερό, το περάσαμε κι αυτό και φτάσαμε στην μεγάλη αμμώδη κατηφοριά που για πρώτη φορά περάσαμε πάλι οι δυο μας σκάβοντας για ώρες. Αυτή τη φορά ο αέρας περνούσε, άρα δεν ήταν τελείως κλειστή, είχε όμως πολλά φερτά που έπρεπε να τραβήξουμε. Αρχίσαμε με το κάνιστρο να ξεμπαζώνουμε και κάποια στιγμή θεωρήσαμε ότι σπρώχνοντας θα βγαίναμε στον χαμηλό διάδρομο από την άλλη μεριά, όμως η εντύπωσή μας ήταν λάθος. Σκάψαμε κι άλλο, αλλά σε κάποια στιγμή σταματήσαμε για μην κάψουμε τους ώμους και τα χέρια μας όπως την πρώτη φορά. Εδώ θα χρειαστεί να φέρουμε μία ακόμη αλουμινένια σέσουλα που μας έλειψε και σίγουρα μερικά άτομα ακόμα για να αλλάζουμε βάρδιες.
Επιστρέψαμε βελτιώνοντας περισσότερο τα περάσματα σπάσαμε κάτι μυτίκια που ενοχλούσαν και βγήκαμε όσο ακόμα είχε φως.
Την επομένη αφιερώσαμε για ψαχτήρι στα οροπέδια κοντά την καταβόθρα Ηρακλέους, κατεβήκαμε μέχρι την έξοδο του υπόγειου ποταμού, το Σκληθράκι που είχε αρκετό νερό και κάνοντας μια μεγάλη βόλτα από τους χωματόδρομους, επιστρέψαμε στην Αθήνα αργά το βράδυ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

