Category Archives: Uncategorized

2/12/17 Έρευνα πεδίου στο Αρτεμίσιο

Το Σάββατο το πρωί φύγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή για το βουνό Αρτεμίσιο, πράγμα που από καιρό συζητούσαμε να κάνουμε. Η καταγωγή του από το Άργος του είχε φέρει μέσω των συγγενών του κάποιες πληροφορίες για σπήλαια και ένα φαράγγι στην περιοχή και έτσι αποφασίσαμε ότι αξίζει να κάνουμε μια έρευνα στο πεδίο.
Περνώντας την πόλη του Άργους, δεν παραλείψαμε μία επίσκεψη στην Πυραμίδα και συνεχίσαμε αναζητώντας τα στοιχεία που είχαμε, ξεκινώντας από το φαράγγι που διαπιστώσαμε ότι δεν έχει τεχνικές καταβάσεις. Κρατάμε μια επιφύλαξη μήπως δεν πήγαμε στο σωστό σημείο, αλλά χωρίς να χάσουμε χρόνο συνεχίσαμε με την έρευνα για σπήλαια. Σταθήκαμε τυχεροί, γιατί στην περιπλάνησή μας πετύχαμε έναν βοσκό της περιοχής, τον Κώστα, που μας βοήθησε να πάμε στα σημάδια μας, αλλά το κορυφαίο ήταν ότι βγήκαν συγγενείς με τον Τάκη!
Βρήκαμε το βάραθρο που ψάχναμε, αλλά βρήκαμε επίσης και βιομηχανικά βύσματα τοποθετημένα, οπότε πήραμε το στίγμα και φύγαμε. Συνεχίσαμε τις έρευνες περπατώντας, ψάχνοντας και αργά το απόγευμα, μετά από το ανάλογο τσιμπούσι, επιστρέψαμε έχοντας πληροφορίες και επαφές για επόμενες εξορμήσεις.
Άγγελος Βλαχόπουλος

18/11/17 Βάραθρο Πύργου Μεγάλο

Με τη φιλοδοξία να τελειώσουμε τη χαρτογράφηση του σπηλαίου, ιδίως τις νέες αίθουσες, ξεκινήσαμε οι, Τάκης Καπλαντζής, Θανάσης Μπακογιάννης, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Ρούλα Λιανού και Άγγελος Βλαχόπουλος, το βροχερό πρωινό του Σαββάτου.
Σταμάτησε να βρέχει κάποια στιγμή, πολύ πρίν φτάσουμε στην είσοδο του σπηλαίου επάνω, αλλά ετοιμαστήκαμε ψυχολογικά αλλά και με υλικά, ώστε όταν θα βγαίναμε, να έχουμε μέρος σκεπασμένο για να αλλάξουμε.
Παλέψαμε με τα ηλεκτρονικά συστήματα καταγραφής, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά με τις πάμπολες μετρήσεις που χρειάζονται για τα καλιμπραρίσματα. Τελικά τα εγκαταλείψαμε, αποφασίζοντας να κατέβουμε και να δουν και όσοι από την συντροφιά δεν το είχαν κάνει, το σπήλαιο στην νέα του διαδρομή.
Περάσαμε την τραβέρσα που έχουμε στήσει στα 75μ., μπήκαμε στα καινούρια μέρη, ανεβήκαμε το στενό χαράκι με το μόνιμο σχοινί, περάσαμε στα λασπωμένα και καταλήξαμε στο τέρμα της κατάβασης που κάποια στιγμή θα βγάλουμε και το βάθος της αποτυπώνοντάς το στις μετρήσεις μας.
Στην επιφάνεια επιστρέψαμε γύρω στις 08:00’ το βράδυ, διαπιστώνοντας ότι είχε μεν βρέξει αρκετά, αλλά είχε σταματήσει, αφήνοντάς μας να ντυθούμε με την ησυχία μας.

