29-30-31/7/2022 Φαράγγια Ροσκά και Βαθύρεμα

Μετά από ένα πεντάωρο περίπου ταξίδι, περνώντας από Κρίκελο-Δομνίστα, φτάσαμε στη Γέφυρα του Κρικελιώτη, που είχε βλάβες στα ξύλα και σε μερικά σημεία έβλεπες κανονικά το ποτάμι από κάτω. Στον κατασκηνωτικό χώρο που χρόνια τώρα γνωρίζουμε και έχουμε συνδέσει με πολλές ευχάριστες αναμνήσεις, ένας μικρός κάτοικος της περιοχής ενοχλήθηκε λίγο από την παρουσία μας, αλλά μας χάρισε ένα πορτραίτο πριν εξαφανιστεί στα φυλλώματα. Γρήγορα ετοιμάσαμε κάτι για φαγητό και πέσαμε για ύπνο.
Το Σάββατο στις επτά ήμασταν στο πόδι και μετά από ένα γρήγορο πρωινό, φύγαμε για τη Ροσκά απ’ όπου ξεκινάει το μονοπάτι που οδηγεί στο ομώνυμο φαράγγι. Μισοντυθήκαμε με τις στολές, λόγω ζέστης, και ξεκινήσαμε τις καταβάσεις.
Ευτυχώς υπήρχε νερό αρκετό για να γλεντήσουμε λίγα άλματα και τσουλήθρες, σβήνοντας την κάψα του καλοκαιριού. Στην αρχή ήταν γαλακτερό, έχω όμως εμπιστοσύνη σ’ αυτό το φαράγγι, και πράγματι μετά από μερικές βάθρες, κατακρατήθηκε η λάσπη, καθάρισε και έγινε διάφανο. Σε ένα μικρό Πανταβρέχει που πέφτει μέσα από τα αριστερά, είχε αρκετή ροή, όπως και σε άλλα σημεία που δεν περίμενα.
Άλλος ένας μικρός κάτοικος, του φαραγγιού αυτή τη φορά, μας χαιρέτησε με τον τρόπο του. Τα Νερόφιδα, λόγω των σχεδίων που έχουν οι φολίδες τους, πολλές φορές παρεξηγούνται για Οχιές, έχουν όμως αρκετό χρώμα ώστε να τα διακρίνουμε από εκείνες, για να μην φοβόμαστε χωρίς λόγο.
Οι αγκυρώσεις σε μερικά σημεία είναι οριακά ασφαλείς και θέλουν διόρθωμα, μια αλυσίδα έχει σπάσει και σε κάποια ρελέ είναι μονές. Καλό θα ήταν να τις φτιάξουμε κάποια στιγμή και θα το κάνουμε, γιατί αν ξαναπάμε του χρόνου, σίγουρα θα είναι ακόμα χειρότερες.
Κινηθήκαμε με καλό ρυθμό, χωρίς περιττές βιασύνες και νωρίς το μεσημέρι βγήκαμε στον Κρικελοπόταμο, ανεβαίνοντας τη μικρή απόσταση μέχρι το Πανταβρέχει.
Το απολαύσαμε για μια ακόμη φορά και οφείλω να ομολογήσω ότι ενώ το Φαράγγι είχε λίγο νερό, εκεί δεν είχε απλώς σταγονοροή, αλλά νερό μπόλικο με συνεχή ροή και σε μεγάλη έκταση. Πολύς κόσμος είχε κατέβει μέσα από την κοίτη κάνοντας μπάνιο στις βάθρες, κάποιοι με τα σκυλάκια τους, διασκορπισμένοι σε όλη τη διαδρομή μέχρι την κατασκήνωση.
Κλείσαμε τη μέρα μας κάνοντας μια βόλτα μέχρι το εγκαταλειμμένο αλλά σχετικά συντηρημένο χωριό Στουρνάρα, ανεβαίνοντας προς την Καλιακούδα αριστερά, περνώντας μερικές ώρες μέχρι το βραδάκι να μας μαζέψει πάλι κοντά στα τραπεζάκια μας, ετοιμάζοντας το βραδινό φαγητό.
Η Ομάδα: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Ανδρέας Λιόσης, Χρήστος Πατσιαλός, Αμαλία Καλαμπαλίκη, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Η Κυριακή μας βρήκε να ανεβαίνουμε το μουλαρόδρομο που ένωνε τη Ροσκά, μάλλον με την Καστανούλα και σίγουρα δεν σταματάει εκεί, σχηματίζοντας το θαυμαστό δίκτυο επικοινωνίας της παλιάς Ελλάδας, φέρνοντας και την επικοινωνία με τον Τηλέγραφο. Βλέπαμε παλιότερα πολλούς στύλους που κρατούσαν στο χρόνο, όπως και το σύρμα που το συναντήσαμε κι αυτή τη φορά, ακόμα άσπρο και ασκούριαστο, δίπλα σε ένα σάπιο τηλεγραφόξυλο. Το μονοπάτι κρατάει αξιοθαύμαστη άμυνα στο χρόνο, μόνο σε δυο σημεία έχει γκρεμίσει και έχει γίνει λίγο επικίνδυνο.
Μισή ώρα μετά, μπήκαμε στην ξερή κοίτη του Βαθυρέματος και πορευτήκαμε πάνω από μια ώρα μέχρι να συναντήσουμε το νερό που έρχεται από τα δεξιά, που χάθηκε παίρνοντας υπόγεια διαδρομή, εμφανίστηκε όμως καθαρό και δροσερό 500 μέτρα πιο κάτω και μας έδωσε τη δροσιά του μέσα στην κάψα του πρωινού. Από στολές φορέσαμε ελάχιστα πράγματα, και απλώς τις κουβαλούσαμε.
Γνωρίζοντας από προηγούμενη κατάβαση ότι σε ένα τουλάχιστον σημείο, το αρμάτωμα ήταν μέσα στην κατεύθυνση του νερού και βασανιζόταν από τις κατεβασιές, είχαμε τρυπάνι, βύσματα και πλακέτες, φτιάχνοντας νέες αγκυρώσεις σε άλλο μέρος. Τα αποτελέσματά μας θα δείξει ο χρόνος.
Όλα πήγαν πολύ στρωτά, γοργά κατεβήκαμε τις τελευταίες καταβάσεις μέχρι τον Κρικελοπόταμο και πολύ νωρίς το μεσημέρι φτάναμε στον κατασκηνωτικό χώρο αντικρίζοντας ακόμα περισσότερο κόσμο, αυτή τη φορά. Σκοπεύαμε να έρθουμε ένα μήνα πριν, για να έχουμε την ησυχία του βουνού, αλλά κάτι μπόρες μας χάλασαν τα σχέδια. Για μας ήταν αρκετά αργά για φέτος, ελπίζοντας για καλύτερες συνθήκες του χρόνου, ώστε να συναντήσουμε λίγο περισσότερο νερό και λίγο λιγότερο κόσμο.
Η Ομάδα: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Ανδρέας Λιόσης, Χρήστος Πατσιαλός, Άγγελος Βλαχόπουλος.

