Category Archives: Σπηλαιολογία

22/9/2018 Σπήλαιο Αγ.Πνεύματος

Με αναχώρηση το απόγευμα της Παρασκευής, φτάσαμε το βραδάκι στον κατασκηνωτικό χώρο “Αγ. Πνεύμα”, τρεις από την Αθήνα, ο Άγγελος Βλαχόπουλος, η Χαρά Παναγιωτοπούλου και η Ξένια Γεωργοπούλου, μέλος του ΣΠΕΛΕΟ, όπου συναντήσαμε τον Κώστα Στασινό από Λαμία.
Μπήκαμε στο ομώνυμο σπήλαιο το Σάββατο το πρωί και γρήγορα φτάσαμε στο σιφόνι στα 400μ περίπου, που μας σταμάτησε τον Ιούλιο, το βρήκαμε με πολύ λίγο νερό και το περάσαμε δεύτερη φορά για τη χρονιά που διανύουμε. Continue reading

29/8/18 Βάραθρο Μ. Αστερίου

Μια σπηλαιολογική βόλτα με ένα φίλο, μέλος του Συλλόγου από τα παλιότερα χρόνια, τον Χρήστο Μπουγιώτα, κάναμε στο κοντινό σπήλαιο του Υμηττού για να θυμηθούμε τα παλιά, καθώς είναι μόνιμος κάτοικος Σουηδίας τώρα πια, οικογενειάρχης με έναν υιό και άλλον ένα στα σκαριά!

25 & 26 /8/2018 Αρτεμίσιο

Η ομάδα: Παναγιώτης Γεωργίου, Τάκης Καπλαντζής, Ξένια Γεωργοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.
1η Μέρα
Το Σάββατο συνεχίσαμε τις έρευνες και τις επαφές στην περιοχή περπατώντας στα βουνά προσπαθώντας να εντοπίσουμε δύο συγκεκριμένα σπήλαια από πληροφορίες που μαζεύουμε από ντόπιους. Δεν κατορθώσαμε να εντοπίσουμε τα εν λόγω σπήλαια, αλλά τελειώνοντας τις έρευνες μπήκαμε στην καταβόθρα που οι ντόπιοι μας την είπαν «Καταβόθρι» στα πεδινά της Νεστάνης. Είχε στενά περάσματα και λιγοστό διάκοσμο, ήταν όμως μια ευχάριστη αλλαγή από το λιοπύρι που επικρατούσε έξω και στο οποίο περπατούσαμε όλη μέρα. Επιστρέψαμε στη στάνη του φίλου Βασίλη που μας περίμενε γίδα βραστή και άλλα μεζεδοειδή μαζί με τα ανάλογα οινοπνευματώδη. Γνωρίσαμε δυο-τρεις ανθρώπους ακόμη μιλήσαμε για το ειδικό ενδιαφέρον μας για τον τόπο τους και προσφέρθηκαν, ένας να πάει στο ένα σπήλαιο που ψάχναμε και άλλος στο άλλο, βάζοντας σημάδια που θα βλέπαμε από σημεία που γνωρίζαμε πια, μετά την αναγνώριση που είχαμε κάνει.