26-27/5/2018 Φαράγγι Ροσκά-Προυσός

Από την Αθήνα φύγαμε το απόγευμα της Παρασκευής για να είμαστε όσο μπορούσαμε νωρίτερα στον κατασκηνωτικό χώρο κοντά στο χωριό Ροσκά, δίπλα στον Κρικελοπόταμο. Παρ’ όλα αυτά πάλι φτάσαμε πολύ αργά αφού το ένα μόνο αυτοκίνητο ήταν 4χ4 και ο δρόμος από Δομνίστα παραμένει άφτιαχτος και μάλιστα σε ορισμένα σημεία χειρότερος απ’ ότι θυμόμουνα. Κατεβαίναμε, πετάγαμε πέτρες και ισιώναμε όσο μπορούσαμε τα δύσκολα κομμάτια για να μην πάθει ζημιά το χαμηλότερο αυτοκίνητο.
Την επομένη μπήκαμε στο ένα αυτοκίνητο και οι έξι και αφού γεμίσαμε νερό στην βρύση της πλατείας του χωριού, κατηφορίσαμε για το φαράγγι.
Είχαμε μια όμορφη μέρα και τα χρώματα του φαραγγιού ήταν έντονα με ευχάριστες εναλλαγές από τα σκιερά σε ηλιόλουστα κομμάτια και τα σημεία που τρέχουν τα νερά σαν μικρά Πανταβρέχει, ήταν πλούσια σε ροή, μάλιστα επειδή συνήθως όλα τρέχουν από αριστερά, φέτος είδα νερά κι από τα δεξιά. Πολλές οι βροχές το τελευταίο διάστημα, αλλά σε μάς έπεσαν μόνο μερικές σταγόνες κι αυτές σκορπιστές από κάποια μακρινή καταιγίδα. Αυτή τη φορά περίπου στα μισά βρήκαμε δύο κατολισθήσεις, πρώτα μία μεγάλη που το νερό πέρναγε από κάτω της, έπειτα μία μικρότερη και τέλος έναν μεγάλο κορμό, όλα φρέσκα κατορθώματα του περασμένου χειμώνα. Πιο κάτω η κοίτη καθάρισε πάλι και εκτός από μία πλακέτα που έχει φύγει και η βίδα μπήκε μέσα, οι ασφάλειες με κάτι σφιξίματα και καθαρίσματα, ήταν εντάξει. Υπάρχουν μερικές μονές αγκυρώσεις και κάποιες μάπες που έχουν οξειδωθεί αλλά φαίνονται να κρατάνε, όμως καλό θα ήταν κάποια στιγμή να τις αλλάξουμε . Κάποια φορά θα πρέπει να πάρουμε τρυπάνι και να το κάνουμε κι αυτό. Αρματώναμε μόνο οι δυο μας με τον Βαγγέλη, ήμουνα ο μόνος που είχα ξανακάνει τη διαδρομή, κι έτσι είχαμε σχετικές καθυστερήσεις, όμως η υπόλοιπη ομάδα με τα τρία κορίτσια και τον Ανδρέα που μόλις τελείωσε το σεμινάριο, τα πήγαν μια χαρά χωρίς να εκφράσουν δυσφορία ή κούραση. Απολαύσαμε το Πανταβρέχει που είχε πολλά νερά, επιστρέψαμε στις σκηνές και μέχρι να κατεβάσουμε το 4Χ4 με το άλλο αυτοκίνητο ο ήλιος είχε πέσει πίσω από τις δασωμένες πλαγιές.
Βγάλαμε τους φακούς μας, ετοιμάσαμε τα φαγητά μας συζητώντας για τα γεγονότα της ημέρας, γελάσαμε με τα παθήματά μας στο φαράγγι, εγώ έδωσα συγχαρητήρια σε όλους για την αντοχή και την υπομονή, αλλά εξέφρασα την απορία, πως δεν παραπονέθηκε κανένας! Μου εκμυστηρεύτηκαν μέσα σε γέλια ότι όλοι το κρατούσαν μέσα τους ελπίζοντας ότι η επόμενη θα ήταν η τελευταία κατάβαση! Νωρίς-νωρίς αποσυρθήκαμε για ύπνο με μια–δυό πυγολαμπίδες που πέρασαν φευγαλέα πάνω απ’ τις σκηνές και χάθηκαν στα φυλλώματα, να μας καληνυχτίζουν.
Την επομένη φύγαμε με πορεία προς τον Προυσό και περπατήσαμε ανεβαίνοντας στις γύρω κορφές απολαμβάνοντας τη θέα με τις κατάφυτες πλαγιές και είδαμε νερά να τρέχουν από απρόσμενα σημεία στις κάθετες πλαγιές. Ήταν μια πολύ καλή αποθεραπεία για την προηγούμενη δράση μας.
Η ομάδα: Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Μαριάννα Τάσση, Νιόνια Μαλεφάκη, Ρούλα Λιανού, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Άγγελος Βλαχόπουλος.

19 & 20/5/18 Σαββατοκύριακο με το Σεμινάριο Μύησης Φαραγγιών

Το Σάββατο 19/5/18 ξαναπήγαμε στην οικοδομή για επαναλήψεις των τεχνικών του Σεμιναρίου και συμπληρώματα σε ότι δεν είχαμε κάνει το προηγούμενο, με πολύ καλά αποτελέσματα. Αυτό επαληθεύτηκε και την Κυριακή που πήγαμε σε πραγματικό πεδίο με νερό, στο φαράγγι της Νέδας, όπου φάνηκαν τα αποτελέσματα της προπόνησης. Μαζί μας ήταν κι ο Γιώργος Εξηνταβελώνης από την Καλαμάτα με τον οποίο ήμασταν στην τετραμελή ομάδα που εξερεύνησε και ασφάλισε για πρώτη φορά το φαράγγι πριν 6-7 χρόνια.
Ανεβήκαμε από το μονοπάτι που ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, μετά τις προσπάθειες και του Γιώργου που πριν μήνες ανέβασε χορτοκοπτικό. Το υγρό στοιχείο ήταν έντονο και διασκεδάσαμε με τα μικρά άλματα και τις καταβάσεις. Στο σημείο που σχηματίζεται μια χαρακτηριστική χύτρα στην οποία συνήθως πέφτουμε με άλμα 2-3μέτρα, αναγκαστήκαμε να βάλουμε σχοινί επειδή ένας μεγάλος κορμός έχει σφηνώσει στο κέντρο κάνοντάς το επικίνδυνο, πρόσθεσε όμως μια πινελιά περιπέτειας στο μικρό και όμορφο φαράγγι. Συνεχίσαμε και περάσαμε τον 30μετρο καταρράκτη και χωρίς να βγούμε από το μεταλλικό γεφυράκι που οδηγεί στο μονοπάτι της επιστροφής, κατεβήκαμε στην κύρια κοίτη της Νέδας με άλλα δύο τεχνικά κατεβάσματα. Εκεί διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να επισκεφθούμε τη «σπηλιά» από την οποία περνάει το ποτάμι, λόγω της μεγάλης ποσότητας του νερού που δεν θα μας επέτρεπε να επιστρέψουμε με ασφάλεια και αποφασίσαμε να ανέβουμε στα αυτοκίνητα από την κοίτη. Ήταν πολύ καλή εμπειρία και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα διαδρομή από το κλασσικό μονοπάτι. Σύντομα αντικρύσαμε το πέτρινο τοξωτό γεφύρι, που είναι στο ξεκίνημα του μονοπατιού, αλλάξαμε και περάσαμε από ένα ταβερνάκι της περιοχής για ανεφοδιασμό.
Όλοι οι νέοι στο άθλημα φίλοι μας ενθουσιάστηκαν από την εμπειρία και περιμένουν ακόμα περισσότερες από μεγαλύτερα κι ομορφότερα φαράγγια, όπως της Ροσκάς που κανονίζουμε για τις επόμενες μέρες.
Καλές και ασφαλείς καταβάσεις.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Σεμινάριο Μύησης στην Κατάβαση Φαραγγιών 5ος 2018

