Category Archives: Uncategorized

3/2/2019 Φαράγγι Γερακίνας

Τη Γερακίνα διαλέξαμε για να ικανοποιήσουμε την όρεξή μας για λίγο δράση αυτή την Κυριακή και βέβαια πήγαμε, πάνω στην είσοδο, περπατώντας από το μονοπάτι της Σκάλας που ανεβαίνει απότομα ανάμεσα στα πεύκα δεξιά από το φαράγγι.
Περνώντας από την παραλία στο μέρος που καταλήγει το φαράγγι των Μύλων, είδαμε ότι κατέβαζε αρκετό νεράκι και υπήρχαν ίχνη κατολισθήσεων σε όλη την βόρεια πλευρά των Γερανείων.
Ωραία έκπληξη ήταν και το νεράκι που κελάρυζε στη Γερακίνα, ένα σπάνιο θέαμα που το φωτογραφίσαμε, γιατί όπως γνωρίζουμε, 150-200 μέτρα μετά χάνεται στο υπέδαφος. Συνεχίσαμε μέσα στην ησυχία που διέκοπτε μόνο το κουδούνισμα από τα μέταλλα του εξοπλισμού μας.
Η όψη της κοίτης με τα γερμένα φυτά σε κάποια σημεία, έδειχνε ότι είχαν γίνει κάποιες καλές κατεβασιές, αποτέλεσμα των βροχών των προηγούμενων ημερών, όχι όμως κάτι πολύ συνταρακτικό.
Η συντροφιά: Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Ξένια Γεωργοπούλου(ΣΠΕΛΕΟ) κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

2/2/2019 Θρακιά Πανείου

Θέλοντας να κάνουμε ένα μεγαλούτσικο σπήλαιο με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη κατευθυνθήκαμε προς το Πάνειο Όρος, στην ομώνυμη Θρακιά, ένα βάραθρο βάθους 70μ περίπου χωρίς αλλαγές.
Ενώ στη διαδρομή είχαμε ήλιο, φτάνοντας στους πρόποδες του βουνού είδαμε την κορυφογραμμή στεφανωμένη με σύννεφα που θα έκαναν σίγουρα την ορατότητα πολύ δύσκολη.
Πράγματι, βλέποντας μόνο μερικές δεκάδες μέτρα μπροστά δεν μπορούσαμε να δούμε τα γνωστά μας σημάδια και χρησιμοποιώντας GPS για σιγουριά φτάσαμε στο φαρδύ στόμιο και κατεβήκαμε. Βγάλαμε τις σχετικές φωτογραφίες και ανεβήκαμε, αυτή τη φορά σε μια ηλιόλουστη πλαγιά με ορατότητα προς όλες τις κατευθύνσεις και λίγα σκόρπια σύννεφα για να θυμίζουν την πρωινή καταχνιά.
Άγγελος Βλαχόπουλος

26/01/2019 Βάραθρο Προφήτη Ηλία

Μερικά στιγμιότυπα από την εξόρμηση μελών του Συλλόγου στο γνωστό μας σπήλαιο του Υμηττού.

20/1/19 Βάραθρο Αστερίου

Συννεφιασμένη και δροσερή χωρίς να είναι παγερή, όπως τις προηγούμενες μέρες, ήταν η Κυριακή που πήγαμε στο γνωστό βάραθρο με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη. Κατεβήκαμε την κεντρική διαδρομή μέχρι το τέλος και περάσαμε μια όμορφη μέρα παλεύοντας με τα στενώματα.
Άγγελος Βλαχόπουλος