2η Μέρα
Την Κυριακή ο ένας δεν μπόρεσε να βρει το σπήλαιο που αναζητούσαμε, αλλά από τον άλλο είχαμε θετική απάντηση. Άκολη Τρύπα το όνομά του σπηλαίου και όπως διαπιστώσαμε αργότερα, την προηγούμενη εγώ πέρασα λίγο ψηλότερα κι ο Τάκης λίγο χαμηλότερα, λίγα μέτρα μακρυά του.
Πήραμε τα αυτοκίνητα και φτάσαμε μέχρι εκεί που υπήρχε δρόμος, ανεβήκαμε τον πρώτο λόφο που ξέραμε και από την κορυφή του είδαμε ολοφάνερα τα σημάδια στην απέναντι πλαγιά, εκεί που ψάχναμε την προηγούμενη μέρα. Με αναπτερωμένο ηθικό ξαναπήραμε το δρόμο για το απέναντι ύψωμα, και σύντομα βρήκαμε το στόμιο που αναζητούσαμε. Ήταν μικρό, πολύ κοντά στα πουρνάρια και όντως πολύ δύσκολο να εντοπιστεί χωρίς βοήθεια. Η βλάστηση μας έδωσε τις πρώτες δεσιές κι έτσι αν πάει κάποιος δεν θα δει αγκυρώσεις παρά μόνο 10-12 μέτρα πιο κάτω σε σημείο που υπάρχει ένα κατέβασμα αριστερά το οποίο τελειώνει 5-6 μέτρα χαμηλότερα, και ένα δεξιά με μπόλικο βάθος. Κατέβηκα μόνο εγώ σ’ αυτό διαπιστώνοντας ότι όντως σταματάει, ώστε να μην χρειαστεί να ξανακατέβει ο Παναγιώτης που χαρτογραφούσε. Μια μέτρηση από πάνω ήταν αρκετή.
Χρησιμοποιώντας την ίδια δεσιά περάσαμε τραβερσάροντας στο βαθύ κομμάτι, όλο στενό και με χωμάτινα τοιχώματα κι εκεί τοποθετήσαμε τα πρώτα βύσματα. Το ευχάριστο ήταν ότι μετά τα πρώτα 25-30 μέτρα ο διάκοσμος γινόταν πλούσιος, τα τοιχώματα κρυσταλλικά και ευαίσθητα σαν κοράλλια, θυμίζοντας πολύ το διάκοσμο που συναντάμε στο Πύργου Μεγάλο Βάραθρο στον Υμηττό. Καταλήξαμε σε αίθουσα αρκετά άνετη 7Χ10 περίπου με ακόμη περισσότερα σπηλαιοθέματα και ξεκινήσαμε να φωτογραφίζουμε. Λίγο αργότερα κατέβηκε κι ο Παναγιώτης που έκανε τη χαρτογράφηση, οριστικοποιώντας το βάθος στα 65μέτρα με το σχοινί μας να έχει δύο-τρία μέτρα περίσσευμα το πολύ! Η παραγγελία μας ήταν ότι έπρεπε! Ψάξαμε για πιθανή συνέχεια, αλλά βρήκαμε μόνο τα χαρακτηριστικά πολύ στενά περάσματα σαν ρωγμές που ανοίγει το νερό για λογαριασμό του αφήνοντας τους επίδοξους εξερευνητές από πάνω στη φαντασία τους για ακόμη μεγαλύτερα βάθη και ακόμη περισσότερες καταστόλιστες αίθουσες. Επιστρέψαμε στην επιφάνεια προσέχοντας όσο μπορούσαμε τον διάκοσμο και νωρίς το απόγευμα βγήκαμε στο φως ικανοποιημένοι, παίρνοντας το δρόμο για τα αυτοκίνητα.

7/7/2018 Σπήλαιο Αγ. Πνεύματος

Για την προγραμματισμένη αποστολή μαζευτήκαμε τρία άτομα, και η ομάδα συστάθηκε από τον Κώστα Στασινό, την Ξένια Γεωργοπούλου κι εμένα τον Άγγελο Βλαχόπουλο.
Μπήκαμε το πρωί του Σαββάτου εφοδιασμένοι με όλα τα απαραίτητα και με τη διάθεση να μείνουμε πολλές ώρες ώστε τουλάχιστον να φτάσουμε μέχρι το πέρασμα του Άρη στα 1218μέτρα και όχι απαραίτητα να το περάσουμε, κάνοντας διανοίξεις και βελτιώσεις στη διαδρομή. Ο κύριος σκοπός μας δηλαδή ήταν να προετοιμαστεί μια επόμενη αποστολή που θα είχε ευκολότερη πρόσβαση και για το λόγο αυτό πήραμε τρυπάνι με δύο μπαταρίες, σακούλες μπάζων, καψούλια και όλα τα υπόλοιπα χρειαζούμενα.
Η πορεία μας δυστυχώς σταμάτησε στο λαγούμι στα 400μ. που είχε αρκετό νερό. Θα μπορούσαμε να το περάσουμε αδειάζοντας με το κάνιστρο αρκετό από αυτό, ώστε να μην γίνουμε τελείως μούσκεμα, αλλά η ροή από το γνωστό «βρυσάκι» ήταν συνεχόμενη και σταθερή, περισσότερη από την προηγούμενη φορά. Αν είχαμε ένα-δύο άτομα που θα έμεναν εκεί για ασφάλεια, θα το επιχειρούσαμε, αλλά το γεγονός αυτό όπως και οι προγνώσεις για άστατο καιρό μας απέτρεψαν από το να το προσπαθήσουμε.
Ως εκ τούτου, αφιερώσαμε τον χρόνο μας κάνοντας βελτιώσεις στην διαδρομή μας προς τα πίσω βαθαίνοντας τα περάσματα και οχυρώνοντάς τα με τα σακιά που είχαμε μαζί μας. Επίσης ενώ εγώ έβαζα δυο καψούλια στο πέρασμα που ήταν κάποτε η σκάλα, οι άλλοι δύο έκαναν μια πολύ καλή φωτογράφηση του τμήματος αυτού. Τελείωσα με τη διάνοιξη και προχωρώντας συνέχισα με μικροβελτιώσεις προς τα έξω, φτάνοντας πολύ νωρίτερα από τους άλλους.
Βγήκα σε ένα συννεφιασμένο απομεσήμερο και μέχρι να καθήσω λιγάκι περιμένοντας, ξεκίνησε μια βροχή, όχι πολύ δυνατή, αλλά ήρθε σαν μια επαλήθευση του σκεπτικού μας και μέχρι να νυχτώσει έβρεξε πάλι 3-4 φορές με μικρότερη ένταση. Μια υπέροχη βραδυνή δροσιά μας έκανε να αναζητήσουμε πιο ζεστά ρούχα και για να κοιμηθούμε χρειαστήκαμε καλά σκεπάσματα, σε μια απολαυστική αντίθεση με τη ζέστη στα πεδινά.