Βάραθρο Πύργου Μεγάλο 11/11/17

Το Σάββατο αρματώσαμε το σπήλαιο στο οποίο έχουμε βρεί καινούριες αίθουσες και κάναμε χαρτογράφηση της κύριας όδευσης μέχρι τα 90μ περίπου. Μένει το υπόλοιπο κομμάτι για να το τελειώσουμε.
Η ομάδα: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Αλέξανδρος Πουλάκης, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.

4 & 5/11/2017 Έρευνα για σπήλαια στην Οίτη

Η ομάδα μας: Κώστας Στασινός, Ξένια Γεωργοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.
Αφιερώσαμε το Σαββατοκύριακο για έρευνα στο αγαπημένο μας βουνό, ακολουθώντας κάποιες πληροφορίες του Κώστα για την ύπαρξη σπηλαίων που παρουσίαζαν ενδιαφέρον.
Εξερευνήσαμε τρία σπήλαια, ένα στην ευρύτερη περιοχή πάνω από το χωριό Μεξιάτες και δύο στην αρχή του Φαραγγιού Ροδοκάλλος.
Το Σάββατο συναντήσαμε τον βοσκό που ήξερε το πρώτο από αυτά και ξεκινήσαμε μια πορεία σε δασωμένο πεδίο. Στην αρχή υπήρχε ένα μονοπάτι, αλλά σύντομα φύγαμε από αυτό περνώντας από χαμηλή βλάστηση και σημεία που μόνο άγρια ζώα χρησιμοποιούσαν. Τα ίχνη από σκαψίματα αγριογούρουνων ήταν φανερά σε πολλά σημεία. Περίπου μια ώρα αργότερα φτάσαμε στην είσοδο του σπηλαίου που είχε κι αυτό τα σημάδια τους. Ήταν ένα πολύ καλό καταφύγιο-κρυψώνα, αλλά όχι το πολύ μεγάλο και δαιδαλώδες που έλεγαν οι περιγραφές. Υπήρχαν τρείς αίθουσες με 20-25μ. μεγαλύτερο μήκος που εξερευνήσαμε μέχρι το τέλος και αποχωρήσαμε χωρίς να έχουμε αφήσει ερωτηματικά.
Επιστρέψαμε ανηφορίζοντας προς το μέρος που αφήσαμε τα αυτοκίνητα και φύγαμε για την περιοχή του φαραγγιού Ροδοκάλλος, όπου και κατασκηνώσαμε εκεί που ξεκινάμε την κατάβαση, πάνω από τα 900μέτρα υψόμετρο ανάμεσα στα έλατα. Από παλιά στις φαραγγίστικες εξορμήσεις μας, βλέπαμε κάποια σπήλαια στις ορθοπλαγιές της αριστερής πλευράς και με την προτροπή του Κώστα αποφασίσαμε να τις ερευνήσουμε.
Ξημέρωσε μια όμορφη μέρα και το δάσος είχε τα έντονα εκείνα φθινοπωρινά χρώματα που λες και κρύβονται όλο το καλοκαίρι για να φανερωθούν σε όλη τους την ποικιλία όταν πέσουν οι πρώτες βροχές. Κατεβήκαμε στο ποτάμι και ανεβήκαμε στην απέναντι όχθη όπου και εντοπίσαμε ένα και στη συνέχεια και δεύτερο σπήλαιο. Και τα δύο περιγράφονται σαν βαθιές βραχοσκεπές με το πολύ 10-15 μέτρα βάθος, πολύ καλά και στεγνά καταφύγια με ολοφάνερη χρήση για στάνες, εγκαταλειμμένα όμως χρόνια πριν.

21/10/2017 Προπόνηση στο Χάος Λαυρίου

Με τον Τάκη Καπλαντζή και την Χαρά Παναγιωτοπούλου περάσαμε αυτή την καλοκαιριάτικη μέρα του Φθινοπώρου, ανεβοκατεβαίνοντας μερικές φορές το γνωστό βάραθρο.