13/1/2019 Κοπή της Πίτας μας, Γενική Συνέλευση, Εκλογές και Απονομές Βεβαιώσεων

Αρκετά από τα μέλη μας και γνωστοί και φίλοι του Συλλόγου ήρθαν στην κοπή της πίτας μας και φέτος. Κάναμε τη Γενική μας Συνέλευση παίρνοντας αποφάσεις για δράσεις και Σεμινάρια για την νέα χρονιά και εκλογές. Τα νέα μέλη του Δ/Σ είναι οι: Τάκης Καπλαντζής, Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Γιώργος Δήσιος, Παναγιώτης Γεωργίου, Άγγελος Βλαχόπουλος. Κάναμε τις απονομές των Βεβαιώσεων παρακολούθησης Σεμιναρίων 2018, κληρώσαμε τα δώρα που προσέφεραν οι χορηγοί μας και το φλουρί της πίτας κέρδισε ο Άγγελος Κανάριος από τον ΣΠΕΛΕΟ. Καλότυχος πάντα! Και σε όλους μια καλή κι ευτυχισμένη Σπηλαιολογική Χρονιά με πολλές εξερευνήσεις!
Άγγελος Βλαχόπουλος

22/12/18 Εξερεύνηση Βαράθρου που ονομάσαμε “Ηλιοστάσιο-18” στην Οίτη

Από καιρό μας είχε καλέσει στην Οίτη ο Λαμιώτης φίλος μας και μέλος του Συλλόγου Κώστας Στασινός για μια εξερεύνηση ενός βαράθρου εκεί και κατάλληλη μέρα για να πάμε κρίναμε ότι ήταν το Σάββατο 22/12/18. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη και τον Τάκη Καπλαντζή και λίγο μετά τις 10:00’ συναντηθήκαμε με τον Κώστα στο χωριό Γοργοπόταμος, και συνεχίσαμε προς το Δέλφινο. Εκεί συναντήσαμε ένα μόνιμο κάτοικο του χωριού, τον Νίκο, που θα μας πήγαινε στο προς έρευνα σημείο.
Όταν λίγο αργότερα φτάσαμε στην πολύ στενή είσοδο του σπηλαίου, διαπιστώσαμε ότι ήταν διάκλαση, το ελπιδοφόρο όμως ήταν ότι έβγαζε ζεστό αέρα. Ξεκινήσαμε τη διάνοιξη και περίπου μια ώρα αργότερα πέρασε το στένωμα ο Τάκης σαν πιο ο πιο λεπτός της συντροφιάς, διαπιστώνοντας ότι δυστυχώς 20 μέτρα χαμηλότερα η διάκλαση στένευε για μεγάλο διάστημα και σταμάτησε η εξερεύνησή μας εκεί. Δεν υπήρχε διάκοσμος και το ζεστό ρεύμα αέρα παραμένει το πιο έντονο χαρακτηριστικό του σπηλαίου.
Επιστρέφοντας επισκεφθήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο της Ηράκλειας με τους λαξευτούς τάφους.
Άγγελος Βλαχόπουλος

16/12/18 Ροεινό Τριπόλεως

Την Κυριακή με τον Τάκη Καπλαντζή, αποφασίσαμε να την περάσουμε στο βουνό πάνω από το χωριό Ροεινό, ψάχνοντας την περιοχή για σπήλαια.
Η πρωινή καταρρακτώδης βροχή που έπεσε στην Αθήνα έδωσε τη θέση της σε μια Ανοιξιάτικη λιακάδα που μας έδωσε ενέργεια όλη την υπόλοιπη μέρα.
Ανεβήκαμε το μονοπάτι πάνω από το χωριό και φτάσαμε πρώτα στο γνωστό μας από παλιά βαραθράκι που είναι αμέσως μόλις βγούμε στο οροπέδιο στα 1485 μέτρα και το κατεβήκαμε για μια φωτογράφηση. Στην αρχή νομίζει κανείς ότι δεν πρόκειται να βρει διάκοσμο, αλλά περνώντας κάποια στενώματα όλο και βρίσκει, σε μικρά μεγέθη, αλλά αρκετά όμορφο. Άλλωστε στην περίπου 25 μέτρων διαδρομή δεν υπάρχουν μεγάλοι θάλαμοι.
Βγήκαμε και αφήσαμε τα πράγματά μας για να κάνουμε την έρευνα που ήταν και ο κύριος σκοπός μας, ανεβαίνοντας προς τις κορυφές πάνω από το οροπέδιο. Περάσαμε κάποιες ώρες εκεί πάνω αλλά δεν εντοπίσαμε κάτι αξιόλογο, απολαύσαμε όμως τη θέα και την ανάβαση, γνωρίζοντας λίγο περισσότερο το πεδίο.
Άγγελος Βλαχόπουλος