2-6-18 Σπήλαιο Αγ.Πνεύμα, Οίτη

Προκειμένου να κάνουμε αναγνώριση και να προετοιμάσουμε μεγαλύτερη μελλοντική αποστολή για το σπήλαιο, το πρωί του Σαββάτου φύγαμε από την Αθήνα με τον Τάκη Καπλαντζή.
Φτάνοντας στο λειβαδάκι του κατασκηνωτικού χώρου, αμέσως διαπιστώσαμε ότι το ποταμάκι είχε πολύ λίγο νερό, πράγμα περίεργο μιας και οι βροχές το προηγούμενο διάστημα ήταν αρκετές. Παρ’ όλα αυτά θα μπορούσε στο εσωτερικό της σπηλιάς να κρατάει ακόμα πολύ νερό.
Μπήκαμε με την ησυχία μας και αμέσως μετά τα πρώτα μέτρα ξεκινήσαμε τα ξεμπαζώματα στα περάσματα. Στα λαγούμια που είναι στα 180 και 200 μέτρα χρειάστηκε αρκετή ώρα και χρήση εργαλείων για να περάσουμε. Όσο πλησιάζαμε στο σιφόνι που την προηγούμενη φορά ήταν πλημμυρισμένο, η αγωνία μας ήταν μεγάλη γιατί αν η κατάσταση ήταν ίδια, εδώ θα τελείωνε και η μέρα μας χωρίς ελπίδα να προχωρήσουμε. Η πρώτη εντύπωση ήταν αρνητική, το νερό είχε χαμηλώσει πολύ, αλλά προς το τέλος της χαμηλής στοάς φαινόντουσαν μπάζα που όμως δεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία του αέρα. Βγάλαμε νερό με ένα κάνιστρο που έχουμε αφήσει εκεί γι’ αυτές τις δουλειές, και μπροστά μπήκε ο Τάκης δυναμικά και παραμερίζοντας τα χώματα πέρασε και με ειδοποίησε. Πέρασα κι εγώ και συνεχίσαμε στην κάθετη σχισμή στον χώρο πριν το επόμενο στένεμα, δεν είχε νερό και σχετικά εύκολα περάσαμε στις πρώτες μεγάλες αίθουσες του σπηλαίου. Σύντομα ανεβήκαμε τους καταρράκτες και φτάσαμε στην καταστόλιστη χαμηλή αψίδα με τους «ψαράδες» που πάντα κρατάει νερό, το περάσαμε κι αυτό και φτάσαμε στην μεγάλη αμμώδη κατηφοριά που για πρώτη φορά περάσαμε πάλι οι δυο μας σκάβοντας για ώρες. Αυτή τη φορά ο αέρας περνούσε, άρα δεν ήταν τελείως κλειστή, είχε όμως πολλά φερτά που έπρεπε να τραβήξουμε. Αρχίσαμε με το κάνιστρο να ξεμπαζώνουμε και κάποια στιγμή θεωρήσαμε ότι σπρώχνοντας θα βγαίναμε στον χαμηλό διάδρομο από την άλλη μεριά, όμως η εντύπωσή μας ήταν λάθος. Σκάψαμε κι άλλο, αλλά σε κάποια στιγμή σταματήσαμε για μην κάψουμε τους ώμους και τα χέρια μας όπως την πρώτη φορά. Εδώ θα χρειαστεί να φέρουμε μία ακόμη αλουμινένια σέσουλα που μας έλειψε και σίγουρα μερικά άτομα ακόμα για να αλλάζουμε βάρδιες.
Επιστρέψαμε βελτιώνοντας περισσότερο τα περάσματα σπάσαμε κάτι μυτίκια που ενοχλούσαν και βγήκαμε όσο ακόμα είχε φως.
Την επομένη αφιερώσαμε για ψαχτήρι στα οροπέδια κοντά την καταβόθρα Ηρακλέους, κατεβήκαμε μέχρι την έξοδο του υπόγειου ποταμού, το Σκληθράκι που είχε αρκετό νερό και κάνοντας μια μεγάλη βόλτα από τους χωματόδρομους, επιστρέψαμε στην Αθήνα αργά το βράδυ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