Φαράγγι Σεργούλας στα πλαίσια του Σεμιναρίου Φαραγγιών 10ου 2017

Για την τελευταία κατάβαση του σεμιναρίου 15/10/17, διαλέξαμε το φαράγγι της Σεργούλας που έχουμε αρματώσει πλήρως για εκπαίδευση και έχει πάντα νερό και πολύ όμορφα τοπία.
Μαζευτήκαμε έντεκα άτομα συνολικά σε τρία αυτοκίνητα, φτάσαμε σχετικά νωρίς, δυστυχώς έχει λίγο απόσταση από την Αθήνα και νωρίς το μεσημέρι ξεκινήσαμε τις καταβάσεις.
Όλοι οι εκπαιδευόμενοι τα πήγαν πολύ καλά εκτελώντας τις τεχνικές και τα μέτρια άλματα των τριών, τεσσάρων και πέντε μέτρων πολύ σωστά και διασκεδάζοντας μαζί μας.
Ενώ η κύρια ροή ήταν πλούσια και μετά από 2-3 καταβάσεις από το πλάι έτρεχαν νερά, στο μικρό «Πανταβρέχει» που είναι προς το τέλος, δεν είχε παρά μόνο λίγες σταγόνες. Σ’ αυτή την περιοχή που συνήθως έχει πλούσιες βροχοπτώσεις, έχει να βρέξει πέντε μήνες, όπως μας είπε και φίλος που μένει στην περιοχή. Φαινόμενα των καιρών. Πάλι καλά που κρατάνε καλά τα υπόγεια ύδατα που τροφοδοτούν το φαράγγι.
Όλες οι αγκυρώσεις ήταν σε πολύ καλή κατάσταση εκτός από εκείνες που έχουν υποστεί την γνωστή μας εκτεταμένη κατολίσθηση. Σε κάποια στιγμή θα κάνουμε τον κόπο να την φτιάξουμε κι αυτή, τώρα που βλέπουμε ότι έχει σταθεροποιηθεί κάπως η διαμόρφωση της κοίτης.

Σεμινάριο Μύησης Φαραγγιών 7 & 8 /10/2017

Ξεκίνησε το σεμινάριο με τα θεωρητικά την Τετάρτη 4/10, το Σάββατο πήγαμε στην γνωστή μας οικοδομή για προπόνηση και την Κυριακή κατεβήκαμε το φαράγγι των Μύλων. Όλοι οι εκπαιδευόμενοι είχαν πολύ καλές επιδόσεις και με σταθερότητα εκτέλεσαν τις τεχνικές και τα κλειδώματα των καταβατήρων.

ΣΠ.ΑΓ.ΠΝΕΥΜΑ 30/09/17

Την Παρασκευή το απόγευμα και με βροχερό καιρό, ξεκινήσαμε από την Αθήνα να προσπαθήσουμε να φτάσουμε και να περάσουμε το τελευταίο μέχρι τώρα σημείο που έχουμε φτάσει, στα 1218μέτρα μήκος, το Πέρασμα του Άρη. Δύο έως τώρα προσπάθειες μας έφτασαν στο παρά πέντε για να δούμε τι μας κρύβει, αλλά μετά από την υποδομή που φτιάξαμε την τελευταία φορά, είχαμε πολλές ελπίδες ότι αυτή θα ήταν η κρίσιμη προσπάθεια. Ένα ήταν το πρόβλημα που μας απασχολούσε περισσότερο απ’ όλα, οι πολλές βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών και η πρόβλεψη ότι θα υπάρχει ακόμη και την Παρασκευή κάποια βροχή, όπως και έγινε.
Πλησιάζοντας τον κατασκηνωτικό χώρο διαπιστώσαμε τις μεγάλες ποσότητες νερού αντικρύζοντας λασπωμένα κομμάτια του χωματόδρομου και νεροτριβές που οριακά περάσαμε. Υπό βροχή στήσαμε τις σκηνές μας διαπιστώνοντας ότι και το ποταμάκι της κατασκήνωσης είχε τριπλάσιο νερό από την προηγούμενη εβδομάδα.
Το πρωί έστρωσε ο καιρός και ετοιμαστήκαμε να μπούμε. Γνωρίζοντας το σπήλαιο, το πιο επίφοβο σημείο για να έχει γεμίσει νερά και να μας σταματήσει ήταν το σιφώνι στα 400μ. Και πράγματι δυστυχώς αυτό και έγινε. Βρήκαμε μία στάθμη γύρω στο 1,5μ. πάνω από τον πάτο του σιφωνιού, όπως περίπου υπολογίσαμε.
Για να δούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε για να αδειάζει από μόνο του το πέρασμα, αρχίσαμε να σκάβουμε φτιάχνοντας ένα λούκι 50εκ. βαθύ που άρχισε να βγάζει αρκετό νερό, προς την πίσω αίθουσα. Αργότερα όταν η στάθμη κατέβηκε αρχίσαμε να παίρνουμε νερό με τον κουβά και να το αδειάζουμε στο λούκι, αλλά μετά από περίπου δύο ώρες διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τις δραματικές αλλαγές που χρειαζόμασταν για να περάσουμε και ασχοληθήκαμε με βελτιώσεις των υπολοίπων διανοίξεων στο δρόμο μας προς τα πίσω.
Ήμασταν οι, Κώστας Στασινός, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Τάκης Καπλαντζής, Ρούλα Λιανού, Αλέξανδρος Πουλάκης και Άγγελος Βλαχόπουλος.

