Category Archives: Uncategorized

10/06/18 Φαράγγι Καλλιθέας

Την Κυριακή 10 Ιουνίου την είχαμε προ πολλού κανονίσει με τον Γιώργο Γεωργιάδη για να κάνουμε ένα φαράγγι και κατά προτίμηση την Καλλιθέα. Όχι μόνο το μπορέσαμε, αλλά μαζευτήκαμε δεκατέσσερα άτομα, εννέα από τον Θησέα, δύο από ΕΟΔ, δύο από ΣΠΕΛΕΟ και ένας φίλος ορειβάτης από την Τρίπολη.
Ο καιρός έλεγε ότι θα έβρεχε το απόγευμα και προς το βράδυ θα χειροτέρευε, αλλά υπολογίσαμε ότι θα είχαμε τον χρόνο να βγούμε μέχρι τότε.
Με κάποιες καθυστερήσεις, νωρίς το μεσημέρι ήμασταν στις βάθρες της αρχής των καταβάσεων και ετοιμαζόμασταν. Το νερό ήταν λίγο σχετικά, αλλά αρκετό και δροσερό όπως πάντα.
Με επτά άτομα να αρματώνουν η κίνηση ήταν σχετικά γρήγορη και δεν υπήρχαν μεγάλες αναμονές. Πρέπει να είχα 2-3 χρόνια να το επισκεφθώ, αλλά μετά από κάποιες γερές κατεβασιές που είχε κάνει 5-6 χρόνια πριν αλλάζοντας αρκετά την κοίτη, δεν μου φάνηκε να έχει ξαναγίνει κάτι συνταρακτικό. Τα αρματώματα ήταν εντάξει και οι βάθρες για βουτιές, όπως τις θυμόμασταν για να κάνουμε τα άλματά μας άφοβα.
Νωρίς το απόγευμα ξεκίνησαν κάποιες ψιχάλες που μετά από λίγο αγρίεψαν λιγάκι, αλλά ήμασταν ήδη στο προτελευταίο κατέβασμα, είχαμε στήσει την οδηγούμενη κατάβαση και κάνοντας το τελευταίο άλμα βγήκαμε στα αυτοκίνητα.
Εκτός από τον Γιώργο που αναφέρω στην αρχή, ήμασταν οι Γιώργος Εξηνταβελώνης, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Ρούλα Λιανού, Σπύρος και Γιώργος Ζαννιάς, Τάσος Κειβανίδης, Γιώργος Δήσιος, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Θόδωρος Καρύδης, Βασίλης Αθανασόπουλος, Ξένια Γεωργοπούλου, Τζένη Λιβανού, κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