10/7/22 Φαράγγι Καλλιθέας

Η κακοκαιρία της Παρασκευής και του Σαββάτου, μας ακύρωσε μια καλή προγραμματισμένη εξόρμηση, όμως για να μην μείνουμε και μέσα, ξεκινήσαμε την Κυριακή για το φαράγγι της Καλλιθέας, που ξέραμε ότι θα είχε νερό αρκετό.
Όντως είχε και το διαπιστώσαμε όταν αφήσαμε το κάτω αυτοκίνητο, στο τέλος των τεχνικών καταβάσεων, όχι όμως τόσο που να μας ανησυχήσει.
Πολύ καλά τα πήγαν και οι φίλοι μας που έχουν κάνει περιορισμένη δράση. Τα πλάγια και στριμωχτά ρελέ, μας καθυστέρησαν λιγάκι, αλλά ήταν μια πολύ καλή εμπειρία για όλους.
Νωρίς το απόγευμα είχαμε φτάσει στην τελευταία βουτιά του φαραγγιού και την απολαύσαμε δεόντως! Ανδρέας Βαλλογιάννης, Γιώργος Στεφανούρης, Λάζαρος Σιδηρόπουλος, Πολίνα Ορφανίδου, Αμαλία Καλαμπαλίκη, Άγγελος Βλαχόπουλος.

