4/10/2020 Bάραθρο στον Κοσμά Συνέχιση της εξερεύνησης.

Με το μικρόβιο της περιέργειας να χτυπάει κόκκινο, ξεκινήσαμε από Αθήνα ο Τάκης Καπλαντζής, ο Παναγιώτης Γεωργίου κι εγώ, συναντήσαμε τον Γιώργο Εξηνταβελώνη στη Μεγαλόπολη και φτάσαμε στο σπήλαιο κοντά στο χωριό Κοσμάς για τη συνέχιση της εξερεύνησης της προηγούμενης Κυριακής.

Continue reading

27/9/2020 Εξερεύνηση σε Βάραθρο στον Κοσμά

Δεκάδες έρευνες έχουμε κάνει από την Κορινθία μέχρι Λακωνία σε μεγάλο πλάτος γύρω από την Νεστάνη, την Τρίπολη, τη Σπάρτη και άλλες πόλεις, γεμίζοντας το αρχείο του Συλλόγου μας με νέα στίγματα, ή εντοπισμούς γνωστών σπηλαίων.
Συνήθως ακούμε πολλά και βρίσκουμε σχετικά λίγα, αλλά αυτή τη φορά μας είπαν για μερικά μέτρα, το πολύ δέκα, και μπήκαμε σε μια μονοκόμματη κατάβαση 80 περίπου μέτρων σε διάκλαση που συνεχίζει προς τα κάτω κι από τις δύο πλευρές. Continue reading

13/9/2020 Σπήλαιο Σαλίγκαρος με εξαιρετική παρέα!

Μιά ξεχωριστή σπηλαιολογική μέρα σχεδιάσαμε με τον Γιώργο Δήσιο, τη γυναίκα του τη Λίνα, τα δύο αγόρια τους και τον Παναγιώτη Γεωργίου με την μεγάλη του κόρη, για τα παιδιά του συλλόγου, τα δικά τους παιδιά, από 3,5 ετών μέχρι 6. Μαζί μας κι ο Χρήστος Κιοσέογλου με τη Βίκη Λιάτου με την κόρη τους κι αυτοί. Κάναμε μια επίσκεψη στο Σπήλαιο Σαλίγκαρος στον Υμηττό, όπου τα τέσσερα πιτσιρίκια τα πήγαν περίφημα και χώθηκαν στα στενά κατώτερα επίπεδα με ευκολία. O Γιάννης Τσακανίκας ήρθε κι αυτός με το ποδήλατό του να μας συναντήσει εκεί.
Για να είμαι ειλικρινής περίμενα να φτάσουμε μέχρι τη μεγάλη αίθουσα που έχει στην αρχή και να σταματήσουμε εκεί, αλλά τα παιδιά ήταν σαν να περίμεναν τη συνέχεια σαν αυτονόητη κι έτσι φτάσαμε μέχρι το τέρμα!
Βγήκαμε στην ηλιόλουστη πλαγιά και πήραμε τα αυτοκίνητα καταλήγοντας σε μια παιδική χαρά για να τελειώσουμε σωστά την εξόρμηση!

Αποστολή στο Σπήλαιο-Υπόγειο Ποτάμι, Αγ.Πνεύμα 23-24-25/8/2020

Μέρα πρώτη,Κυριακή
Τάκης Καπλαντζής,Χαρά Παναγιωτοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος,Αλέξανδρος Τσεκούρας και μια φίλη του συλλόγου που δεν θέλει δημοσιεύσεις(σεβαστό).
Φτάσαμε στον κατασκηνωτικό χώρο την Κυριακή το πρωί και αμέσως ντυθήκαμε για το κομμάτι της αποστολής που περιελάμβανε την προετοιμασία για την πρόσβαση στο τελευταίο σημείο που είχαμε φτάσει, τα1218 μέτρα διείσδυσης, που το ονομάσαμε“το Πέρασμα του Άρη” προς τιμήν του Άρη Μουζακίτη του μέλους μας πυροσβέστη που έχασε τη ζωή του σε ατύχημα επιχειρώντας σε φωτιά στην Κορινθία. Με το ξεκίνημα διαπιστώσαμε ότι ο χειμώνας είχε κάνει τη δουλειά του κλείνοντας τα περάσματα από τα πρώτα κιόλας μέτρα. Σκάβοντας και τσουβαλιάζοντας ανανεώσαμε τα οχυρωματικά έργα μας των προηγούμενων αποστολών και κατορθώσαμε πολύ σύντομα να φτάσουμε στο μεγάλο εμπόδιο των 700μέτρων. Εκεί συνεχίσαμε την δουλειά,πάντα με καλαμπούρια και ενθουσιασμό και ολοκληρώσαμε την προσπάθειά μας σ’ αυτό το σημείο, πέφτοντας στο επόμενο μεγάλο εμπόδιο, της εξόδου από το μήκους20 μέτρων λαγούμι που κι αυτό ήταν βουλωμένο, που αφήσαμε για την επόμενη προσπάθειά μας που θα γινόταν την Τρίτη με τη βοήθεια κι άλλων συναδέλφων που θα έρχονταν την επομένη.