2-6-18 Σπήλαιο Αγ.Πνεύμα, Οίτη

Προκειμένου να κάνουμε αναγνώριση και να προετοιμάσουμε μεγαλύτερη μελλοντική αποστολή για το σπήλαιο, το πρωί του Σαββάτου φύγαμε από την Αθήνα με τον Τάκη Καπλαντζή.
Φτάνοντας στο λειβαδάκι του κατασκηνωτικού χώρου, αμέσως διαπιστώσαμε ότι το ποταμάκι είχε πολύ λίγο νερό, πράγμα περίεργο μιας και οι βροχές το προηγούμενο διάστημα ήταν αρκετές. Παρ’ όλα αυτά θα μπορούσε στο εσωτερικό της σπηλιάς να κρατάει ακόμα πολύ νερό.
Μπήκαμε με την ησυχία μας και αμέσως μετά τα πρώτα μέτρα ξεκινήσαμε τα ξεμπαζώματα στα περάσματα. Στα λαγούμια που είναι στα 180 και 200 μέτρα χρειάστηκε αρκετή ώρα και χρήση εργαλείων για να περάσουμε. Όσο πλησιάζαμε στο σιφόνι που την προηγούμενη φορά ήταν πλημμυρισμένο, η αγωνία μας ήταν μεγάλη γιατί αν η κατάσταση ήταν ίδια, εδώ θα τελείωνε και η μέρα μας χωρίς ελπίδα να προχωρήσουμε. Η πρώτη εντύπωση ήταν αρνητική, το νερό είχε χαμηλώσει πολύ, αλλά προς το τέλος της χαμηλής στοάς φαινόντουσαν μπάζα που όμως δεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία του αέρα. Βγάλαμε νερό με ένα κάνιστρο που έχουμε αφήσει εκεί γι’ αυτές τις δουλειές, και μπροστά μπήκε ο Τάκης δυναμικά και παραμερίζοντας τα χώματα πέρασε και με ειδοποίησε. Πέρασα κι εγώ και συνεχίσαμε στην κάθετη σχισμή στον χώρο πριν το επόμενο στένεμα, δεν είχε νερό και σχετικά εύκολα περάσαμε στις πρώτες μεγάλες αίθουσες του σπηλαίου. Σύντομα ανεβήκαμε τους καταρράκτες και φτάσαμε στην καταστόλιστη χαμηλή αψίδα με τους «ψαράδες» που πάντα κρατάει νερό, το περάσαμε κι αυτό και φτάσαμε στην μεγάλη αμμώδη κατηφοριά που για πρώτη φορά περάσαμε πάλι οι δυο μας σκάβοντας για ώρες. Αυτή τη φορά ο αέρας περνούσε, άρα δεν ήταν τελείως κλειστή, είχε όμως πολλά φερτά που έπρεπε να τραβήξουμε. Αρχίσαμε με το κάνιστρο να ξεμπαζώνουμε και κάποια στιγμή θεωρήσαμε ότι σπρώχνοντας θα βγαίναμε στον χαμηλό διάδρομο από την άλλη μεριά, όμως η εντύπωσή μας ήταν λάθος. Σκάψαμε κι άλλο, αλλά σε κάποια στιγμή σταματήσαμε για μην κάψουμε τους ώμους και τα χέρια μας όπως την πρώτη φορά. Εδώ θα χρειαστεί να φέρουμε μία ακόμη αλουμινένια σέσουλα που μας έλειψε και σίγουρα μερικά άτομα ακόμα για να αλλάζουμε βάρδιες.
Επιστρέψαμε βελτιώνοντας περισσότερο τα περάσματα σπάσαμε κάτι μυτίκια που ενοχλούσαν και βγήκαμε όσο ακόμα είχε φως.
Την επομένη αφιερώσαμε για ψαχτήρι στα οροπέδια κοντά την καταβόθρα Ηρακλέους, κατεβήκαμε μέχρι την έξοδο του υπόγειου ποταμού, το Σκληθράκι που είχε αρκετό νερό και κάνοντας μια μεγάλη βόλτα από τους χωματόδρομους, επιστρέψαμε στην Αθήνα αργά το βράδυ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

