Το έγκοιλο, βρίσκεται σε απομακρυσμένο και δυσπρόσιτο σημείο του κοντινού μας βουνού και το μονοπάτι που είχαμε καθαρίσει πρίν χρόνια, είχε κλείσει από χαμηλή, αλλά πολύ πυκνή βλάστηση, που δυσκόλευε κάθε βήμα μας. 

 Με σκοπό να ερευνήσουμε τυχόν συνέχεια, κατεβήκαμε σ’ αυτό το βάραθρο και όντως διεισδύσαμε όσο μπορέσαμε στα διάφορα πατάρια λίγο πριν το εμφανές  τελείωμα  των 45 περίπου μέτρων.

 Όντως ερευνήσαμε όλες τις πιθανές συνέχειες που είχαμε εντοπίσει σε προηγούμενες επισκέψεις μας, σε πατάρια που προσεγγίσαμε με αιώρηση και κατορθώσαμε να κατέβουμε γύρω στα 10 μέτρα βαθύτερα από το σημείο που σταματάει το κύριο βάραθρο.

 Βρήκαμε μικρή ροή νερού και την ακολουθήσαμε, δυστυχώς για πολύ λίγο, μιας και τελειώνει σε πολύ στενό σημείο κι αυτή.

  Ικανοποιημένοι από το ψάξιμο, επιστρέψαμε στην επιφάνεια, λίγο απογοητευμένοι, που δεν βρήκαμε κάτι αρκετά ενδιαφέρον, αλλά γεμάτοι από την έντονη δράση.

 Με τον Μίλτο Χασιαλή και τον Γιάννη Μπιρμπίλη.

 Με καλό καιρό, παρ΄ όλες  τις αντικρουόμενες προβλέψεις, ανεβήκαμε το μονοπάτι και μπήκαμε στις τεχνικές καταβάσεις, το πρωί του Σαββάτου. Ήρθαν σχεδόν όλα τα μέλη του πρόσφατου Σεμιναρίου Φαραγγιών και μπόλικα μέλη του Συλλόγου, φτιάχνοντας μια μεγάλη συντροφιά.

 Φτιάξαμε τις κλασικές καταβάσεις, βάλαμε ανακλινόμενες παρακάμψεις, κάναμε συνοδευόμενες και μία οδηγούμενη, ώστε να μην ξεχνιούνται και οι τεχνικές που έχουμε μάθει στα Σεμινάρια Αυτονόμων. 

  Τελειώσαμε την όμορφη μέρα μας σε γνωστή μας ταβέρνα στον Σχίνο, για τα δέοντα!

 Κάπου 7 χρόνια πρίν, είχαμε κάνει αυτή την εξερεύνηση που είναι κοντά στη Σέτα, μπαίνοντας σε ένα σπήλαιο, κάπου 25 μέτρα βάθους, με ένα παρακλάδι που ανεβαίνει λίγο προς τα πάνω και σταματάει κι αυτό.

 Να πώ την αλήθεια, είχα ξεχάσει ότι είχε διάκοσμο και έτσι είχαμε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη κατεβαίνοντας. Κρατήσαμε και το στίγμα του, γιατί το βρήκαμε με έρευνα από σημάδια και θα πρέπει κάποια στιγμή να το χαρτογραφήσουμε. Πάντως για μια μέρα που μας ξεκίνησε με βροχή και πολύ κλειστό καιρό, περάσαμε υπέροχα!

    Με το φαράγγι της Νέδας κλείσαμε τις δράσεις του Σεμιναρίου, κάνοντας πράξη τις τεχνικές, σε κατάβαση με μπόλικα νερά και πολύ ήπια υδρολογικά φαινόμενα.

 Στην περιοχή, μας υποδέχτηκε το ντόπιο μέλος μας και φίλος, Γιώργος Εξηνταβελώνης, αλλάζοντάς μας και λίγο την πορεία της πρόσβασης, γιατί το παλιό μονοπάτι, έχει κλείσει από κατολισθήσεις και πεσμένα δέντρα.

 Και μέσα στην κοίτη συναντήσαμε μεταβολές, περνώντας πάνω από κορμούς και εμπόδια που κατέβασαν οι βροχές, δυσκολεύοντας και αλλάζοντας την μορφολογία του πεδίου. Με κανένα ουσιαστικό πρόβλημα, κάναμε τα γνωστά μας άλματα και κολύμπι, σε ένα μοναδικό περιβάλλον, καταπράσινο και πανέμορφο.

 Με γέλια και πλάκες, φτάσαμε στις δύο τελευταίες αρκετά ψηλές καταβάσεις και εκεί σοβάρεψε λίγο η ομάδα, μέχρι να κατέβει όλη στην τελευταία βάθρα και εκεί επέστρεψε η ευχάριστη διάθεση, ενισχυμένη από ενθουσιασμό!

