Category Archives: Uncategorized

28/10/2019 Εξερεύνηση Φαραγγιού Τραχίνας, Οίτη.

Φύγαμε από την Αθήνα, για να κάνουμε την εξερεύνηση, την Κυριακή το απόγευμα ο Κώστας Τράμπας (ΠΟΑ), ο Αλέξανδρος Ασημακόπουλος(ΠΟΑ) κι εγώ, και κοιμηθήκαμε κοντά στην Ηράκλεια, στην έξοδο του φαραγγιού στα πεδινά. Την επομένη πρωί-πρωί έφτασαν ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος και η Μαριάννα Τάσση(ΣΠΕΛΕΟ) και από Λαμία ο Κώστας Στασινός που προσφέρθηκε να μας ανεβάσει στην είσοδο πάνω.
Το είχαμε δει στις 22/12/2018 (αναφορά Ιστοσελ.thiseas.org 12ος 2018) όταν είχαμε πάει για εξερεύνηση ενός σπηλαίου στα πρανή κοντά στην είσοδό του. Από τότε είχαμε καταλάβει ότι δεν θα έχει ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον, αλλά η 250 μέτρων υψομετρική διαφορά σε περίπου 700μ. μήκος κάτοψης, μας κίνησε την περιέργεια.
Πρόκειται για ένα Φαράγγι παράλληλο του Δελφινάκου, που τρέχει μόνο τον χειμώνα και όχι πολύ. Αυτό είναι εμφανές από τη βλάστηση που διατηρεί μέσα στην κοίτη του και από τα βράχια που δεν έχουν καθαριστεί από απότομες συνεχόμενες κατεβασιές, με αποτέλεσμα ότι δύσκολα θα βρεθεί συμπαγές πέτρωμα για αγκυρώσεις. Ούτως ή άλλως με τη βοήθεια των δέντρων χρειάστηκε και τοποθετήσαμε πολύ λίγα βύσματα, που θα μπορούσαμε κι αυτά να αποφύγουμε με δεσιές λίγο πιο πίσω ή πάνω στα πρανή. Χρησιμοποιήσαμε σχοινιά σε 14 καταβάσεις με τη μεγαλύτερη γύρω στα 25μ. Ελπίζαμε για κάτι περισσότερο και θεαματικότερο, αλλά αυτό είχε ο τόπος κι αυτό μας πρόσφερε.
Νωρίς το μεσημέρι ήμασταν ήδη στο αυτοκίνητο, έχοντας ικανοποιήσει την περιέργειά μας.
Άγγελος Βλαχόπουλος

12/10/2019 Σπηλαιολογία: Σπηλαιοβάραθρο Κατελάνι

Μια διανυκτέρευση στο βουνό και ένα κατέβασμα σε ένα όμορφο σπήλαιο στην Εύβοια, μας φάνηκε, με τον Μίλτο Χασιαλή, ο καλύτερος τρόπος να περάσουμε το Σάββατό μας. Κοιμηθήκαμε το βράδυ της Παρασκευής στην Αμπουδιώτισα, κοντά στo χωριό Σέτα και το πρωί του Σαββάτου μπήκαμε στο Κατελάνι.  
Είναι ένα σπήλαιο με περίπου 90 μέτρα βάθος, που στα 25-30 μέτρα από την επιφάνεια, έχει μία λίμνη 6Χ3μέτρα περίπου, συνεχίζει με λίγο σκαρφάλωμα, καταρρίχηση με αντιστήριξη και καταλήγει σε ένα μονοκόμματο πηγάδι 45μέτρων περίπου με όμορφες γλυφές από τα νερά που υπερχειλίζουν από τη λίμνη.  Στον πάτο σχηματίζεται μεγάλη αίθουσα με λάσπη και ένας μικρότερος θάλαμος που στο βάθοςτου απορροφάται το νερό χωρίς να φαίνεται βράχος, παρά μόνο πηχτός πηλός με τη χαρακτηριστική λακκούβα απορροής. 
Τριάντα μέτρα ψηλότερα, σε ένα πατάρι, υπάρχει πέρασμα που είχαμε εξερευνήσει πριν από6-7 χρόνια με το σύλλογο, που όμως βγαίνει πάλι στην ίδια κάτω αίθουσα από άλλο σημείο.
Φεύγοντας συναντήσαμε κάποιους ντόπιους φίλους που μας πήγαν σε ένα γνωστό σπήλαιο από το οποίο αντλούν νερό και μάλλον έχει γίνει κατάδυση από κάποιους σπηλαιολόγους, καθώς και σε 2-3 άλλα σημεία-μελλοντικές εξορμήσεις.