26-27/5/2018 Φαράγγι Ροσκά-Προυσός

Από την Αθήνα φύγαμε το απόγευμα της Παρασκευής για να είμαστε όσο μπορούσαμε νωρίτερα στον κατασκηνωτικό χώρο κοντά στο χωριό Ροσκά, δίπλα στον Κρικελοπόταμο. Παρ’ όλα αυτά πάλι φτάσαμε πολύ αργά αφού το ένα μόνο αυτοκίνητο ήταν 4χ4 και ο δρόμος από Δομνίστα παραμένει άφτιαχτος και μάλιστα σε ορισμένα σημεία χειρότερος απ’ ότι θυμόμουνα. Κατεβαίναμε, πετάγαμε πέτρες και ισιώναμε όσο μπορούσαμε τα δύσκολα κομμάτια για να μην πάθει ζημιά το χαμηλότερο αυτοκίνητο.
Την επομένη μπήκαμε στο ένα αυτοκίνητο και οι έξι και αφού γεμίσαμε νερό στην βρύση της πλατείας του χωριού, κατηφορίσαμε για το φαράγγι.
Είχαμε μια όμορφη μέρα και τα χρώματα του φαραγγιού ήταν έντονα με ευχάριστες εναλλαγές από τα σκιερά σε ηλιόλουστα κομμάτια και τα σημεία που τρέχουν τα νερά σαν μικρά Πανταβρέχει, ήταν πλούσια σε ροή, μάλιστα επειδή συνήθως όλα τρέχουν από αριστερά, φέτος είδα νερά κι από τα δεξιά. Πολλές οι βροχές το τελευταίο διάστημα, αλλά σε μάς έπεσαν μόνο μερικές σταγόνες κι αυτές σκορπιστές από κάποια μακρινή καταιγίδα. Αυτή τη φορά περίπου στα μισά βρήκαμε δύο κατολισθήσεις, πρώτα μία μεγάλη που το νερό πέρναγε από κάτω της, έπειτα μία μικρότερη και τέλος έναν μεγάλο κορμό, όλα φρέσκα κατορθώματα του περασμένου χειμώνα. Πιο κάτω η κοίτη καθάρισε πάλι και εκτός από μία πλακέτα που έχει φύγει και η βίδα μπήκε μέσα, οι ασφάλειες με κάτι σφιξίματα και καθαρίσματα, ήταν εντάξει. Υπάρχουν μερικές μονές αγκυρώσεις και κάποιες μάπες που έχουν οξειδωθεί αλλά φαίνονται να κρατάνε, όμως καλό θα ήταν κάποια στιγμή να τις αλλάξουμε . Κάποια φορά θα πρέπει να πάρουμε τρυπάνι και να το κάνουμε κι αυτό. Αρματώναμε μόνο οι δυο μας με τον Βαγγέλη, ήμουνα ο μόνος που είχα ξανακάνει τη διαδρομή, κι έτσι είχαμε σχετικές καθυστερήσεις, όμως η υπόλοιπη ομάδα με τα τρία κορίτσια και τον Ανδρέα που μόλις τελείωσε το σεμινάριο, τα πήγαν μια χαρά χωρίς να εκφράσουν δυσφορία ή κούραση. Απολαύσαμε το Πανταβρέχει που είχε πολλά νερά, επιστρέψαμε στις σκηνές και μέχρι να κατεβάσουμε το 4Χ4 με το άλλο αυτοκίνητο ο ήλιος είχε πέσει πίσω από τις δασωμένες πλαγιές.
Βγάλαμε τους φακούς μας, ετοιμάσαμε τα φαγητά μας συζητώντας για τα γεγονότα της ημέρας, γελάσαμε με τα παθήματά μας στο φαράγγι, εγώ έδωσα συγχαρητήρια σε όλους για την αντοχή και την υπομονή, αλλά εξέφρασα την απορία, πως δεν παραπονέθηκε κανένας! Μου εκμυστηρεύτηκαν μέσα σε γέλια ότι όλοι το κρατούσαν μέσα τους ελπίζοντας ότι η επόμενη θα ήταν η τελευταία κατάβαση! Νωρίς-νωρίς αποσυρθήκαμε για ύπνο με μια–δυό πυγολαμπίδες που πέρασαν φευγαλέα πάνω απ’ τις σκηνές και χάθηκαν στα φυλλώματα, να μας καληνυχτίζουν.
Την επομένη φύγαμε με πορεία προς τον Προυσό και περπατήσαμε ανεβαίνοντας στις γύρω κορφές απολαμβάνοντας τη θέα με τις κατάφυτες πλαγιές και είδαμε νερά να τρέχουν από απρόσμενα σημεία στις κάθετες πλαγιές. Ήταν μια πολύ καλή αποθεραπεία για την προηγούμενη δράση μας.
Η ομάδα: Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Μαριάννα Τάσση, Νιόνια Μαλεφάκη, Ρούλα Λιανού, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Άγγελος Βλαχόπουλος.

