Αυτό το σπήλαιο, συνήθως το χρησιμοποιούμε για εκπαίδευση, κατεβαίνοντας μόνο μέχρι την πρώτη αίθουσα, κάνοντας τεχνικές και περνώντας ένα πρώτο, σχεδόν οριζόντιο στένεμα που έχει εκεί, για εγκλιματισμό στα δύσκολα περάσματα.   Αμέσως μετά από αυτό όμως, ακολουθεί ένα ακόμα στενότερο, με την πρόσθετη  δυσκολία, ότι είναι κάθετο και πρέπει να χειρίζεσαι το σχοινί. Ο καταβατήρας δεν χωράει στον κεντρικό, γιατί πλακώνεται πολύ στο βράχο από την κοιλιά και το θώρακα και δεν τρέχει το σχοινί για να κατέβεις. Αναγκαστικά λοιπόν τον προσαρμόζουμε σε προέκταση, λίγο ψηλότερα από το πρόσωπό μας, ώστε να λειτουργεί. Αμέσως μετά, υπάρχει αγκύρωση, στην οποία πρέπει να κρεμαστούμε και εκεί να γίνει αποκατάσταση του καταβατήρα στη σωστή του θέση, ενώ αιωρούμαστε στο κενό. Ένας αρκετά σύνθετος χειρισμός, με την προϋπόθεση ότι πρέπει  να τηρηθούν οι κανόνες ασφαλείας. 

Βέβαια, όλα αυτά στην ανάβαση γίνονται λίγο ακόμα δυσκολότερα, μιάς και δεν υπάρχει η βαρύτητα, που μας βοηθάει όταν κατεβαίνουμε.  

Αυτά, χωρίς να υπολογίζουμε το ολικό βάθος των 70 περίπου μέτρων, αλλά και άλλα δύσκολα σημεία που υπάρχουν χαμηλότερα, κάνουν αυτό το σπήλαιο, ένα καλό πεδίο δοκιμών των αντοχών μας, ώστε να ξέρουμε τα όριά μας, σε ίσως ακόμα δυσκολότερες περιπτώσεις.

Βρήκαμε σχεδόν χωρίς υγρασία, όλο το έγκοιλο, με κάτι λίγες σταγονίτσες να τονίζουν την εξαίρεσή τους. Τα αρματώματα έχουν σημάδια κόπωσης, ιδίως τα παλιά αυτοδιάτρητα και με λύπη μας διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά, ότι έλειπαν τα παξιμάδια από μερικά βιομηχανικά βύσματα και μάλιστα στα στενά σημεία. Τα αντικαταστήσαμε βέβαια..

Συγχαρητήρια στα παιδιά, Τέλη Γλέντη, Γιώργο Κουρεντζή και Γιάννη Μήλα για την προσπάθεια!

 Αυτό το Σάββατο, μετά από τις  πρόσφατες βροχές της εβδομάδας, μας έκανε πολύ ωραία μέρα, κι έτσι εμείς επιλέξαμε να έχει και λίγο περπάτημα η εξόρμησή μας. Ανεβαίνοντας προς το Μαυροβούνι του Υμηττού, κάναμε κάμποση ώρα να φτάσουμε στη μικρή σχισμή του ανοίγματος του σπηλαίου, ετοιμαστήκαμε χωρίς βιασύνες και ξεκινήσαμε.

 Η πρώτη, είναι και η μεγαλύτερή του κατάβαση, κάπου 50 μέτρα, που την χωρίσαμε σε τρία μέρη. Μετά συνεχίσαμε με τις μικρότερες, φτάνοντας σύντομα στο βαθύτερο σημείο.

 Από κεί αρχίζει μια ανάβαση, με μόνιμο σχοινί, που ανεβάζει περίπου 20 μέτρα, προς μία αίθουσα με τον καλύτερο στολισμό του σπηλαιοβάραθρου, που ομολογουμένως, σε όλη τη κατηφορική διαδρομή, δεν είναι και πολύ πλούσιος.  

 Κατεβήκαμε πάλι στο χαμηλότερο σημείο, αρχίζοντας τις αναβάσεις, για να καταλήξουμε στην επιφάνεια νωρίς το απόγευμα. Ένα ταβερνάκι στην Καισαριανή, ήταν το καλύτερο για το τέλος της ημέρας μας.

Ο Μήνας μας, ξεκίνησε με δράση και λίγο από εξερεύνηση.

Ανεβήκαμε στον Υμηττό με έντονη συννεφιά, αλλά χωρίς βροχή και σύντομα ξεκινήσαμε τις καταβάσεις, με τον Γεράσιμο να αρματώνει.

 Φτάνοντας στο πρώτο παταράκι, βρήκαμε μόνο ένα αρμάτωμα λειτουργικό. Ευτυχώς είχαμε το τρυπάνι μαζί μας και τοποθετήσαμε ένα ανοξείδωτο βιομηχανικό, συνεχίζοντας προς τα κάτω.   

 Σύντομα φτάσαμε στο μεγάλο πατάρι που είναι στα 70 μέτρα και περάσαμε αριστερά,  προς το κατέβασμα που θέλαμε να εξερευνήσουμε, από ένα χαμηλό πέρασμα απέναντι από την μεγάλη τραβέρσα, που είχαμε εξερευνήσει παλιότερα.

 Στο χαμηλοτάβανο αυτό χώρο, υπήρχαν τα ίχνη από προηγούμενες καταβάσεις, με δύο τοποθετημένα αυτοδιάτρητα βύσματα που ήταν ακόμα λειτουργικά, αλλά δεν είχαμε δεί άλλα αρματώματα προς τα κάτω και το βάθος είναι κάπου 20 μέτρα. Το αρματώσαμε και κατεβήκαμε, καταλήγοντας σε ένα διάδρομο φάρδους 30-40, ή το πολύ 50 εκατοστά σε κάποιο σημείο, με μήκος 3-4 μέτρα κι έτσι, έστω και με το ζόρι κατεβήκαμε και οι πέντε.

  Ερευνήσαμε όσο μπορέσαμε, διαπιστώνοντας ότι καταλήγει σε πολύ στενά περάσματα, που δεν είναι προσπελάσιμα ούτε από άτομα με πολύ μικρές διαστάσεις και ξεκινήσαμε για πάνω.

 Το τοπίο που αντικρύσαμε στην επιφάνεια το απομεσήμερο που βγήκαμε, ήταν μια χαμηλή νέφωση, πυκνή μέχρι τα 400 μέτρα υψομέτρου, άπνοια και ησυχία. Βουνήσια ατμόσφαιρα κανονική!