Κάπου είκοσι χρόνια πρίν, με τον Γιώργο, είχαμε στελεχώσει την ομάδα εξερεύνησης, που έβαλε τις πρώτες αγκυρώσεις σ’ αυτό το Φαράγγι. Τα θυμηθήκαμε αυτά και άλλα πολλά σε γνωστό μας ταβερνάκι του χωριού εκεί κοντά, και κάναμε τις απονομές σε πολύ θερμό κλίμα.

Συγχαρητήρια σε όλους-ες για τις επιδόσεις και την προσπάθεια!

  Ξεκινήσαμε τα μαθήματα, στο  τεχνικό πεδίο μας στην Καλλιθέα, κάνοντας πάρα πολλές επαναλήψεις σε όλες τις τεχνικές που αφορούν το επίπεδο της Μύησης. Κλειδώματα, Παρακάμψεις, Οδηγούμενη Κατάβαση, Κατάβαση Ανάγκης με μισή ψαλιδιά και κλείδωμα και ότι άλλο περιλαμβάνεται στην ύλη, ώστε να γίνουν τα παιδιά, ανεξάρτητα στην κίνησή τους με τα σχοινιά. Μένει τώρα να πάμε να τα κάνουμε όλα πράξη σε πραγματικό πεδίο, το επόμενο Σ/Κ.

 Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους, επιβλέποντες και επιβλεπόμενους!

Το είχαμε στο μάτι από καιρό με τον Μίλτο Χασιαλή και βρίσκοντας την ευκαιρία αυτό το Σάββατο, το επιχειρήσαμε, μαζί με τον Γιάννη Μήλλα.

Κατασκηνώσαμε δίπλα στο χωματόδρομο για το βράδυ της Παρασκευής και το πρωί ακολουθήσαμε ένα γιδόστρατο, που περνάει κοντά από το στόμιο.

Είναι ένα μεγάλο άνοιγμα πάνω από 15 μέτρα διάμετρο, με κοφτερά βράχια γύρω-γύρω, πράγμα που κάνει την περίμετρο αρκετά δύσκολή για ψάξιμο.

Μη έχοντας ξαναπάει, έπρεπε να ανακαλύψουμε, από ποια μεριά έχει το αρμάτωμα, οπότε ξεκινήσαμε από βραχοδέσιμο, βγαίνοντας μια χαρά στην αρματωμένη διαδρομή. Κάποια παλιά σπίτ, τα βρήκαμε αμέσως μετά τα πρώτα μέτρα, αλλά δεν μας χρειάστηκαν. Κατεβαίνοντας περίπου 15 μέτρα από την επιφάνεια, βρήκαμε μερικά βύσματα και επιλέξαμε μια διπλή αγκύρωση, που μπορούσε και όντως ήταν, η καταληκτική μέχρι κάτω. Με μια μονοκόμματη κατάβαση πάνω από 80 μέτρα, πατήσαμε τον πάτο του σπηλαίου. Η ζέστη επιβαλλόταν μέχρι τα μισά περίπου και μόνο όταν φτάσαμε κάτω-κάτω, βρήκαμε δροσιά.

Περιηγηθήκαμε σε μια κλασική κατωφέρεια, που τερματίζει σε ένα μικρό κοίλωμα, χωρίς άλλη συνέχεια.

Το βάραθρο έχει ελάχιστο διάκοσμο, αλλά επειδή το φώς φτάνει πολύ χαμηλά, τα τοιχώματα είναι καταπράσινα λόγω της υγρασίας και το θέαμα είναι υπέροχο!

Ωραία εμπειρία και ωραία παρέα!

Μήνες πρίν είχαμε προγραμματίσει αυτή την εξόρμηση, που κάνουμε συνήθως με τα παιδιά των μελών του Συλλόγου, αλλά φέτος δυστυχώς, διάφορες δυσκολίες κράτησαν αρκετά από αυτά μακρυά.

Φτάσαμε στο σημείο της εξόδου του υπόγειου αυτού ποταμού, ετοιμαστήκαμε και αρχίσαμε την διείσδησή μας στα πανέμορφα τμήματα και τις αίθουσες που υπάρχουν, με την καθοδήγηση του Γιώργου Εξηνταβελώνη, που έχει μπεί σε όλα τα σημεία αυτού του έγκοιλου.

Πολύ σύντομα, φτάσαμε στην μεγάλη αμμουδιά, που τα παιδιά έχουν φτιάξει διάφορα, καστράκια, ζωάκια κι ότι μπορεί να βάλει ο παιδικός νούς! Λόγω της υγρασίας και της ακινησίας, μένουν απείραχτα, εκτός αν γίνει κάποια καλλιτεχνική διόρθωση από άλλα παιδιά κι έτσι μπορούν να τα εισκέπτονται τις επόμενες χρονιές. Εμείς μόνο απολαμβάνουμε το θέαμα αφήνοντας τη δημιουργία στα χέρια τους.