2 & 3/7/2022 Φαράγγια Πύργου και Σεργούλας

Τώρα που σφίξανε οι ζέστες, είπαμε να κατέβουμε φαράγγια, να δροσιζόμαστε.
Πρότεινα λοιπόν στον Ανδρέα Λιόση και τον Ανδρέα Παναγόπουλο να πάμε στην Ορεινή Ναυπακτία και εκτός από τη Σεργούλα που βγάζει αρκετό νερό ακόμα και το καλοκαίρι, να κατέβουμε και το Πύργου, που έχει σαφώς λιγότερο νερό, αλλά είναι θεαματικό και πέφτει στο Τρανόρεμα, άλλο ένα κύριο Φαράγγι που τα μεγέθη του ανταποκρίνονται στο όνομά του.
Με τη βοήθεια ενός ντόπιου φίλου, κάναμε τις μετακινήσεις μας σύντομα και γρήγορα βρεθήκαμε στις καταβάσεις του Πύργου. Από νερό, δυστυχώς μόνο είδαμε κάτι βαθρίτσες.. Το θέαμα και η καθετότητα των τεχνικών καταβάσεων όμως, μας αποζημίωσαν. Εκεί έχουμε τοποθετήσει από το 2004 ή 5, τις πρώτες πλακέτες με τους μεγάλους κρίκους και βύσματα, της Ελληνικής Rockland και τις χαζεύω όπως γυαλίζουν ακόμα σαν να τις βάλαμε πέρυσι.
Φτάνοντας στο Τρανόρεμα περίμενα να συναντήσουμε λίγο νερό τουλάχιστον εκεί, αλλά τίποτα. Η πορεία μέχρι το σημείο που πάει αυτοκίνητο είναι κάπου μια ώρα και τα πόδια μας με τα νεοπρέν καλτσάκια, έβγαλαν φωτιές! Ευτυχώς, κάπου προς το τέλος, το νερό αποκαλύφθηκε τρέχοντας μέσα από τα ανοίγματα των φραγμάτων που έχουν φτιάξει οι κάτοικοι για να προστατεύονται από τις ισχυρές κατεβασιές του χειμώνα και σπεύσαμε να δροσιστούμε λιγάκι.
Στήσαμε ψηλά στη Σεργούλα για το βράδυ και όντως δεν είχε πολλή ζέστη.
Ξυπνήσαμε την Κυριακή πολύ νωρίς και τα παιδιά που έρχονταν πρώτη φορά, αδημονούσαν να μπούμε στη Σεργούλα που τους είχα τάξει δροσιά, νερά και ομορφιές!
Πράγματι από το πρώτο άλμα αποζημιωθήκαμε για τη χθεσινή κάψα και με κέφι μπήκαμε στα σχοινιά για τη συνέχεια.
Βρήκαμε τις βάθρες καθαρές και κάναμε όλα τα άλματα που γνωρίζουμε, και φθάνοντας προς το τέλος, τα παιδιά απόλαυσαν το μικρό Πανταβρέχει, που έτρεχε αρκετά σε κάποια σημεία προς το τέλος. Όταν πάμε χειμώνα ή άνοιξη, σχηματίζεται μια κουρτίνα ροής για πάνω από 50 μέτρα, υπέροχη!
Όλες οι αγκυρώσεις είναι σε καλή κατάσταση, κάποιες όμως θέλουν μετακίνηση, είτε από τις αλλαγές της κοίτης λόγω κατολισθήσεων και παράσυρσης, είτε λόγω τοποθέτησης από κάποιους με διαφορετική φιλοσοφία. Κάποια επόμενη φορά, θα γίνει κι αυτό.
Ικανοποιημένοι και χορτασμένοι από δράση και θεάματα, τελειώσαμε την εξόρμηση σε ένα ταβερνάκι από τα πολλά καλά που έχει η περιοχή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ κι από δω στον ντόπιο Ανδρέα Ανδρίτσο για τις μετακινήσεις του αυτοκινήτου!
Άγγελος Βλαχόπουλος.