5-6/10/19 Σπηλαιολογία: Κοσμάς Αρκαδίας

Από τις 21/9/19 που εντοπίσαμε το Βάραθρο Μπερκιάς ή Περκιάς, επιστρέψαμε και το αρματώσαμε για να μας φύγει η απορία. Γύρω στα 50 μέτρα βάθος ήταν τελικά, σχεδόν χωρίς διάκοσμο με χωμένα μεγάλα έλατα που μπορεί και να εμποδίζουν ενδεχόμενη συνέχεια. Το άνοιγμά του είναι μεγάλο, τόσο όσο να περνάει το φως του ήλιου μέχρι κάτω και τα τοιχώματα είναι καταπράσινα. Κατεβαίνοντας για το αυτοκίνητο ξανασυναντηθήκαμε με ένα βοσκό της περιοχής που γνωρίσαμε την προηγούμενη φορά και του είπαμε να έρθει στην πλατεία να δει τις φωτογραφίες μας.
Φύγαμε γρήγορα για το χωριό και πήγαμε σε ένα οριζόντιο σπήλαιο που είναι δίπλα στο νεκροταφείο, το φωτογραφίσαμε, καθαρίσαμε λίγο την είσοδό του και το ψάξαμε για πιθανή συνέχεια, όπως μας είχαν ζητήσει ενδιαφερόμενοι κάτοικοι.
Την ώρα που είχαμε ανοίξει το laptop και δείχναμε φωτογραφίες από τη δράση μας σε ένα καφενείο στην πλατεία του χωριού, ήρθε ο φίλος βοσκός από τον Μπερκιά και προσφέρθηκε να μας οδηγήσει μαζί με έναν άλλο φίλο του, να μας δείξουν βάραθρα στην περιοχή Κάτω Πουρναρό. Φύγαμε αμέσως και λίγο πριν μας πιάσει η νύχτα είχαμε δύο στίγματα για εξερεύνηση για την επομένη. Μέσα σε μια ζούγκλα από σκληρά δέντρα και πουρνάρια και ορατότητα μόλις μερικά μέτρα, εντόπισαν με ακρίβεια τα δύο βάραθρα που ψάχναμε.
Την Κυριακή ξεκινήσαμε με το πιο μακρινό, διαπιστώνοντας ότι ήταν συνολικού βάθους 10-12 μέτρων με μεγάλη αίθουσα και πολλά κόκκαλα ζώων, χωρίς περισσότερο σπηλαιολογικό ενδιαφέρον.
Το δεύτερο είχε μια πρώτη κάθετη κατάβαση 12 μέτρα, αλλά έστριβε και συνέχιζε. Με το που φώναξα «συνεχίζει, φέρτε υλικά» η ομάδα ενθουσιάστηκε. Υπήρχε διάκοσμος που μας έδωσε σημεία για φυσικές δεσιές και κατεβήκαμε άλλα δύο πηγάδια, μέχρι το συνολικό βάθος των 35 μέτρων. Εκεί δυστυχώς σταματούσε, με πάτο από λάσπη και πέτρες.
Πήραμε το δρόμο για το αυτοκίνητο μέσα από τα γνωστά μας πια τρίμετρα πουρνάρια και λοιπά αγκαθωτά φυτά που έχουν πυκνώσει από την μείωση της βόσκησης στην περιοχή.
Μέχρι να νυχτώσει άλλος ένας κάτοικος προσφέρθηκε και μας έδειξε ένα ακόμη σημείο, που προστέθηκε στις μελλοντικές μας έρευνες.
Η ομάδα: Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Γιώργος Εξηνταβελώνης, Άγγελος Βλαχόπουλος.