Την Τετάρτη 9/5/18 ξεκίνησε το φετινό Σεμινάριο Μύησης με τα θεωρητικά και στη συνέχεια το Σάββατο προπονηθήκαμε στην Οικοδομή στου Παπάγου.
Την Κυριακή 13/5/18 μπήκαμε στο πρώτο φαράγγι, της Γερακίνας, όπου εφαρμόσαμε τις τεχνικές σε πραγματικό πεδίο. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία για όλους, τα πήγαν πολύ καλά και πήραν μια πραγματική εικόνα για τη δραστηριότητα. Φτάσαμε νωρίς το μεσημέρι στα αυτοκίνητα και πολύ σύντομα βρεθήκαμε σε ταβερνάκι της περιοχής για τα περαιτέρω.

5/5/18 Εξερευνήσεων συνέχεια, Αρτεμίσιο.

Την εξερεύνηση του σπηλαίου που είχαμε πάει στις 21/4/18 συνεχίσαμε αυτό το Σάββατο και παρ’ όλο που έδινε άστατο καιρό αναχωρήσαμε δύο από την Αθήνα, η Ξένια Γεωργοπούλου κι εγώ για να συναντήσουμε τον Γιώργο Εξηνταβελώνη που ήρθε μαζί με την κόρη του τη Μαριθένη από την Καλαμάτα.
Ξεκινήσαμε εντοπίζοντας το σπήλαιο μέσα στην πυκνή βλάστηση και ανοίγοντας πέρασμα προετοιμασμένοι αυτή τη φορά με τα κατάλληλα εργαλεία, φτιάξαμε μονοπάτι. Επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο και ετοιμαστήκαμε για την επερχόμενη καταιγίδα που προέβλεπαν τα δελτία καιρού, στήνοντας τις σκηνές μας και μετά ζωστήκαμεμε τα υλικά μας και ξεκινήσαμε.
Στην είσοδο της σπηλιάς ο Γιώργος είχε ετοιμάσει το πρώτο σχοινί και γρήγορα περάσαμε την πρώτη αλλαγή, τοποθετήσαμε νέες αγκυρώσεις στην ανεξερεύνητη διαδρομή και αρχίσαμε την κατάβαση στην αριστερή μεριά του παταριού, μιας και στη δεξιά είχαμε διαπιστώσει ήδη ότι σταματούσε στα 45 περίπου μέτρα. Από το ρελέ φαινόταν ο πάτος κάπου 35 μέτρα χαμηλότερα και έστριβε προς τα αριστερά όπως και στην άλλη μεριά. Μια αψίδα στην άκρη του μικρού διαδρόμου έδινε ελπίδες για συνέχεια. Σύντομα βρεθήκαμε στο σημείο όπου δυστυχώς διαπιστώσαμε ότι αν υπήρχε συνέχεια, ήταν θαμμένη κάτω από πάρα πολλές πέτρες και μικρούς βράχους. Το σπήλαιο τελικά είχε περίπου 55 μέτρα βάθος στο αριστερό και 45 στο δεξιό πηγάδι.
Βρήκαμε σκελετούς ζώων και μάλιστα το ένα είχε πέσει μαζί με την αλυσίδα του που τελείωνε σε σχοινί ναυτικού τύπου νέας εποχής. Ο διάκοσμος ήταν λίγος και μόνο σε συγκεκριμένα σημεία υπήρχε στολισμός, τα τοιχώματα όμως είχαν γλυφές και scallops, ενδείξεις έντονης ροής νερού κάποιας παλιάς περασμένης εποχής.
Πήραμε μερικές φωτογραφίες και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Κοντά στην έξοδο ακούσαμε τους ήχους μιας καταιγίδας που τελικά μας προσπέρασε από λίγο βορειότερα. Μόνο μερικές σταγόνες έπεσαν στο τζάμι του αυτοκινήτου όπως πηγαίναμε για ένα ταβερνάκι σε κοντινό χωριό.
Άγγελος Βλαχόπουλος