Γοργοπόταμος 23-24/9/2017

Με τον καιρό να μας δείχνει το καλό του πρόσωπο μετά από κάποιες πρόσφατες βροχοπτώσεις, φτάσαμε στο χωριό Γοργοπόταμος το βραδάκι της Παρασκευής από Αθήνα, ο Τάσος Κειβανίδης, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, η Ξένια Γεωργοπούλου, ο Άγγελος Βλαχόπουλος, από Καλαμάτα ο Γιώργος Εξηνταβελώνης κι από Λαμία ο Κώστας Στασινός.
Το Σάββατο το πρωί μπήκαμε τελικά χωρίς τον Κώστα. Ο Τάσος, ο Γεράσιμος κι ο Βαγγέλης ανέλαβαν τα σχοινιά και οι υπόλοιποι τρείς τα ομαδικά υλικά. Ξεκινήσαμε με το γνωστό άλμα στη βάθρα με το μεγάλο έλατο, αλλά αυτή τη φορά ήταν ρηχή γεμάτη χώμα, οπότε βάλαμε σχοινί αναγκαστικά. Πολύ σύντομα συναντήσαμε την μεγάλη κατολίσθηση που την έφαγε όλη σχεδόν το νερό, αφήνοντας μόνο ένα μεγάλο βράχο, που θα δούμε κι αυτός τι θα απογίνει τις επόμενες χρονιές.
Πήραμε ρυθμό και ξεκινήσαμε τις καταβάσεις με νερό αρκετό για να σε κρατάει σε εγρήγορση, αλλά βατό, ίσως το λιγότερο που έχω δει στα 10 χρόνια περίπου που κατεβαίνω το Φαράγγι. Περάσαμε και τον πρώτο 90άρη και με χαρά είδα την τεράστια βεντάλια του νερού να απλώνεται δίπλα στη μεσιανή αγκύρωση έχοντας πάντα το εντυπωσιακό εύρος της. Δυο-τρείς καταβάσεις μετά βγήκαμε, νωρίς το απόγευμα, στο μέρος όπου κατασκηνώνουμε συνήθως.
Ανοίξαμε τα μπιτόνια με τα ομαδικά υλικά και διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν μια χαρά χωρίς καθόλου υγρασία, αλλάξαμε, ανάψαμε μια καλή φωτιά και ξεκινήσαμε το μαγείρεμα κάνοντας απολογισμό της μέρας και συζητώντας για την επόμενη, με κεντρικό θέμα τον μεγάλο καταρράκτη που θα συναντούσαμε την Κυριακή και θα αντίκρυζαν οι μισοί από μας για πρώτη φορά.
Η νύχτα πέρασε χωρίς να μας κρυώσει και οι εξοπλισμοί μας άντεξαν καλά τις μέτριες θερμοκρασίες της εποχής, ξημερώνοντάς μας ξεκούραστους και καλόκεφους.
Ο καφές σε μορφή καραμέλας, και το πρωινό με μπάρες, ξηροκάρπια και κάποια σουπίτσα, μας έδωσαν ενέργεια και χωρίς βιασύνες, ίσως το παρακάναμε και λίγο στην καθυστέρηση, ξεκινήσαμε για το δεύτερο μέρος.