19 & 20/5/18 Σαββατοκύριακο με το Σεμινάριο Μύησης Φαραγγιών

Το Σάββατο 19/5/18 ξαναπήγαμε στην οικοδομή για επαναλήψεις των τεχνικών του Σεμιναρίου και συμπληρώματα σε ότι δεν είχαμε κάνει το προηγούμενο, με πολύ καλά αποτελέσματα. Αυτό επαληθεύτηκε και την Κυριακή που πήγαμε σε πραγματικό πεδίο με νερό, στο φαράγγι της Νέδας, όπου φάνηκαν τα αποτελέσματα της προπόνησης. Μαζί μας ήταν κι ο Γιώργος Εξηνταβελώνης από την Καλαμάτα με τον οποίο ήμασταν στην τετραμελή ομάδα που εξερεύνησε και ασφάλισε για πρώτη φορά το φαράγγι πριν 6-7 χρόνια.
Ανεβήκαμε από το μονοπάτι που ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, μετά τις προσπάθειες και του Γιώργου που πριν μήνες ανέβασε χορτοκοπτικό. Το υγρό στοιχείο ήταν έντονο και διασκεδάσαμε με τα μικρά άλματα και τις καταβάσεις. Στο σημείο που σχηματίζεται μια χαρακτηριστική χύτρα στην οποία συνήθως πέφτουμε με άλμα 2-3μέτρα, αναγκαστήκαμε να βάλουμε σχοινί επειδή ένας μεγάλος κορμός έχει σφηνώσει στο κέντρο κάνοντάς το επικίνδυνο, πρόσθεσε όμως μια πινελιά περιπέτειας στο μικρό και όμορφο φαράγγι. Συνεχίσαμε και περάσαμε τον 30μετρο καταρράκτη και χωρίς να βγούμε από το μεταλλικό γεφυράκι που οδηγεί στο μονοπάτι της επιστροφής, κατεβήκαμε στην κύρια κοίτη της Νέδας με άλλα δύο τεχνικά κατεβάσματα. Εκεί διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να επισκεφθούμε τη «σπηλιά» από την οποία περνάει το ποτάμι, λόγω της μεγάλης ποσότητας του νερού που δεν θα μας επέτρεπε να επιστρέψουμε με ασφάλεια και αποφασίσαμε να ανέβουμε στα αυτοκίνητα από την κοίτη. Ήταν πολύ καλή εμπειρία και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα διαδρομή από το κλασσικό μονοπάτι. Σύντομα αντικρύσαμε το πέτρινο τοξωτό γεφύρι, που είναι στο ξεκίνημα του μονοπατιού, αλλάξαμε και περάσαμε από ένα ταβερνάκι της περιοχής για ανεφοδιασμό.
Όλοι οι νέοι στο άθλημα φίλοι μας ενθουσιάστηκαν από την εμπειρία και περιμένουν ακόμα περισσότερες από μεγαλύτερα κι ομορφότερα φαράγγια, όπως της Ροσκάς που κανονίζουμε για τις επόμενες μέρες.
Καλές και ασφαλείς καταβάσεις.
Άγγελος Βλαχόπουλος

13/1/2018 Γ/Σ του Συλλόγου, Απονομές Βεβαιώσεων, κοπή της Πίτας της χρονιάς

Στιγμιότυπα από την Γενική μας Συνέλευση, τις απονομές Βεβαιώσεων των τριών Σεμιναρίων της προηγούμενης χρονιάς και την κοπή της Πίτας μας. Συγγενείς και φίλοι του συλλόγου μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ας είναι και η φετινή μια καλή χρονιά με πολλή δράση, δημιουργικότητα και καλές ανθρώπινες σχέσεις.