3/10/2019 Σπηλαιολογία στην Καρυστία

Μια ευκαιρία για εξόρμηση, σε ένα τόπο που δεν είχα ξαναπάει παρά μόνο με το σκάφος για ψαροντούφεκο πριν από αρκετά χρόνια, μου πρόσφερε ο Θωμάς Λαμπρακόπουλος από την ΕΣΕ.
Ξεκινήσαμε πριν φέξει για να περάσουμε με το καράβι στο Μαρμάρι και συνεχίσαμε προς την Κάρυστο, όπου συναντήσαμε τον Μιχάλη τον Θεοδόση και τον Βασίλη που θα μας οδηγούσαν σε ένα βάραθρο στην άκρη της Καρυστίας που έβλεπε το νησάκι Αράπης.
Μετά από μιάμιση ώρα οδήγησης, αφήσαμε τα αυτοκίνητα και συνεχίσαμε με τα πόδια άλλη τόση ώρα σε όμορφα τοπία πάνω από τη θάλασσα και τελικά μπήκαμε και ανεβήκαμε αρκετά μέσα σε ένα φαράγγι σε μια πλευρά του οποίου βρισκόταν το σπήλαιο δίπλα σε μια μεγάλη αγριελιά. Το υψόμετρο ήταν περίπου 150μέτρα, οπότε το βάθος του σπηλαίου είχε κάποιες προδιαγραφές.
Αρματώσαμε από το παλιό γερό δέντρο και κατεβήκαμε συνολικά 5-6 μέτρα σε ένα βαραθράκι με κάποιο διάκοσμο, πολλές αράχνες και κόκκαλα από κατσίκια που είχαν πέσει μέσα.

28/9/2019 Φαράγγι Μύλων

Μερικές φωτογραφίες από την κατάβασή μας. Η παρέα μας: Γιώργος Γεωργιάδης, Απόλλωνας Θρασυβουλίδης, Σπύρος και Γιώργος Ζαννιάς, Ανδέας Βαλλογιάννης κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

21-22/9/2019 Σπηλαιολογία: Χωριό Κοσμάς Βάραθρο Μπερκιάς-Εξερεύνηση Βαράθρου Γαιδουρόραχης

Το Σάββατο πρωί-πρωί ξεκινήσαμε από την Αθήνα ο Τάκης Καπλαντζής κι εγώ για να συναντήσουμε τον Αλέξη από το χωριό Κοσμάς προκειμένου να μας κατευθύνει σε άγνωστα βάραθρα της περιοχής και να εντοπίσουμε το Βάραθρο Μπερκιάς για το οποίο βρήκαμε αναφορά στο αρχείο του ΣΠΕΛΕΟ χωρίς περισσότερα στοιχεία. Όπως μάθαμε αργότερα το συγκεκριμένο είχε επισκεφθεί και ομάδα της ΕΣΕ πιο παλιά.
Μετά τη συνάντηση με τους ντόπιους όπου πήραμε οδηγίες, φύγαμε για το Σπήλαιο Γαιδουρόραχης που βρισκόταν σε πολύ απότομη πλαγιά πολύ δασωμένη με σημεία που ήταν σχεδόν αδιάβατα. Ο καιρός, ενώ σε όλο το δρόμο ήταν μια χαρά, στην συγκεκριμένη περιοχή μας υποδέχτηκε με μια ομίχλη αρκετά πυκνή και το βουνίσιο ψιλόβροχο που συνήθως τη συνοδεύει. Μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε μουσκέψει εντελώς γιατί εκτός από τα βρεγμένα φύλλα, μας κατάβρεχαν κι από πάνω τα δεντράκια κάθε φορά που τα κουνάγαμε ή τα χτυπάγαμε με το ματσέτι για να περάσουμε. Μετά από κα’ να δίωρο είχαμε απελπιστεί πια όταν, ακούσαμε τη φωνή του αδερφού του Αλέξη, που είναι μάλλον ο μοναδικός από τους βοσκούς που το ξέρανε. Απλωθήκαμε και μετά από λίγο ακόμα ψάξιμο, το βρήκε τελικά ο Τάκης! Κρατήσαμε το στίγμα και φύγαμε για το αυτοκίνητο να αλλάξουμε το συντομότερο!
Στεγνοί πια ξεκινήσαμε για τον εντοπισμό του Μπερκιά που βρίσκεται κι αυτός σε μια μεγάλη ανηφορική πλαγιά, αλλά με αραιή βλάστηση και όχι τόσο κάθετα πρανή σαν το άλλο που είχε μέχρι 90% κλίση.
Επιστρέψαμε στο χωριό για ενημέρωση και για να συναντήσουμε και τον Γιώργο Εξηνταβελώνη που μας ήρθε από Καλαμάτα.
Κοιμηθήκαμε σε ένα ξέφωτο και την επομένη που καθάρισε ο καιρός είδαμε που βρισκόμασταν και απολαύσαμε την άγρια ομορφιά του τοπίου. Ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε στο βάραθρο Γαιδουρόραχης που ήταν μία διάκλαση με 14μέτρα βάθος. Στο ένα άκρο έκλεινε τελείως,, αλλά στο άλλο βρήκαμε πέρασμα που διανοίξαμε και κατεβήκαμε 3-4μέτρα ακόμη σε μια μικρή αίθουσα με αρκετό διάκοσμο.
Μεταφέραμε τα νέα στο χωριό, δείξαμε τις φωτογραφίες και μιλήσαμε με πολλούς κατοίκους που έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τη δραστηριότητά μας.