Το στήσιμο των σχοινιών στον μεγάλο καταρράκτη ανέλαβαν ο Γεράσιμος πάνω κι ο Τάσος στη μέση που ήξερε από προηγούμενες καταβάσεις που να πάει για να βρει την αλυσίδα της ενδιάμεσης αγκύρωσης. Συνεργάστηκαν πολύ καλά και σύντομα είχαν ολοκληρώσει τα δεσίματα για να κατεβούμε και οι υπόλοιποι απολαμβάνοντας το μεγαλοπρεπές τοπίο. Πρώτη φορά δεν συμμετείχα στο τεχνικό κομμάτι αυτής της κατάβασης και την απόλαυσα δεόντως. Εδώ που τα λέμε, ελάχιστα δεσίματα έκανα γενικά αυτό το διήμερο, έχοντας σχεδόν συνέχεια ένα από τους σάκους με τα ομαδικά υλικά, αφήνοντας τα σχοινιά στα παιδιά. Πολύ ωραία αίσθηση να μπορείς να βασίζεσαι στους συντρόφους σου και να βρίσκεις έτοιμα τα ρελέ!
Στη συνέχεια περάσαμε στα μικρότερα κατεβάσματα του δεύτερου μέρους, βρήκαμε ένα σχοινί που δεν μπόρεσε να γίνει η ανάκλησή του λόγω μάλλον ενός κοψίματος της κάλτσας που έκανε μπούκλα στον κρίκο της αλυσίδας, το μαζέψαμε και το αφήσαμε τακτοποιημένο σε μια αγκύρωση μήπως το αναζητήσουν. Στο σημείο που είναι μια τσουληθρούλα που καταλήγει σε ύπουλο βράχο και τώρα πιά έχουν βάλει ένα μόνιμο σχοινάκι, έχει κατεβάσει βράχια και πέτρες και έχει γίνει τόσο ρηχό που δεν υπάρχει καθόλου το μέρος δεξιά που μπορούσαμε να κάνουμε άλμα και να φύγουμε εύκολα από εκεί. Κι άλλες βαθιές βάθρες ήταν κι αυτές μπαζωμένες απ’ τις κατεβασιές και ιδίως από τα υλικά της μεγάλης εκείνης κατολίσθησης στην αρχή του φαραγγιού που είχε πάνω από 10 μέτρα ύψος και απόμεινε μόνο ο βράχος που γράφω στην αρχή.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στην προτελευταία κατάβαση και είδαμε τον Κώστα ανεβασμένο πάνω σε έναν βράχο, να μας φωνάζει τα καλωσορίσματά του. Περάσαμε και την τελευταία τσουλήθρα και φύγαμε με το φορτηγάκι του όπως ήμασταν με τις στολές, για το χωράφι του όπου είχαμε αφήσει τα αυτοκίνητά μας και είναι πολύ κοντά στην έξοδο του φαραγγιού.
Μετρήσαμε μερικά χτυπήματα σε γόνατα, αστραγάλους, πλευρά, κάτι αγκώνες, κάτι ώμους, τα συνηθισμένα δηλαδή, και καλαμπουρίζοντας για τα παθήματα του καθενός καταλήξαμε σε ταβέρνα για αναγόμωση ενέργειας.

17/9/17 Προπόνηση αρματώματος στη Συκιά

Πήγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή και τον Χρήστο Κιοσέογλου. Ήταν μια ευκαιρία να περάσουμε το πρωινό της Κυριακής με λίγη δράση και προπόνηση. Στήσαμε δύο σύνθετες διαδρομές που άλλαξαν μεταξύ τους τα παιδιά στο δεύτερο γύρο.