5/5/18 Εξερευνήσεων συνέχεια, Αρτεμίσιο.

Την εξερεύνηση του σπηλαίου που είχαμε πάει στις 21/4/18 συνεχίσαμε αυτό το Σάββατο και παρ’ όλο που έδινε άστατο καιρό αναχωρήσαμε δύο από την Αθήνα, η Ξένια Γεωργοπούλου κι εγώ για να συναντήσουμε τον Γιώργο Εξηνταβελώνη που ήρθε μαζί με την κόρη του τη Μαριθένη από την Καλαμάτα.
Ξεκινήσαμε εντοπίζοντας το σπήλαιο μέσα στην πυκνή βλάστηση και ανοίγοντας πέρασμα προετοιμασμένοι αυτή τη φορά με τα κατάλληλα εργαλεία, φτιάξαμε μονοπάτι. Επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο και ετοιμαστήκαμε για την επερχόμενη καταιγίδα που προέβλεπαν τα δελτία καιρού, στήνοντας τις σκηνές μας και μετά ζωστήκαμεμε τα υλικά μας και ξεκινήσαμε.
Στην είσοδο της σπηλιάς ο Γιώργος είχε ετοιμάσει το πρώτο σχοινί και γρήγορα περάσαμε την πρώτη αλλαγή, τοποθετήσαμε νέες αγκυρώσεις στην ανεξερεύνητη διαδρομή και αρχίσαμε την κατάβαση στην αριστερή μεριά του παταριού, μιας και στη δεξιά είχαμε διαπιστώσει ήδη ότι σταματούσε στα 45 περίπου μέτρα. Από το ρελέ φαινόταν ο πάτος κάπου 35 μέτρα χαμηλότερα και έστριβε προς τα αριστερά όπως και στην άλλη μεριά. Μια αψίδα στην άκρη του μικρού διαδρόμου έδινε ελπίδες για συνέχεια. Σύντομα βρεθήκαμε στο σημείο όπου δυστυχώς διαπιστώσαμε ότι αν υπήρχε συνέχεια, ήταν θαμμένη κάτω από πάρα πολλές πέτρες και μικρούς βράχους. Το σπήλαιο τελικά είχε περίπου 55 μέτρα βάθος στο αριστερό και 45 στο δεξιό πηγάδι.
Βρήκαμε σκελετούς ζώων και μάλιστα το ένα είχε πέσει μαζί με την αλυσίδα του που τελείωνε σε σχοινί ναυτικού τύπου νέας εποχής. Ο διάκοσμος ήταν λίγος και μόνο σε συγκεκριμένα σημεία υπήρχε στολισμός, τα τοιχώματα όμως είχαν γλυφές και scallops, ενδείξεις έντονης ροής νερού κάποιας παλιάς περασμένης εποχής.
Πήραμε μερικές φωτογραφίες και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Κοντά στην έξοδο ακούσαμε τους ήχους μιας καταιγίδας που τελικά μας προσπέρασε από λίγο βορειότερα. Μόνο μερικές σταγόνες έπεσαν στο τζάμι του αυτοκινήτου όπως πηγαίναμε για ένα ταβερνάκι σε κοντινό χωριό.
Άγγελος Βλαχόπουλος

21/4/18 Συνέχιση των ερευνών και εξερευνήσεων στο Αρτεμίσιο.