14/9/2019 Φαράγγι Μύλων

Με τον Βαγγέλη Μαρκόπουλο πήγαμε στο φαράγγι του κόλπου των Αλκυονίδων για να κάνουμε πράξη κάποιες τεχνικές και να έχουμε μια ευκαιρία για λίγη δράση. Εκτελέσαμε ένα σενάριο εγκλωβισμού κοντά στο ρελέ και κάναμε στην πράξη τον απεγκλωβισμό, όπως και παρακάμψεις που ανακαλούνται από κάτω.

Σπήλαιο στο Αγ.Πνεύμα, Οίτη 31/8/2019.

Ο βροχερός χειμώνας που είχαμε φέτος και η συνέχειά του μέχρι και τον Ιούλιο με καταιγίδες, δεν μας άφησε περιθώρια να σχεδιάσουμε νωρίτερα αποστολή για το σπήλαιο αυτό. Για πρώτη φορά φέτος, μόλις τώρα μπορέσαμε να πάμε για να δούμε τι είχε γίνει μέσα, σε τι κατάσταση είναι τα σιφώνια και πως κράτησαν τα έργα που είχαμε κάνει από πέρυσι. Σκοπός μας ήταν να φτάσουμε στα 700μ. και να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε το φραγμένο πέρασμα, διαφορετικά θα διασφαλίζαμε την πρόσβαση μέχρι εκεί.
Ξεκινήσαμε από την Αθήνα την Παρασκευή το απόγευμα και φτάσαμε το βραδάκι στον γνωστό μας κατασκηνωτικό χώρο κοντά στο σπήλαιο. Φάγαμε και χωρίς πολλές καθυστερήσεις πέσαμε για ύπνο, ώστε να ετοιμαστούμε και να μπούμε το πρωί, όσο νωρίτερα γινόταν.
Το Σάββατο το πρωί μαζέψαμε τις σκηνές στα γρήγορα και λίγο μετά τις 9:00’ήμασταν ήδη μέσα στις πρώτες αίθουσες. Τα προβλήματα ξεκίνησαν από νωρίς. Είδαμε ότι το νερό είχε κλείσει ένα χαρακτηριστικό πέρασμα σε σχήμα Ζ στα 100μ, και λίγο μετά στα 180μ.περίπου, ένα σιφώνι χρειάστηκε αρκετή δουλειά για να το περάσουμε και να το εξασφαλίσουμε. Το επόμενο εμπόδιο στα 200μ, που ήταν και το μεγάλο μας πρόβλημα στην πρώτη μας απόπειρα κάπου στο 2010, μας έστρωσε στη δουλειά για τα καλά. Μετά από ώρες περάσαμε και διαπιστώσαμε ότι από την πίσω πλευρά τα νερά του χειμώνα είχαν μπατάρει κάποια τσουβάλια που είχαμε τοποθετήσει σαν φράγματα και είχαν παρασύρει τα χώματα που είχαν φράξει το στένωμα. Φτιάξαμε το φράγμα πάλι και το ενισχύσαμε όσο μπορούσαμε.
Σχετικά εύκολα φτάσαμε στο λαγούμι στα 400μ. Εκεί βρήκαμε κι άλλο εμπόδιο και ξεμπαζώσαμε κάμποσο για να περάσουμε το ούτως ή άλλως στενό πέρασμα.
Τα δύο επόμενα περάσματα είναι λίγο ανεβασμένα υψομετρικά και δεν είχαν παρά μόνο λίγα χώματα που παραμερίσαμε για να βγούμε στις πρώτες μεγάλες αίθουσες που η Ρούλα αντίκριζε για πρώτη φορά. Ενθουσιάστηκε και θυμήθηκα τα δικά μου όταν είχα την ίδια εμπειρία. Πήρα μερικές ακόμη φωτογραφίες από τις πανέμορφες αίθουσες και μερικές ακόμη σε ένα πολύ όμορφο γκούρ με τα παιδιά.
Φτάσαμε αρκετά καταπονημένοι στο στόχο μας στα 700μ και βρήκαμε κι αυτό το μέρος φραγμένο, αλλά όχι όσο θα περίμενε κανείς βλέποντας τα προηγηθέντα. Αποφασίσαμε ότι πρέπει οι δύο να αποχωρήσουν και μείναμε με τον Γεράσιμο να δουλέψουμε για μια ώρα δοκιμάζοντας ένα πολύσπαστο που φέραμε μαζί, γιατί το κομμένο κάνιστρο, γεμισμένο με χώμα, ανεβαίνει λίγο δύσκολα στην απότομη πλεύρα του σιφωνιού. Τα πήγαμε αρκετά καλά και ο μηχανισμός είχε αποτέλεσμα, αλλά έπρεπε κι εμείς να επιστρέψουμε, μιας και είχαμε πρόγραμμα επιστροφής στην Αθήνα την ίδια μέρα.
Η ομάδα: Ρούλα Λιανού, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Τάκης Καπλαντής κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Φαράγγι Μύλων 13/7/19