Γοργοπόταμος 23-24/9/2017

Με τον καιρό να μας δείχνει το καλό του πρόσωπο μετά από κάποιες πρόσφατες βροχοπτώσεις, φτάσαμε στο χωριό Γοργοπόταμος το βραδάκι της Παρασκευής από Αθήνα, ο Τάσος Κειβανίδης, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, η Ξένια Γεωργοπούλου, ο Άγγελος Βλαχόπουλος, από Καλαμάτα ο Γιώργος Εξηνταβελώνης κι από Λαμία ο Κώστας Στασινός.
Το Σάββατο το πρωί μπήκαμε τελικά χωρίς τον Κώστα. Ο Τάσος, ο Γεράσιμος κι ο Βαγγέλης ανέλαβαν τα σχοινιά και οι υπόλοιποι τρείς τα ομαδικά υλικά. Ξεκινήσαμε με το γνωστό άλμα στη βάθρα με το μεγάλο έλατο, αλλά αυτή τη φορά ήταν ρηχή γεμάτη χώμα, οπότε βάλαμε σχοινί αναγκαστικά. Πολύ σύντομα συναντήσαμε την μεγάλη κατολίσθηση που την έφαγε όλη σχεδόν το νερό, αφήνοντας μόνο ένα μεγάλο βράχο, που θα δούμε κι αυτός τι θα απογίνει τις επόμενες χρονιές.
Πήραμε ρυθμό και ξεκινήσαμε τις καταβάσεις με νερό αρκετό για να σε κρατάει σε εγρήγορση, αλλά βατό, ίσως το λιγότερο που έχω δει στα 10 χρόνια περίπου που κατεβαίνω το Φαράγγι. Περάσαμε και τον πρώτο 90άρη και με χαρά είδα την τεράστια βεντάλια του νερού να απλώνεται δίπλα στη μεσιανή αγκύρωση έχοντας πάντα το εντυπωσιακό εύρος της. Δυο-τρείς καταβάσεις μετά βγήκαμε, νωρίς το απόγευμα, στο μέρος όπου κατασκηνώνουμε συνήθως.
Ανοίξαμε τα μπιτόνια με τα ομαδικά υλικά και διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν μια χαρά χωρίς καθόλου υγρασία, αλλάξαμε, ανάψαμε μια καλή φωτιά και ξεκινήσαμε το μαγείρεμα κάνοντας απολογισμό της μέρας και συζητώντας για την επόμενη, με κεντρικό θέμα τον μεγάλο καταρράκτη που θα συναντούσαμε την Κυριακή και θα αντίκρυζαν οι μισοί από μας για πρώτη φορά.
Η νύχτα πέρασε χωρίς να μας κρυώσει και οι εξοπλισμοί μας άντεξαν καλά τις μέτριες θερμοκρασίες της εποχής, ξημερώνοντάς μας ξεκούραστους και καλόκεφους.
Ο καφές σε μορφή καραμέλας, και το πρωινό με μπάρες, ξηροκάρπια και κάποια σουπίτσα, μας έδωσαν ενέργεια και χωρίς βιασύνες, ίσως το παρακάναμε και λίγο στην καθυστέρηση, ξεκινήσαμε για το δεύτερο μέρος.