Το Σάββατο το πρωί ξεκινήσαμε τρείς από Αθήνα να συνεχίσουμε την προσπάθεια που έχουμε εδώ και καιρό ξεκινήσει στην περιοχή, χρησιμοποιώντας επαφές του Τάκη και επεκτείνοντας τις γνωριμίες μας με ανθρώπους που γνωρίζουμε ενώ κάνουμε τις έρευνες αυτές.
Αυτή τη φορά ξαναπήγαμε στην περιοχή που είχαμε ψάξει κατά την προηγούμενη εξόρμησή μας, για ένα σπήλαιο που δεν είχαμε εντοπίσει και παρ’ όλο που επεκτείναμε το πεδίο δράσης μας και επί μιάμιση ώρα δώσαμε πολλή ενέργεια περνώντας από πολύ πυκνή βλάστηση, πάλι δεν μπορέσαμε να το βρούμε.
Φύγαμε με κατεύθυνση ένα άλλο σπήλαιο που παλιότερα είχε ξεκινήσει προσπάθεια εκμετάλλευσής του σαν τουριστικό, είχε μάλιστα και πόρτα την οποία βρήκαμε μπλοκαρισμένη, αλλά ανοιχτή. Ερευνώντας διαπιστώσαμε ότι ο διάκοσμος πρέπει να ήταν κάποτε πολύ πλουσιότερος αφού όλες σχεδόν οι λεπτές απολήξεις των σταλαγμιτών ήταν σπασμένες, ευτυχώς όμως η διαδικασία επούλωσης είχε ξεκινήσει καλύπτοντας τις επιφάνειες και διορθώνοντας τις ζημιές όσο αυτό είναι δυνατόν. Πολλά σπασίματα πρέπει να ήταν δεκάδων χρόνων. Για τους σταλαγμίτες δεν συζητάμε, στο χωρίς διάκοσμο δάπεδο μόνο ίχνη από τις αναπλαστικές προσπάθειες της φύσης ήταν ορατές.
Με την συνοδεία του νέου ντόπιου φίλου μας Δημήτρη, φτάσαμε στο επόμενο σπήλαιο. Μία κατηφορική στοά 45° και μήκους 3-4 μέτρων μας οδήγησε σε κάθετο 15μετρο σωλήνα διαμέτρου 2-3 μέτρων και μικρή αίθουσα στο τέλος χωρίς ορατές ελπίδες συνέχειας. Είχε ολικό βάθος περίπου 18 μέτρα και ελάχιστο διάκοσμο.
Καταγράψαμε κι αυτό το στίγμα και φύγαμε για το επόμενο, με την καθοδήγηση του Δημήτρη που δεν μπόρεσε να είναι μαζί μας αυτή τη φορά. Για πολλοστή φορά χωθήκαμε στα βάτα και τα πουρνάρια σε βαθμό που όταν περνάγαμε από κέδρους ή έλατα, μας φαινόντουσαν απαλά και τρυφερά! Από την περιγραφή, μας φάνηκε ότι ήταν σχετικά εύκολο το να φτάσουμε βρίσκοντας περιττό να πάρουμε μαζί το τσεκουρομάχαιρό μου, πράγμα που μετάνιωσα πολλές φορές έρποντας σε περάσματα που μόνο μικρό ζώο θα περνούσε. Απλωθήκαμε και φωνάζαμε ο ένας στον άλλο για συνεννόηση και σε κάποια στιγμή που είχαμε χάσει τις ελπίδες μας, μας φώναξε ο Τάκης ότι το βρήκε!
Ήταν το βαθύτερο που είχαμε εντοπίσει μέχρι τώρα στην περιοχή. Στην είσοδό του, διαστάσεων 1,5Χ1μ, ένας βράχος ήταν σφηνωμένος σαν γέφυρα. Το βάθος του φαινόταν τουλάχιστον 50 μέτρα, στα 20 μέτρα περίπου σχημάτιζε ένα πατάρι και δύο σωλήνες κατέβαιναν χαμηλότερα δεξιά κι αριστερά. Κατεβήκαμε προς τα δεξιά, που φαινόταν 25 μέτρα περίπου βαθύτερα το δάπεδο το οποίο έστριβε προς τα αριστερά και πιθανόν να συναντούσε την αριστερή κατάβαση. Όταν κατέβηκα ο Τάκης από το πατάρι φώτισε προς τα αριστερά κάτω και διαπιστώσαμε ότι τελικά δεν επικοινωνούσαν. Ευτυχώς γιατί απ’ αυτή τη μεριά δεν υπήρχε συνέχεια, ή τουλάχιστον δεν ήταν εμφανές κάποιο πέρασμα, αν υπάρχει και είναι θαμμένο κάτω από τις πάμπολλες πέτρες του δαπέδου. Η ώρα όμως, καθώς και τα υλικά που είχαμε μαζί μας δεν μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στην άλλη διαδρομή κι έτσι ξεκινήσαμε για πάνω την ώρα που ο ήλιος χανόταν πίσω από τις βουνοκορφές στα δυτικά.
Τηλεφωνήσαμε στον Δημήτρη για την ανακάλυψή μας και χάρηκε πολύ που βρήκαμε ένα αξιόλογο σημείο για τη συνέχιση των ερευνών μας. Συναντηθήκαμε λίγο αργότερα σε ένα ταβερνάκι της περιοχής για να ακούσει με ενδιαφέρον από κοντά τις περιγραφές μας και να καταλαγιάσουμε την πείνα μας μετά από τόσες ώρες περιπλανήσεων και κοπιαστικών ερευνών. Με αγωνία περιμένουμε την επόμενη εξόρμηση για να λύσουμε κι αυτό το μυστήριο. Οι τρείς της αποστολής: Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο περιγράφων, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Εξερευνήσεις στη Νεστάνη 31/3/18 & 1/4/18