Μέρα δεύτερη Δευτέρα
Ήρθαν το μεσημέρι από την Αθήνα δύο μέλη του ΣΠΕΛΕΟ, η Ξένια Γεωργοπούλου κι ο Βασίλης Παπανικολάκης και σύντομα πήγαν να συναντήσουν τους υπόλοιπους που είχαν ανέβει σε ένα σπήλαιο που το ονομάσαμε Λιμναίο, επειδή μαζεύει πολύ νερό και το ενδιαφέρον σ’ αυτό εκτός του διακόσμου που διαθέτει, είναι ότι βρίσκεται ακριβώς πάνω από την όδευση του Αγ.Πνεύματος.Για την ακρίβεια 250 μέτρα ψηλότερα και60 μέτρα μπροστά από το σημείο των 1218μέτρων του υπόγειου ποταμού. Ο Τάκης είχε αφήσει μια εκκρεμότητα για έρευνα όταν είχαμε πάει την τελευταία φορά, ένα σημείο πολύ στενό και επειδή τότε φορούσαμε στολές νεοπρέν λόγω της πάνω από 2 μέτρα ύψους της στάθμη, που θα την έσκιζε, πήρε μαζί στολή από γκορντούρα και την ερεύνησε. Δυστυχώς το στένεμα χειροτέρευε και η πρόσβαση που ελπίζαμε να βρούμε ώστε να μπαίνουμε από πάνω στο Αγ.Πνεύμα δεν ευοδώθηκε.

Μέρα τρίτη Τρίτη Ετοιμαστήκαμε και μπήκαμε όλοι εκτός του Αλέξανδρου που οι ήδη υπάρχοντες τραυματισμοί του χειροτέρεψαν και σύντομα φτάσαμε στα700+ και ξεκινήσαμε το σκάψιμο. Τα κάνιστρα πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα για μιά ακόμη φορά και σχετικά σύντομα περάσαμε στις επόμενες αίθουσες και φτιάχνοντας φράγματα συνεχίσαμε προς τον στόχο μας. Κατά τις 17:00’προσεγγίσαμε το τερματικό σημείο και επί μία ώρα δουλέψαμε όλοι μαζί ανοίγοντας δρόμο. Κατά τις 18:00′ παραμείναμε στο σημείο εγώ, η Ξένια κι ο Βασίλης και τρείς περίπου ώρες αργότερα, ο Βασίλης ήταν ο πρώτος που πέρασε στο νέο κομμάτι.Αυτός και η Ξένια ήταν οι ιδανικοί γι’ αυτό μιάς και οι δύο ζυγίζουν κάπου 55κιλά και επειδή θα χρειαζόταν επιπλέον δουλειά για να περάσω τα 75 μου κιλά (μάνα τι παλληκάρι έβγαλες θερίο!!), έφυγαν μπροστά για να πάρουν τις βασικές μετρήσεις του νέου τμήματος. 120 μέτρα προστέθηκαν στην εξερεύνηση και η κατάληξή της ήταν πάλι σε λαγούμι-σιφώνι με λάσπη αυτή τη φορά. Μπράβο στα παιδιά!!(και στις μαμάδες τους!!)
Συγχαρητήρια από καρδιάς σε όλη την ομάδα που έδωσε τον εαυτό της και κάτι παραπάνω, στην προσπάθεια αυτής της τόσο επίπονης εξερεύνησης.