Το στήσιμο των σχοινιών στον μεγάλο καταρράκτη ανέλαβαν ο Γεράσιμος πάνω κι ο Τάσος στη μέση που ήξερε από προηγούμενες καταβάσεις που να πάει για να βρει την αλυσίδα της ενδιάμεσης αγκύρωσης. Συνεργάστηκαν πολύ καλά και σύντομα είχαν ολοκληρώσει τα δεσίματα για να κατεβούμε και οι υπόλοιποι απολαμβάνοντας το μεγαλοπρεπές τοπίο. Πρώτη φορά δεν συμμετείχα στο τεχνικό κομμάτι αυτής της κατάβασης και την απόλαυσα δεόντως. Εδώ που τα λέμε, ελάχιστα δεσίματα έκανα γενικά αυτό το διήμερο, έχοντας σχεδόν συνέχεια ένα από τους σάκους με τα ομαδικά υλικά, αφήνοντας τα σχοινιά στα παιδιά. Πολύ ωραία αίσθηση να μπορείς να βασίζεσαι στους συντρόφους σου και να βρίσκεις έτοιμα τα ρελέ!
Στη συνέχεια περάσαμε στα μικρότερα κατεβάσματα του δεύτερου μέρους, βρήκαμε ένα σχοινί που δεν μπόρεσε να γίνει η ανάκλησή του λόγω μάλλον ενός κοψίματος της κάλτσας που έκανε μπούκλα στον κρίκο της αλυσίδας, το μαζέψαμε και το αφήσαμε τακτοποιημένο σε μια αγκύρωση μήπως το αναζητήσουν. Στο σημείο που είναι μια τσουληθρούλα που καταλήγει σε ύπουλο βράχο και τώρα πιά έχουν βάλει ένα μόνιμο σχοινάκι, έχει κατεβάσει βράχια και πέτρες και έχει γίνει τόσο ρηχό που δεν υπάρχει καθόλου το μέρος δεξιά που μπορούσαμε να κάνουμε άλμα και να φύγουμε εύκολα από εκεί. Κι άλλες βαθιές βάθρες ήταν κι αυτές μπαζωμένες απ’ τις κατεβασιές και ιδίως από τα υλικά της μεγάλης εκείνης κατολίσθησης στην αρχή του φαραγγιού που είχε πάνω από 10 μέτρα ύψος και απόμεινε μόνο ο βράχος που γράφω στην αρχή.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στην προτελευταία κατάβαση και είδαμε τον Κώστα ανεβασμένο πάνω σε έναν βράχο, να μας φωνάζει τα καλωσορίσματά του. Περάσαμε και την τελευταία τσουλήθρα και φύγαμε με το φορτηγάκι του όπως ήμασταν με τις στολές, για το χωράφι του όπου είχαμε αφήσει τα αυτοκίνητά μας και είναι πολύ κοντά στην έξοδο του φαραγγιού.
Μετρήσαμε μερικά χτυπήματα σε γόνατα, αστραγάλους, πλευρά, κάτι αγκώνες, κάτι ώμους, τα συνηθισμένα δηλαδή, και καλαμπουρίζοντας για τα παθήματα του καθενός καταλήξαμε σε ταβέρνα για αναγόμωση ενέργειας.