21/4/18 Συνέχιση των ερευνών και εξερευνήσεων στο Αρτεμίσιο.

Το Σάββατο το πρωί ξεκινήσαμε τρείς από Αθήνα να συνεχίσουμε την προσπάθεια που έχουμε εδώ και καιρό ξεκινήσει στην περιοχή, χρησιμοποιώντας επαφές του Τάκη και επεκτείνοντας τις γνωριμίες μας με ανθρώπους που γνωρίζουμε ενώ κάνουμε τις έρευνες αυτές.
Αυτή τη φορά ξαναπήγαμε στην περιοχή που είχαμε ψάξει κατά την προηγούμενη εξόρμησή μας, για ένα σπήλαιο που δεν είχαμε εντοπίσει και παρ’ όλο που επεκτείναμε το πεδίο δράσης μας και επί μιάμιση ώρα δώσαμε πολλή ενέργεια περνώντας από πολύ πυκνή βλάστηση, πάλι δεν μπορέσαμε να το βρούμε.
Φύγαμε με κατεύθυνση ένα άλλο σπήλαιο που παλιότερα είχε ξεκινήσει προσπάθεια εκμετάλλευσής του σαν τουριστικό, είχε μάλιστα και πόρτα την οποία βρήκαμε μπλοκαρισμένη, αλλά ανοιχτή. Ερευνώντας διαπιστώσαμε ότι ο διάκοσμος πρέπει να ήταν κάποτε πολύ πλουσιότερος αφού όλες σχεδόν οι λεπτές απολήξεις των σταλαγμιτών ήταν σπασμένες, ευτυχώς όμως η διαδικασία επούλωσης είχε ξεκινήσει καλύπτοντας τις επιφάνειες και διορθώνοντας τις ζημιές όσο αυτό είναι δυνατόν. Πολλά σπασίματα πρέπει να ήταν δεκάδων χρόνων. Για τους σταλαγμίτες δεν συζητάμε, στο χωρίς διάκοσμο δάπεδο μόνο ίχνη από τις αναπλαστικές προσπάθειες της φύσης ήταν ορατές.
Με την συνοδεία του νέου ντόπιου φίλου μας Δημήτρη, φτάσαμε στο επόμενο σπήλαιο. Μία κατηφορική στοά 45° και μήκους 3-4 μέτρων μας οδήγησε σε κάθετο 15μετρο σωλήνα διαμέτρου 2-3 μέτρων και μικρή αίθουσα στο τέλος χωρίς ορατές ελπίδες συνέχειας. Είχε ολικό βάθος περίπου 18 μέτρα και ελάχιστο διάκοσμο.
Καταγράψαμε κι αυτό το στίγμα και φύγαμε για το επόμενο, με την καθοδήγηση του Δημήτρη που δεν μπόρεσε να είναι μαζί μας αυτή τη φορά. Για πολλοστή φορά χωθήκαμε στα βάτα και τα πουρνάρια σε βαθμό που όταν περνάγαμε από κέδρους ή έλατα, μας φαινόντουσαν απαλά και τρυφερά! Από την περιγραφή, μας φάνηκε ότι ήταν σχετικά εύκολο το να φτάσουμε βρίσκοντας περιττό να πάρουμε μαζί το τσεκουρομάχαιρό μου, πράγμα που μετάνιωσα πολλές φορές έρποντας σε περάσματα που μόνο μικρό ζώο θα περνούσε. Απλωθήκαμε και φωνάζαμε ο ένας στον άλλο για συνεννόηση και σε κάποια στιγμή που είχαμε χάσει τις ελπίδες μας, μας φώναξε ο Τάκης ότι το βρήκε!
Ήταν το βαθύτερο που είχαμε εντοπίσει μέχρι τώρα στην περιοχή. Στην είσοδό του, διαστάσεων 1,5Χ1μ, ένας βράχος ήταν σφηνωμένος σαν γέφυρα. Το βάθος του φαινόταν τουλάχιστον 50 μέτρα, στα 20 μέτρα περίπου σχημάτιζε ένα πατάρι και δύο σωλήνες κατέβαιναν χαμηλότερα δεξιά κι αριστερά. Κατεβήκαμε προς τα δεξιά, που φαινόταν 25 μέτρα περίπου βαθύτερα το δάπεδο το οποίο έστριβε προς τα αριστερά και πιθανόν να συναντούσε την αριστερή κατάβαση. Όταν κατέβηκα ο Τάκης από το πατάρι φώτισε προς τα αριστερά κάτω και διαπιστώσαμε ότι τελικά δεν επικοινωνούσαν. Ευτυχώς γιατί απ’ αυτή τη μεριά δεν υπήρχε συνέχεια, ή τουλάχιστον δεν ήταν εμφανές κάποιο πέρασμα, αν υπάρχει και είναι θαμμένο κάτω από τις πάμπολλες πέτρες του δαπέδου. Η ώρα όμως, καθώς και τα υλικά που είχαμε μαζί μας δεν μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στην άλλη διαδρομή κι έτσι ξεκινήσαμε για πάνω την ώρα που ο ήλιος χανόταν πίσω από τις βουνοκορφές στα δυτικά.
Τηλεφωνήσαμε στον Δημήτρη για την ανακάλυψή μας και χάρηκε πολύ που βρήκαμε ένα αξιόλογο σημείο για τη συνέχιση των ερευνών μας. Συναντηθήκαμε λίγο αργότερα σε ένα ταβερνάκι της περιοχής για να ακούσει με ενδιαφέρον από κοντά τις περιγραφές μας και να καταλαγιάσουμε την πείνα μας μετά από τόσες ώρες περιπλανήσεων και κοπιαστικών ερευνών. Με αγωνία περιμένουμε την επόμενη εξόρμηση για να λύσουμε κι αυτό το μυστήριο. Οι τρείς της αποστολής: Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο περιγράφων, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Εξερευνήσεις στη Νεστάνη 31/3/18 & 1/4/18