1/12/18 Βάραθρο Γερμανικό

Μετά τις παγωνιές των τελευταίων ημερών το Σάββατο ξημέρωσε με άπνοια και όταν ανεβήκαμε με τη Χαρά Παναγιωτοπούλου και τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη στην είσοδο του σπηλαίου, αντικρύσαμε μια υπέροχη θέα με τη θάλασσα να γυαλίζει και τα νησάκια να πλέουν σε ένα γαλήνιο περιβάλλον.
Κατεβήκαμε μέχρι τη λίμνη και ανεβήκαμε με τη Χαρά να κάνει το ξαρμάτωμα.
Άγγελος Βλαχόπουλος

13/1/2018 Γ/Σ του Συλλόγου, Απονομές Βεβαιώσεων, κοπή της Πίτας της χρονιάς

Στιγμιότυπα από την Γενική μας Συνέλευση, τις απονομές Βεβαιώσεων των τριών Σεμιναρίων της προηγούμενης χρονιάς και την κοπή της Πίτας μας. Συγγενείς και φίλοι του συλλόγου μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ας είναι και η φετινή μια καλή χρονιά με πολλή δράση, δημιουργικότητα και καλές ανθρώπινες σχέσεις.

Γοργοπόταμος 23-24/9/2017

Με τον καιρό να μας δείχνει το καλό του πρόσωπο μετά από κάποιες πρόσφατες βροχοπτώσεις, φτάσαμε στο χωριό Γοργοπόταμος το βραδάκι της Παρασκευής από Αθήνα, ο Τάσος Κειβανίδης, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, η Ξένια Γεωργοπούλου, ο Άγγελος Βλαχόπουλος, από Καλαμάτα ο Γιώργος Εξηνταβελώνης κι από Λαμία ο Κώστας Στασινός.
Το Σάββατο το πρωί μπήκαμε τελικά χωρίς τον Κώστα. Ο Τάσος, ο Γεράσιμος κι ο Βαγγέλης ανέλαβαν τα σχοινιά και οι υπόλοιποι τρείς τα ομαδικά υλικά. Ξεκινήσαμε με το γνωστό άλμα στη βάθρα με το μεγάλο έλατο, αλλά αυτή τη φορά ήταν ρηχή γεμάτη χώμα, οπότε βάλαμε σχοινί αναγκαστικά. Πολύ σύντομα συναντήσαμε την μεγάλη κατολίσθηση που την έφαγε όλη σχεδόν το νερό, αφήνοντας μόνο ένα μεγάλο βράχο, που θα δούμε κι αυτός τι θα απογίνει τις επόμενες χρονιές.
Πήραμε ρυθμό και ξεκινήσαμε τις καταβάσεις με νερό αρκετό για να σε κρατάει σε εγρήγορση, αλλά βατό, ίσως το λιγότερο που έχω δει στα 10 χρόνια περίπου που κατεβαίνω το Φαράγγι. Περάσαμε και τον πρώτο 90άρη και με χαρά είδα την τεράστια βεντάλια του νερού να απλώνεται δίπλα στη μεσιανή αγκύρωση έχοντας πάντα το εντυπωσιακό εύρος της. Δυο-τρείς καταβάσεις μετά βγήκαμε, νωρίς το απόγευμα, στο μέρος όπου κατασκηνώνουμε συνήθως.
Ανοίξαμε τα μπιτόνια με τα ομαδικά υλικά και διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν μια χαρά χωρίς καθόλου υγρασία, αλλάξαμε, ανάψαμε μια καλή φωτιά και ξεκινήσαμε το μαγείρεμα κάνοντας απολογισμό της μέρας και συζητώντας για την επόμενη, με κεντρικό θέμα τον μεγάλο καταρράκτη που θα συναντούσαμε την Κυριακή και θα αντίκρυζαν οι μισοί από μας για πρώτη φορά.