11η Βαλκανική Συνάντηση Σπηλαιολογίας 28/8/17 έως 3/9/17

Για μας η συνάντηση άρχισε μερικές μέρες πρίν, στις 25/8/17, για να προλάβουμε να είμαστε έτοιμοι για τους επισκέπτες μας και τελείωσε την Κυριακή 3/9/17, με πολύ καλές εντυπώσεις από τους φίλους μας της Χερσονήσου του Αίμου, όπως είναι το αρχικό και αυθεντικό όνομα αυτής της πανάρχαιας περιοχής.
Είχαμε ιδιαίτερες συνομιλίες με συναδέλφους από την Τουρκία, τη Βουλγαρία κλπ μόνο και μόνο για να μας πούν τα καλά τους λόγια για τη φιλική ατμόσφαιρα τα φροντισμένα αρματώματα, και τη προθυμία μας, όχι μόνο για μας, αλλά και για όλους τους Έλληνες συναδέλφους διοργανωτές.
Ήρθαν σπηλαιολόγοι κι από άλλα μέρη, εκτός Βαλκανίων, όπως Γερμανία, Λίβανο και άλλα που δεν συγκράτησα για να αναφέρω.
Ο Σύλλογός μας αρμάτωσε και υποστήριξε τα σπήλαια, Σκορπιών, Αλικούσι και Τρύπα του Τούρκου, στα οποία τα μέλη μας που ήταν παρόντα βοήθησαν με τον τρόπο που μπορούσαν ο καθένας-καθεμία: Ο Τάκης Καπλαντζής, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Απόλλωνας Θρασυβουλίδης, ο Γιώργος Εξηνταβελώνης η Ρούλα Λιανού, η Χαρά Παναγιωτοπούλου κι εγώ. Κοντά μας ήταν κι η φίλη του συλλόγου, μέλος του ΣΠΕΛΕΟ, Ξένια Γεωργοπούλου, βοηθώντας κι αυτή με την εμπειρία της την ομάδα μας. Ο Τάκης κι ο Γεράσιμος μετέφεραν σε πάνω από 25 σάκους, τα υλικά της Σπηλαιοδιάσωσης στον χώρο της Συνάντησης.
Εκτός από τις συνοδείες των ομάδων, επισκεφθήκαμε με την ευκαιρία που μας δόθηκε σπήλαια που δεν είχαμε πάει, όπως το υπόγειο ποτάμι Μάνα Πούληθρα, Καταβόθρα Δέρσιου, Καταβόθρα Πελετών, συμπληρώνοντας έτσι την σπηλαιολογική μας εικόνα πέριξ του Λεωνιδίου. Οι Απόλλωνας, Γεράσιμος και Τάκης κατέβηκαν στο κάθετο 300άρι Βάραθρο Πρόπαντες, προσθέτοντας εμπειρία στην σπηλαιολογική τους δράση.
Βοηθήσαμε σε έναν μικροτραυματισμό σε μονοπάτι, σπεύσαμε να επιθεωρήσουμε τις ενεργές καταβόθρες όταν ξέσπασε μια καλοκαιρινή μπόρα, και γενικά η στάση των μελών μας ήταν άψογη και φιλότιμη.
Με τη βοήθεια του Γεράσιμου, του Τάκη της Ξένιας και της Χαράς, φτιάξαμε παρουσίαση για να δείξουμε την δράση μας στο Σπ. της Οίτης Αγιο Πνεύμα.
Με μια περηφάνια που πιστεύω ότι αξίζει στο σύλλογό μας, κλείνω το κείμενο με τις ανάλογες φωτογραφίες

12/8/2017 Φαράγγι Σεργούλας

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, κλασσική Αυγουστιάτικη και η παρέα μας μαζεύτηκε από Αθήνα ο Νιόνιος Δρίλλιας με τη Νιόνια Μαλεφάκη, πέρασαν από το Λουτράκι να φύγουμε μαζί και συναντηθήκαμε στο Ρίο με τον Γιώργο Εξηνταβελώνη και την Ειρήνη Πυρομάλλη που ήρθαν από Καλαμάτα.
Φτάνοντας βρήκαμε το νερό του φαραγγιού αρκετό και ίσως και παραπάνω από αρκετό υπολογίζοντας την εποχή. Φορέσαμε τις στολές μας στη συμβολή των δύο ρευμάτων που τροφοδοτούν την κοίτη και ξεκινήσαμε τις καταβάσεις. Αυτή τη φορά δεν διαπιστώσαμε κάποια ιδιαίτερη μεταβολή στο πεδίο και το πρανές που 3-4 χρόνια πριν είχε κατολισθήσει και παρασύρει έναν τεράστιο πλάτανο, ήταν όπως το θυμόμασταν.
Εκτός από μερικά λασκαρισμένα παξιμάδια, δεν χρειάστηκε κάποια σοβαρή επέμβαση για την κατάβασή μας. Το μικρό πανταβρέχει όμως όλως παραδόξως, είχε το λιγότερο νερό που είχαμε δεί ποτέ. Στο τελευταίο άλμα συναντήσαμε και μία μικρή παρέα νέων που είχαν ανέβει το περπατητό κομμάτι και απολάμβαναν το τοπίο.
Άγγελος Βλαχόπουλος