Τέσσερα νέα σπήλαια εντοπίσαμε και εξερευνήσαμε αυτό το Σαββατοκύριακο συνεχίζοντας τη δράση μας στην περιοχή. Το Σάββατο με τη βοήθεια του φίλου μας Βασίλη, βοσκού της περιοχής, εντοπίσαμε τα τρία και χωρίζοντας σε δύο ομάδες τα κατεβήκαμε σε όλα χρησιμοποιώντας μόνο βραχοδεσίματα.
Το πρώτο ήταν ένα 8μετρο κάθετο σωληνωτό που δυστυχώς είχε δεχθεί πολλά σκουπίδια.
Το δεύτερο είχε περίπου 35 μέτρα βάθος καταλήγοντας σε μεγάλη αίθουσα με κάποιο διάκοσμο.
Το τρίτο είχε στην αρχή 8 μέτρα κάθετο τοίχωμα και μετά απότομα επικλινή πρανή που κατέληγαν σε δύο αίθουσες δεξιά κι αριστερά με άλλα 8 περίπου μέτρα βάθος. Είχε λίγο λευκό και ξηρό διάκοσμο και ελάχιστη σταγονορροή.
Ένα τέταρτο που ψάξαμε για αρκετή ώρα, δεν μπορέσαμε να το εντοπίσουμε παρ’ όλο που αφιερώσαμε αρκετό κόπο και χρόνο ερευνώντας την περιοχή που μας υπέδειξαν. Έτσι μένει για μια επόμενη εξόρμηση.
Την Κυριακή ξεκινήσαμε, πάλι μαζί με τον Βασίλη, για να εντοπίσουμε ένα ακόμη σπήλαιο που χρειαζόταν τουλάχιστον μιάμιση ώρα περπάτημα. Όταν φτάσαμε στο σημείο, χρειαστήκαμε αρκετή ώρα για να το εντοπίσαμε κι αυτό επειδή την είσοδό του είχαν καλύψει οι βοσκοί της περιοχής για να μην πέσουν μέσα τα ζώα τους. Κατεβαίνοντας κάθετα 15 περίπου μέτρα, καταλήξαμε σε ένα σχετικά μικρό και χωρίς διάκοσμο θάλαμο που ευτυχώς έκρυβε μια έκπληξη. Περνώντας με πολλή προσοχή λόγω σταλακτιτών από ένα στενό περασματάκι, αντικρύσαμε επί τέλους μια πολύ όμορφη αίθουσα 4Χ5 περίπου με κοράλλια σχεδόν παντού, κολώνες, κουρτίνες και όλα τα σχετικά. Ήταν μια πολύ καλή ανταμοιβή για το μακρύ περπάτημα που είχαμε κάνει και το άλλο τόσο που μας περίμενε για την επιστροφή. Φεύγοντας καλύψαμε πάλι την είσοδο με πλάκες, αφήνοντας όμως κάποια κενά ώστε να μπορέσει να αποκτήσει κατοίκους το σπήλαιο. Ελπίζουμε να γίνει αντιληπτό και μην το καταχώσουν πάλι ερμητικά όπως το βρήκαμε. Και πάλι δεν χρειαστήκαμε παρά βραχοδεσίματα για τις δεσιές.
Ήμασταν οι: Τάκης Καπλαντζής, Γιώργος Εξηνταβελώνης, Αλέξανδρος Πουλάκης, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Ξένια Γεωργοπούλου, Η Βασιλική, κι ο Άγγελος Βλαχόπουλος.