Νέο τμήμα.

1 & 2 Αυγούστου 2020 Νεστάνη-Αρτεμίσιο

Ήρθε η μέρα που μπορούσε ο φίλος βοσκός Μπάμπης να μας οδηγήσει στα σπήλαια πάνω από το Αρτεμίσιο και εκτός από αυτά είχαμε μια ακόμη πληροφορία για σπήλαια στη Νεστάνη από τον άλλο φίλο μας βοσκό από το ομόνυμο χωριό. Ήμασταν οι Τάκης Καπλαντζής, Γιώργος Δήσιος κι εγώ.
Ξεκινήσαμε με όρεξη πρώτα για Νεστάνη όπου φτάσαμε αρκετά πρωί και πολύ σύντομα ξεκινήσαμε για το πρώτο σπήλαιο. Ανεβήκαμε μαζί με τον Βασίλη και το γυιό του και σύντομα εξερευνούσαμε ένα άνοιγμα της περιοχής, μικρό σχετικά, που δυστυχώς σταματούσε μετά από 5-6 μέτρα. Χωρίς να χρονοτριβούμε, φύγαμε και για άλλο ένα που δεν παρουσίαζε όμως ενδιαφέρον. Καταγράψαμε τα σημεία και γυρίσαμε στη στάνη του Βασίλη όπου και ξεπεινάσαμε αναλόγως!!
Την επομένη ξυπνήσαμε στις 5:00′ το πρωί για να είμαστε στο Αρτεμίσιο ως τις 6 να συναντήσουμε τον Μπάμπη και να ξεκινήσουμε νωρίς ώστε να μην μας προλάβει ο ήλιος στο ανέβασμα της απότομης πλαγιάς, μιας πλαγιάς που γνωρίζαμε με τον Τάκη πόση κλίση είχε από προηγούμενή μας εξόμηση. Και πράγματι ήμασταν πρίν τις 9:00′ στο πρώτο σπήλαιο στο οποίο μπήκαμε μαζί με τον Μπάμπη. Ξεκινάει οριζόντιο για μερικά μέτρα και μετά κατεβαίνοντας 3-4 μέτρα εξελίσσεται σε αίθουσα 6Χ5 περίπου καταλήγοντας σε ένα ακόμη κατέβασμα στο οποίο βρήκαμε γαλβανισμένα βύσματα. Το κατεβήκαμε κι αυτό με αντιστήριξη και βρήκαμε άλλο ένα κατέβασμα χωρίς αρματώματα, αλλά διαθέτει φυσικές δεσιές, οπότε υποθέσαμε ότι θα έχει γίνει και σ’ αυτό κατάβαση και εμείς εκεί σταματήσαμε μή έχοντας υλικά μαζί μας.
Σύντομα φύγαμε για το επόμενο που φαινόταν μετρίου βάθους, 10-12μέτρων, και μάλλον σταματούσε. Το καταγράψαμε κι αυτό και φύγαμε για το τελευταίο και ψηλότερο που κι αυτό είχε γαλβανισμένα βύσματα, αλλά ερευνώντας βρήκαμε κι άλλο ένα που δεν το είχε δεί ούτε ο Μπάμπης, με7-8 μέτρα βάθος που δυστυχώς δεν φάνηκε να έχει συνέχεια.
Εκεί ολοκληρώσαμε τις έρευνες και τους εντοπισμούς κατεβαίνοντας τις απότομες πλαγιές προς το αυτοκίνητο. Σε κάποια επόμενη εξόρμηση θα κάνουμε τις εξερευνήσεις μας, τώρα που έχουμε τα στίγματα.