Μερικές εικόνες από την κατάβασή μας.

30/6/2019 Φαράγγι Καλλιθέας

Το πρωί της Κυριακής αυτής, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Ανδρέας Βαλλογιάννης κι εγώ, συναντηθήκαμε με τον Γιώργο Γεωργιάδη και την Τζένη Λιβανίου (ΕΟΔ Αθηνών) και φύγαμε για το γνωστό μας φαράγγι.
Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι κάτω στο γεφυράκι δεν περνούσε καθόλου νερό, πράγμα που μας δημιούργησε μια μικρή ανασφάλεια, ενώ στην κανονική διαδρομή είχε μπόλικο. Οπότε μην απογοητεύεστε, μέχρι την δική μας έξοδο τρέχει κανονικά και μετά χρησιμοποιείται για τα ποτίσματα των χωραφιών της περιοχής.
Η λιακάδα ήταν δυνατή και μετά το μονοπάτι, κάναμε γρήγορα τις ετοιμασίες μας και φορέσαμε τις στολές μας στο πεδίο με τις βάθρες που αυτή τη φορά είδαμε ότι είχαν εγκαταστήσει κάποιες τάβλες οικοδομής οργανωμένες για γεφύρωση. Αυτές αν δεν τις πάρουν εγκαίρως, του χρόνου φοβάμαι ότι θα καταλήξουν κάπου μέσα στις βάθρες.
Ξεκινήσαμε τις καταβάσεις διαπιστώνοντας ότι μάλλον για φέτος ήμασταν η πρώτη ομάδα που μπήκε μετά τις μεγάλες νεροποντές και το δυστύχημα που έγινε τον Απρίλιο στο τμήμα του Αγ.Λουκά. Στα μισά της διαδρομής, κάποια κουρελιασμένα σακίδια και ένα κράνος μας προσγείωσαν λίγο απότομα. Αναμνήσεις από τον Λούσιο ξεπήδησαν από το βάθος του μυαλού μου που γρήγορα απόδιωξα για να συνεχίσω να απολαμβάνω την διαδρομή και την παρέα.
Οι ασφάλειες κρατούσαν καλά αν και ήταν γεμάτες χόρτα, κλαράκια κλπ. Μερικές ήθελαν βίδωμα και πολλές μόνο καθάρισμα. Η στάθμη πρέπει να έφτασε το μισό μέτρο ψηλότερα στα ανοιχτά σημεία και πολύ περισσότερο στα στενά κομμάτια.
Τα άλματα γινόντουσαν όλα όπως τα ξέρουμε, περάσαμε από παντού κανονικά χωρίς απρόοπτα και γρήγορα βρεθήκαμε στο τελευταίο άλμα και το κάτω αυτοκίνητο.
Άγγελος Βλαχόπουλος