10/3/18 Βάραθρο Θρακιά Πανείου

Κατά τις δέκα το πρωί του Σαββάτου, μιας ηλιόλουστης ανοιξιάτικης μέρας, σταματήσαμε στο χώρο κοντά στις κεραίες που βρίσκονται πάνω από το σπήλαιο και σύντομα οργανωθήκαμε για την κατάβαση.
Κατεβήκαμε την απότομη κατηφοριά με τα καμένα, που ευτυχώς έχουν παλιώσει και δεν μαυρίζουν πιά τα ρούχα όπως πριν μερικά χρόνια. Η χαμηλή νέα βλάστηση προσφέρει την ελπιδοφόρα εικόνα της αναγέννησης μετά την καταστροφή.
Στρίβοντας δεξιά σε μία συστάδα βράχων κοντά στο σπήλαιο, ένα ζευγάρι νυχτοπούλια σηκώθηκε τρομαγμένο από τον ερχομό μας. Ήταν αρκετά μεγάλα πουλιά και κάθε φορά που τα βλέπω τόσο κοντά στην Αθήνα χαίρομαι πολύ που επιβιώνουν και έχουμε τη δυνατότητα να τα θαυμάσουμε, πράγμα που παλιότερα ήταν πολύ πιο σπάνιο. Όταν αργότερα κατεβήκαμε κάτω-κάτω, βρήκαμε στο δάπεδο του σπηλαίου και έναν τρίτο σύντροφό τους σε μέτρια αποσύνθεση, δυστυχώς.
Ερευνώντας γύρω-γύρω βρήκαμε ένα λαγούμι στο οποίο είχε γίνει απόπειρα διάνοιξης από κάποια σπηλαιολογική ομάδα, πράγμα που θα έχουμε στα υπ’ όψη για μελλοντικές αποστολές.
Το σπήλαιο δεν έχει διάκοσμο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον κι έτσι βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και πολύ σύντομα ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε. Αργά το μεσημέρι μας βρήκε σε ένα ωραίο ταβερνάκι με νοστιμιές, μια καλή και πρέπουσα κατάληξη κάθε καλής εξόρμησης.
Ήμασταν οι, Απόλλων Θρασυβουλίδης, Μαριάννα Τάσση, Βαγγέλης Μαρκόπουλος και Άγγελος Βλαχόπουλος.