18/7/2020 Έρευνες στον Χελμό

Είχαμε ελεύθερο αυτό το Σάββατο κι έτσι φύγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή για τα Καλάβρυττα να συναντήσουμε άτομα που θα μας οδηγούσαν σε σπήλαια στη γύρω περιοχή.
Κάναμε ένα καλό ταξίδι και λίγο μετά τις 10:00 συναντήσαμε τους ντόπιους και ξεκινούσαμε ήδη για το πρώτο. Ήταν η καταβόθρα στους Άνω Λουσούς και δίπλα της το βάραθρο Καλιακουδότρυπα, για τα οποία υπάρχουν αναφορές εντοπισμού και έρευνας ήδη από τη δεκαετία του ’70. Τα καταγράψαμε και φύγαμε για ένα ακόμη εκεί κοντά που είναι έξοδος νερών, καταγεγραμμένο και εξερευνημένο επίσης, μόνο που καταλήγει σε νερό που φαινόταν αρκετά βαθύ και μπορεί να είναι περαιτέρω προσβάσιμο με κατάδυση και μόνο.
Η πλάκα είναι ότι όπως μας έλεγαν τα ονόματα, τα βρίσκαμε και στο διαδίκτυο επί τόπου, και τουλάχιστον στο ένα είχα πάει πρίν 10-15 χρόνια!
Όταν είπαμε τα νέα στους ανθρώπους, απογοητεύτηκαν που δεν μας έδειξαν κάτι καινούριο, το δικό μας κέφι μας όμως δεν χάλασε. Τους εξηγήσαμε ότι γίνονται αυτά πολλές φορές, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια επόμενη φορά και για επιστροφή διαλέξαμε δασικούς δρόμους που μας έφεραν μέσα από ελατοδάση και πανέμορφα τοπία πάνω από τη λίμνη Δόξα.
Στην πορεία ακολουθήσαμε ένα δρόμο που ανέβαινε σε ένα ενδιαφέρον τοπίο με ασβεστολιθικές πλεύρες που τελικά ήταν αδιέξοδος, αφήσαμε το αυτοκίνητο, χωριστήκαμε και ερευνήσαμε, ο Τάκης μία επιβλητική βραχοσκεπή κι εγώ δυό πηγές και άλλα μέρη που θα περίμενε κανείς ότι θα έχει πολλά καρστικά φαινόμενα, δεν βρήκαμε όμως κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Σταματήσαμε στο εκκλησάκι δίπλα στην Τρύπα του Φενεού και πήγαμε στο σπήλαιο, αλλά ήταν πολύ αργά για να το κατέβουμε και συνεχίσαμε φτάνοντας σε ασφάλτινους δρόμους που όταν τους πατάμε χάνεται η μαγεία και νομίζω ότι έχουμε μισοφτάσει ήδη στην Αθήνα!
Άγγελος Βλαχόπουλος

11/7/2020 Φαράγγι Σεργούλας

Περάσαμε μια όμορφη μέρα, ηλιόλουστη και με ωραία παρέα.
Στο σημείο που είχε γίνει η κατολίσθηση πριν χρόνια, κάναμε τον κόπο να πάρουμε μαζί μας τρυπάνι για να κάνουμε τις βελτιώσεις.
Διαπιστώσαμε ότι το μέρος έχει γίνει πολύ δημοφιλές και έρχεται πολύς κόσμος το καλοκαίρι, μεταξύ των οποίων και κάποιοι με γνώσεις αρματώματος.
Έχουν βάλει σχοινιά με κόμπους μέχρι τα μισά και πλέον και σίγουρα μέχρι την κατολίσθηση όπου βρήκαμε αρμάτωμα. Μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει ασφάλειες που τοποθέτησαν δικοί μας και απλώς να έδεσαν τα σχοινιά τους πάνω. Πήρα μια πλακέτα που είχε τοποθετηθεί σε ένα μετρίων διαστάσεων βράχο και την μετέφερα στο αριστερό τοίχωμα. Πιστεύω ότι αυτός ο βράχος θα κατέβει κάποια στιγμή κι αυτός όπως τόσοι άλλοι στο μέρος εκείνο και δεν θα ξεχάσω κάπου στο 2005, όταν είχαμε αρματώσει εκεί ένα βράχο σαν μικρό αυτοκίνητο και μετά από 2-3 χρόνια τον βρήκαμε πιό κάτω με την πλακέτα στην κορυφή!
Πάντως εκτός από το πρώτο σημείο δεν πειράξαμε τίποτα άλλο και έχει αποκατασταθεί πιά η ασφαλής κατάβαση. Μετά από λίγο είδαμε και κάποια σίδερα σαν Βία Φεράτα, κάποια Π στερεωμένα στα βράχια και πάλι σχοινιά κλπ.