Προχωρήσαμε πιό μέσα, μέχρι μια σχετικά μικρή αίθουσα με πολλά λευκά σπηλαιοθέματα, βγάλαμε μπόλικες φωτογραφίες, μαζέψαμε πάμπολλα αλουμινάκια από κεριά ρεσσώ και σκουπιδάκια και μόλις η κούραση άρχισε να εμφανίζεται στα παιδιά, ξεκινήσαμε για την έξοδό μας, μπανάκι κάτι να φάμε και λοιπά.

Δεν ήταν σύμπτωση, το ότι το βράδυ της ίδιας μέρας, θα γινόταν και το ετήσιο Γλέντι της Γαίας, ένας Μανιάτικος φορέας Εθελοντισμού, με δράση Πυρόσβεσης, Διάσωσης, βοήθειας ηλικιωμένων και γενικά Συνδρομής στον Συνάνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη. Αξιέπαινο έργο που αξίζει Συγχαρητηρίων. Ευχόμαστε κάθε καλή συνέχεια στο σπουδαίο έργο που προσφέρουν!

Για μιά ακόμη φορά, επισκεφθήκαμε το σπήλαιο που τόσες προσπάθειες έχουμε κάνει από το 2010, φτάνοντας την διείσδησή μας πάνω από χιλιόμετρο. Πολλές διανοίξεις σε βράχο και πάρα πολλά σκαψίματα, που δυστυχώς ξανακλείνουν κάθε χρόνο και εννοείται πολλές ώρες παραμονής, ανταμείφθηκαν με μοναδικά θεάματα και στολισμό, που ξεκινάει από την αρχή της πορείας και εμπλουτίζεται βαθύτερα με λευκές κολώνες, λευκή “βροχή” σταλακτιτών και άλλα πολλά.

Για την τωρινή εξόρμηση, ξέραμε ότι θα μπορούσαμε να παλαίψουμε τα επιχωματωμένα περάσματα, μέχρι το πολύ στα 700 μέτρα, αλλά από τα πρώτα μέτρα, φάνηκε ότι αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο, μιας και υπήρχαν πολλά φερτά από την αρχή.

Ξεμπαζώσαμε δυό τρία λαγούμια, αλλά χρειάστηκαν μερικές ώρες για ένα μεγαλούτσικο, γύρω στα 10 μέτρα. Το περάσαμε κι αυτό και πέσαμε στο επόμενο, που ήταν και ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που βρήκαμε, όταν είχαμε πρωτομπεί. Το δουλέψαμε κι αυτό για λίγο, όσο για να διαπιστώσουμε πόσο δουλειά απαιτείται, για το πέρασμά του.

Επιστρέφοντας στον έξω κόσμο, βρήκαμε ακόμα φώς και το υπέροχο θέαμα με τα ποταμάκια της περιοχής.

Με τον Γιώργο Κουρεντζή και τον Γιάννη Μήλα.

  Μια ακόμη κατάβαση, που είχε αρκετό νερό ακόμα και καλή παρέα.

Ο άστατος καιρός, δεν επηρέασε την περιοχή, βγάζοντας λιακάδες με λίγα σύννεφα.

Η κατάβασή μας είχε σταθερό ρυθμό, δίνοντας την ευκαιρία για εξάσκηση των τεχνικών αρματώματος, στους τρείς εκπαιδευόμενους που ήταν στην συντροφιά μας, ώστε να ολοκληρώσουν την ύλη του Επιπέδου Αυτονόμων.

 Όλα πήγαν πολύ καλά και στο τελείωμα, έγιναν και οι απονομές. Συγχαρητήρια στα παιδιά!

Στο πεδίο που έχουμε εγκαταστήσει στην Καλλιθέα, ξεκινήσαμε το Σάββατο με λίγα θεωρητικά και γενικές αρχές, σήμανση σχοινιών, και λοιπά περί της σημειολογίας που χρησιμοποιείται στη Σπηλαιοδιάσωση.

 Συνεχίσαμε με πρακτικά, ανάβαση «φορείου» με αντίβαρο, ανάβαση με πολύσπαστο 1/3 με δύο άτομα στην έλξη (που αποδείχθηκαν αρκετά), το ίδιο και σε κεκλιμένη, πέρασμα φορείου από παράκαμψη.

 Όλοι έγιναν χειριστές, αντίβαρα, ασφαλιστές και θύματα. Εκτέλεσαν κυκλικά όλους τους ρόλους, με μεγάλη επιτυχία.  Πάμε πολύ καλά, ώστε την επόμενη φορά να έχουμε ακόμα πιο σύνθετες τεχνικές. Μπράβο στα παιδιά!