24 & 25/2/2018 Σπήλαιο Αμώμων Πεντέλη με μαθητές του 2ου Πειραματικού Γυμνασίου Αθηνών

Από τα τέλη του 2017 δεχθήκαμε ένα μήνυμα στο Info του Συλλόγου από έναν εκπαιδευτικό που φιλοδοξία του είναι να έχουν τα παιδιά ευκαιρίες να ξεφύγουν από τα στατικά μέσα διασκέδασης, συνήθως ηλεκτρονικά, και να τα βγάλει από το περιβάλλον της πόλης. Μετά από προτάσεις και συζητήσεις με τον Καθηγητή Φυσικής Αγωγής Αλέξανδρο Λαζαρίδη, καταλήξαμε στα πλαίσια Μαθήματος της Φυσικής Αγωγής και Προγράμματος Αγωγής Υγείας, να οργανώσουμε για τους μαθητές του 2ου Πειραματικού Γυμνασίου Αθηνών, που διδάσκει, δράση γνωριμίας με τη Σπηλαιολογία, την Κατάβαση με Σπηλαιολογικό Καταβατήρα και την Ανάβαση με φρένα στο σχοινί.
Τα πρώτα 24 παιδιά έφτασαν στον χώρο του Σπηλαίου το πρωινό του Σαββάτου 24/2/18 και παρ’ όλη την κακοκαιρία ήλθαν με ενθουσιασμό και εκτέλεσαν τις τεχνικές με προθυμία και όρεξη για περιπέτεια. Λόγω των προγνώσεων που έδιναν βροχές και καταιγίδες στήσαμε τα σχοινιά μέσα στη σπηλιά, παρ’ όλο που τελικά έβρεχε μόνο το πρωί-πρωί και μετά επικρατούσε μια αρκετά καλή, απλώς συννεφιασμένη μέρα.
Κανένα παιδί δεν απείχε από τις δράσεις, αντίθετα αρκετά από αυτά μας ζήτησαν να τις επαναλάβουν . Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ότι κανένα από τα παιδιά δεν φοβήθηκε, μπήκαν όλα στο στενό κομμάτι του λαγουμιού με το πηγάδι και με την επίβλεψή μας έκαναν όλη τη διαδρομή μέχρι τη λιμνούλα.
Τα υπόλοιπα 29 ήρθαν την Κυριακή 25/2/18 κι όπως ήμουνα κρεμασμένος από το κάθετο τοίχωμα για να φτιάξω τις αγκυρώσεις, ο χώρος της αψίδας του σπηλαίου από κάτω μου γέμισε χρώματα, φωνούλες και γελάκια.
Όπως και την προηγούμενη μέρα, το μέλος μας Αλεξάνδρα Μαρή, Αρχαιολόγος ΥΠΠΟΑ, τα ξεναγούσε στο χώρο δίνοντάς τους ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες και αμέσως μετά αποχώρησε.
Όταν τελείωσαν πέρασαν κι αυτά από τίς ίδιες τεχνικές, όπως και τα άλλα της προηγούμενης μέρας και με τον ίδιο ενθουσιασμό. Αυτή τη φορά ο καιρός μας έκανε τη χάρη και μπορέσαμε να στήσουμε τα σχοινιά έξω από τη σπηλιά στα όμορφα πεδία που προσφέρονται γι’ αυτό.
Η ώρα πέρασε γρήγορα και τις δύο μέρες, καθώς οι σχολικές εξορμήσεις έχουν τους χρονικούς περιορισμούς τους, όμως εκ μέρους των παιδιών είχαμε πολύ καλές εντυπώσεις για τη δραστηριότητα, τις οποίες μας μετέφερε ο συνοδός τους, μαζί με ένα μοναδικό παράπονο, ότι θα ήθελαν κι άλλο!
Πιστεύω ότι η εμπειρία θα μείνει στη μνήμη των μικρών φίλων μας κι όταν με το καλό μεγαλώσουν, να γίνουν οι νέοι συνάδελφοι που θα μας συντροφεύουν στις εξορμήσεις μας.
Άγγελος Βλαχόπουλος