Η ομάδα: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Χρήστος Μπουγιώτας, Κων/νος Τράμπας, Νίκος Κοίλος, Αλέξανδρος Ασημακόπουλος και Άγγελος Βλαχόπουλος.
Και μερικές ακόμη φωτογραφίες από τη μηχανή του Νίκου.

4 και 5 Ιουλίου 2020 Φαράγγι Ροσκά

Ένα Σαββατοκύριακο με κάπως άστατο καιρό διαλέξαμε για να κατέβουμε το αγαπημένο μας φαράγγι, η παροδικότητα όμως των φαινομένων, όπως επίσης και το ότι θα βρισκόμασταν στα κάτω-κάτω όρια του μετώπου της κακοκαιρίας μας έδινε τα στοιχεία ότι θα μπορούσαμε να το επιχειρήσουμε χωρίς να έχουμε τόσο πολλά νερά που να μας δυσκολέψουν.
Φτάσαμε αργά το βράδυ στον κατασκηνωτικό χώρο δίπλα στον Κρικελοπόταμο, που είχε από μέτριο έως λίγο νερό, πράγμα πολύ καθησυχαστικό, στήσαμε τις σκηνές μας, μαγειρέψαμε, φάγαμε και πέσαμε για ύπνο. Μέσα στη νύχτα έφτασαν κι οι υπόλοιποι από Καλαμάτα.
Σηκωθήκαμε στις 7:00′ και αρχίσαμε τις ετοιμασίες για να είμαστε περίπου στις 9:30′ στη πλατεία στη Ροσκά και λίγο αργότερα στην αρχή των καταβάσεων. Ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι οι κάτοικοι είχαν καθαρίσει τις τσουκνίδες που είναι ιδιαίτερα μεγάλες και σε μεγάλη απόσταση, από τα σπίτια μέχρι μιά παλιά πετρόχτιστη πηγή.
Ξεκινήσαμε τις καταβάσεις στην αρχή νωχελικά, αλλά μετά μπήκαμε στο ρυθμό και ζωηρέψαμε όσο ανέβαινε και το κέφι της παρέας που αντίκριζε τα πανέμορφα τοπία με τα νερά που έτρεχαν από τα πλάγια σχηματίζοντας απαλές κουρτίνες και την πρασινάδα που σκέπαζε τα τοιχώματα δεξιά κι αριστερά. Βρήκαμε κάποια βύσματα που θέλουν αλλαγή, αλλά γενικά δεν χρειάστηκε πουθενά να κάνουμε κάποια εναλλακτικά ρελέ, συνεχίζοντας ακάθεκτοι και απολαμβάνοντας τη διάσχιση. Το νερό ήταν λίγο και λασπωμένο και στην εκβολή του στον Κρικελοπόταμο έκανε μεγάλη διαφορά με τα καθαρά νερά του ποταμιού.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Πανταβέχει και μετά από τις ανάλογες φωτογραφίες ανεβήκαμε μέχρι την κατασκήνωση. Μια μπόρα που άρχισε και δυνάμωνε, κράτησε κάμποση ώρα και μας δυσκόλεψε λίγο όταν αλλάζαμε, αλλά βάλαμε τα αδιάβροχά μας, φτιάξαμε και ένα υποστεγάκι με μουσαμά και καθίσαμε να μαγειρέψουμε και να φάμε με όρεξη. Η βροχή μετά από καμιά-μιάμιση ώρα σταμάτησε και δεν ξαναέβρεξε.
Ο ύπνος που μας έλειψε από την προηγούμενη, μας ήρθε εύκολα και προσωπικά δεν τον διέκοψα για κανένα λόγο, μέχρι που έφεξε.
Την επομένη φύγαμε για τον Προυσό και βάλαμε πάλι τις στολές μας, κάνοντας λίγο περπάτημα σε μικτό πεδίο σε ένα από τα φαράγγια που συναντήσαμε στο δρόμο μας, για να έχουμε μια καλή δικαιολογία για το τσιμπούσι που ακολούθησε!
Η Ομάδα από Καλαμάτα: Γιώργος Εξηνταβελώνης, Κώστας Φύκιρης, Γιώργος Στεφανούρης, Ειρήνη Ατλαντζή, Πολίνα Ορφανίδου και από Αθήνα: Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Ανδρέας Βαλλογιάννης και Άγγελος Βλαχόπουλος.