Τέσσερα νέα σπήλαια εντοπίσαμε και εξερευνήσαμε αυτό το Σαββατοκύριακο συνεχίζοντας τη δράση μας στην περιοχή. Το Σάββατο με τη βοήθεια του φίλου μας Βασίλη, βοσκού της περιοχής, εντοπίσαμε τα τρία και χωρίζοντας σε δύο ομάδες τα κατεβήκαμε σε όλα χρησιμοποιώντας μόνο βραχοδεσίματα.
Το πρώτο ήταν ένα 8μετρο κάθετο σωληνωτό που δυστυχώς είχε δεχθεί πολλά σκουπίδια.
Το δεύτερο είχε περίπου 35 μέτρα βάθος καταλήγοντας σε μεγάλη αίθουσα με κάποιο διάκοσμο.
Το τρίτο είχε στην αρχή 8 μέτρα κάθετο τοίχωμα και μετά απότομα επικλινή πρανή που κατέληγαν σε δύο αίθουσες δεξιά κι αριστερά με άλλα 8 περίπου μέτρα βάθος. Είχε λίγο λευκό και ξηρό διάκοσμο και ελάχιστη σταγονορροή.
Ένα τέταρτο που ψάξαμε για αρκετή ώρα, δεν μπορέσαμε να το εντοπίσουμε παρ’ όλο που αφιερώσαμε αρκετό κόπο και χρόνο ερευνώντας την περιοχή που μας υπέδειξαν. Έτσι μένει για μια επόμενη εξόρμηση.
Την Κυριακή ξεκινήσαμε, πάλι μαζί με τον Βασίλη, για να εντοπίσουμε ένα ακόμη σπήλαιο που χρειαζόταν τουλάχιστον μιάμιση ώρα περπάτημα. Όταν φτάσαμε στο σημείο, χρειαστήκαμε αρκετή ώρα για να το εντοπίσαμε κι αυτό επειδή την είσοδό του είχαν καλύψει οι βοσκοί της περιοχής για να μην πέσουν μέσα τα ζώα τους. Κατεβαίνοντας κάθετα 15 περίπου μέτρα, καταλήξαμε σε ένα σχετικά μικρό και χωρίς διάκοσμο θάλαμο που ευτυχώς έκρυβε μια έκπληξη. Περνώντας με πολλή προσοχή λόγω σταλακτιτών από ένα στενό περασματάκι, αντικρύσαμε επί τέλους μια πολύ όμορφη αίθουσα 4Χ5 περίπου με κοράλλια σχεδόν παντού, κολώνες, κουρτίνες και όλα τα σχετικά. Ήταν μια πολύ καλή ανταμοιβή για το μακρύ περπάτημα που είχαμε κάνει και το άλλο τόσο που μας περίμενε για την επιστροφή. Φεύγοντας καλύψαμε πάλι την είσοδο με πλάκες, αφήνοντας όμως κάποια κενά ώστε να μπορέσει να αποκτήσει κατοίκους το σπήλαιο. Ελπίζουμε να γίνει αντιληπτό και μην το καταχώσουν πάλι ερμητικά όπως το βρήκαμε. Και πάλι δεν χρειαστήκαμε παρά βραχοδεσίματα για τις δεσιές.
Ήμασταν οι: Τάκης Καπλαντζής, Γιώργος Εξηνταβελώνης, Αλέξανδρος Πουλάκης, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Ξένια Γεωργοπούλου, Η Βασιλική, κι ο Άγγελος Βλαχόπουλος.