Η νύχτα πέρασε χωρίς να μας κρυώσει και οι εξοπλισμοί μας άντεξαν καλά τις μέτριες θερμοκρασίες της εποχής, ξημερώνοντάς μας ξεκούραστους και καλόκεφους.
Ο καφές σε μορφή καραμέλας, και το πρωινό με μπάρες, ξηροκάρπια και κάποια σουπίτσα, μας έδωσαν ενέργεια και χωρίς βιασύνες, ίσως το παρακάναμε και λίγο στην καθυστέρηση, ξεκινήσαμε για το δεύτερο μέρος.
Το στήσιμο των σχοινιών στον μεγάλο καταρράκτη ανέλαβαν ο Γεράσιμος πάνω κι ο Τάσος στη μέση που ήξερε από προηγούμενες καταβάσεις που να πάει για να βρει την αλυσίδα της ενδιάμεσης αγκύρωσης. Συνεργάστηκαν πολύ καλά και σύντομα είχαν ολοκληρώσει τα δεσίματα για να κατεβούμε και οι υπόλοιποι απολαμβάνοντας το μεγαλοπρεπές τοπίο. Πρώτη φορά δεν συμμετείχα στο τεχνικό κομμάτι αυτής της κατάβασης και την απόλαυσα δεόντως. Εδώ που τα λέμε, ελάχιστα δεσίματα έκανα γενικά αυτό το διήμερο, έχοντας σχεδόν συνέχεια ένα από τους σάκους με τα ομαδικά υλικά, αφήνοντας τα σχοινιά στα παιδιά. Πολύ ωραία αίσθηση να μπορείς να βασίζεσαι στους συντρόφους σου και να βρίσκεις έτοιμα τα ρελέ!
Στη συνέχεια περάσαμε στα μικρότερα κατεβάσματα του δεύτερου μέρους, βρήκαμε ένα σχοινί που δεν μπόρεσε να γίνει η ανάκλησή του λόγω μάλλον ενός κοψίματος της κάλτσας που έκανε μπούκλα στον κρίκο της αλυσίδας, το μαζέψαμε και το αφήσαμε τακτοποιημένο σε μια αγκύρωση μήπως το αναζητήσουν. Στο σημείο που είναι μια τσουληθρούλα που καταλήγει σε ύπουλο βράχο και τώρα πιά έχουν βάλει ένα μόνιμο σχοινάκι, έχει κατεβάσει βράχια και πέτρες και έχει γίνει τόσο ρηχό που δεν υπάρχει καθόλου το μέρος δεξιά που μπορούσαμε να κάνουμε άλμα και να φύγουμε εύκολα από εκεί. Κι άλλες βαθιές βάθρες ήταν κι αυτές μπαζωμένες απ’ τις κατεβασιές και ιδίως από τα υλικά της μεγάλης εκείνης κατολίσθησης στην αρχή του φαραγγιού που είχε πάνω από 10 μέτρα ύψος και απόμεινε μόνο ο βράχος που γράφω στην αρχή.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στην προτελευταία κατάβαση και είδαμε τον Κώστα ανεβασμένο πάνω σε έναν βράχο, να μας φωνάζει τα καλωσορίσματά του. Περάσαμε και την τελευταία τσουλήθρα και φύγαμε με το φορτηγάκι του όπως ήμασταν με τις στολές, για το χωράφι του όπου είχαμε αφήσει τα αυτοκίνητά μας και είναι πολύ κοντά στην έξοδο του φαραγγιού.
Μετρήσαμε μερικά χτυπήματα σε γόνατα, αστραγάλους, πλευρά, κάτι αγκώνες, κάτι ώμους, τα συνηθισμένα δηλαδή, και καλαμπουρίζοντας για τα παθήματα του καθενός καταλήξαμε σε ταβέρνα για αναγόμωση ενέργειας.