Στο φαράγγι ήρθε και ομάδα της ΟΔΕΥΩ που μπήκε μετά από μας και τους πέτυχε η βροχή. Όλα όμως πήγαν καλά και συναντηθήκαμε αργότερα στο χώρο της κατασκήνωσης όπου ανταλλάξαμε τις εμπειρίες μας.

27/6/2020 Σπηλαιοβάραθρο Θρακιά Πανείου Όρους

Μερικές φωτογραφίες από την εξόρμηση των μελών μας Απόλλωνα Θρασυβουλίδη και Έλενας Μπεκατώρου.

20/6/2020 Εξερεύνηση σπηλαίου στη Λακωνία

Πάλι στη Λακωνία μας έφεραν οι έρευνές μας με τον Τάκη Καπλαντζή, για να ανοίξουμε και να τελειώσουμε αυτή τη φορά ένα σπήλαιο που μας είχε δείξει ένας ντόπιος που δούλευε στην κατασκευή του δρόμου κοντά στο χωριό του.
Είχαμε μια δυσκολία επειδή οι εργάτες της ΜΟΜΑ που κατασκεύαζαν τον ασφάλτινο δρόμο και έπεσαν πάνω στο χάσμα, προφανώς με βαριά μηχανήματα, έριξαν μεγάλα κομμάτια βράχων μέσα και πάνω στην είσοδο του έγκοιλου. Μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν ένας μεγάλος βράχος χωμένος κάθετα μέσα στο σημείο που φαινόταν καταλληλότερο για ξεκίνημα της κατάβασης.
Αφού μετακινήσαμε αρκετά μικρότερα κομμάτια βράχων μαζί με διάφορες πέτρες και χώματα, δέσαμε στο αυτοκίνητο τον βράχο και τον κουνούσαμε μπρος-πίσω μέχρι που έπεσε λίγο προς τα έξω εκεί που είχαμε ανοίξει λίγο χώρο.
Επιτέλους μετά από μιάμιση και πλέον ώρα προσπαθειών ξεκινούσαμε την κατάβαση δένοντας από το αυτοκίνητο και τοποθετώντας τρεις αγκυρώσεις, δύο βιομηχανικά ίνοξ και έναν ιμάντα. Φτάσαμε 28-30 μέτρα κάτω στο χαμηλότερο σημείο της διάκλασης, περνώντας από στενά κάθετα τοιχώματα. Εκεί βρήκαμε αίθουσα που σε αντίθεση με τον υπόλοιπο χώρο, ήταν γεμάτη κουρτίνες, σταλακτίτες και σταλαγμίτες, με υγρασία και τις όμορφες μικρές γνωστές μας σταγονίτσες να κρέμονται στις μυτούλες από τα σπηλαιοθέματα. Ήταν αντίθετα προς το δρόμο ενώ η μεριά της διάκλασης κοντά και κάτω από το δρόμο, ήταν μπαζωμένη πολύ σχολαστικά. Δεν είχα το τριποδάκι μου μαζί, οπότε έκανα ότι μπορούσα στην φωτογράφιση,
Μιάμιση ώρα περίπου μετά, ανεβήκαμε στην επιφάνεια όπου όσο εμείς δουλεύαμε περνούσαν διάφοροι ντόπιοι και μας ρώταγαν τι κάνουμε. Άλλο που δε θέλαμε κι εμείς να μιλάμε, να εξηγούμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και να μαθαίνουμε. Μεταξύ αυτών ήρθε και ο άνθρωπος που μας το έδειξε την πρώτη φορά. Ο ίδιος άνθρωπος μας συνάντησε αργότερα σε μια διασταύρωση και μας πήγε σε ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον σπήλαιο που λόγω ώρας δεν ξεκινήσαμε την εξερεύνησή του. Είναι βέβαια το επόμενο στο πρόγραμμα!
Άγγελος Βλαχόπουλος