5/6/2022 Φαράγγι Σεργούλας

Αποδείχθηκε μια πολύ καλή επιλογή, μιας και το νερό ήταν αρκετό αλλά όχι επικίνδυνο, καθαρό όπως πάντα και δροσερό!
Το πεδίο δεν έχει υποστεί άλλες μεταβολές-κατολισθήσεις κατά την προηγούμενη χρονιά και εκτός από ένα βύσμα που έχει λασκάρει λίγο και γυρίζει, όλα τα ρελέ είναι λειτουργικά. Έχει μάλιστα και μερικές πλακέτες από το 2004-5 που πρωτομπήκαμε, αυτές με τους μεγάλους κρίκους της Rockland, σε αξιοπρόσεκτα άριστη κατάσταση!
Οι νέοι στη δραστηριότητα φίλοι μας τα κατάφεραν μια χαρά και με τον Ανδρέα Βαλλογιάννη, φροντίσαμε ώστε να προηγούματε για αναγνώριση σε όλες τις καταβάσεις που υπήρχε έστω και μικρή πιθανότητα επικινδυνότητας. Αυτό μας έφερε λίγο πίσω στους χρόνους, αλλά κάναμε πολύ περισσότερο παρέα όλοι μαζί, περιμένοντας λίγο και καλαμπουρίζοντας στα ρελέ.
Κάναμε όμορφα, μετρίου ύψους άλματα και το ευχαριστηθήκαμε δεόντως!

29/05/22 Φαράγγι Καλλιθέας

Οι δυό μας με τον Ανδρέα Βαλλογιάννη, διανυκτερεύασαμε στο εξοχικό μου στο Λουτράκι μετά την κατάβαση του Ίναχου και την Κυριακή το πρωί ήρθαν ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη για την κατάβαση αυτή.
Βρήκαμε το φαράγγι με αρκετό, αλλά όχι πολύ νερό. Θεωρούσα ότι θα είχαμε λίγο περισσότερο, αλλά μάλλον θα έχουμε λιγοστά νερά φέτος και μάλιστα από νωρίς.
Οι αγκυρώσεις ήταν εντάξει και οι βάθρες είχαν αρκετό νερό για να κάνουμε όλα τα άλματα.
Πολύ σύντομα, φτάσαμε στην τελική βάθρα και λίγο πρίν αλλάξουμε, μας βρήκε μια μπορίτσα που περιμέναμε λίγο νωρίτερα, όπως έλεγαν οι προβλέψεις, περιμέναμε λιγάκι και κόπασε κι αυτή. Σε κάποια σημεία πρέπει να ήταν δυνατότερη, μιας και βρίσκαμε αρκετά βρεγμένο το δρόμο, με την γνωστή όμορφη μυρωδιά του υγρού χώματος.
Άγγελος Βλαχόπουλος

28/5/22 Φαράγγι Ίναχου

Συγκεντρωθήκαμε δέκα άτομα από Αθήνα για να το κάνουμε. Με λιακάδα και καλή παρέα, ξεκινήσαμε τις καταβάσεις, βρίσκοντας όλα τα ρελέ σε καλή κατάσταση. Μόνο μερικά ήταν λίγο ξεβιδωμένα. Οι βάθρες είχαν αρκετά φερτά, είχαν γίνει ρηχές και το νερό είχε μικρή ποσότητα, πράγμα που σημαίνει ότι θα στερέψει αρκετά σύντομα φέτος.
Όλα πήγαν καλά και νωρίς το απόγευμα καταλήξαμε στο γνωστό γεφυράκι, περιμένοντας τους οδηγούς να κατεβάσουν τα αυτοκίνητα.

21-22-23/5/2022 Πάρνωνας, Διανοίξεις-Έρευνες Σπηλαίων.

Την Παρασκευή το απόγευμα επτά άτομα από Αθήνα με δύο παιδιά και ένας από Καλαμάτα, ανταμώσαμε στη Σπάρτη, για τη διάνοιξη των εντοπισμένων σπηλαίων από τις έρευνές μας στις 15-16-17/4/22, καθώς και συνέχιση των ερευνών μας σε επιλεγμένα πεδία του Πάρνωνα.
Φτάσαμε τη νύχτα, μετά από μια περιπετειώδη διαδρομή, μιας και το τελευταίο κομμάτι του χωματόδρομου, είναι πολύ ανηφορικό και στενό και κατασκηνώσαμε περίπου στα 1500μ υψόμετρο σε ένα οροπέδιο που γνωρίζαμε από την προηγούμενη περιπλάνησή μας εκεί. Στήσαμε τις σκηνές μας στα γρήγορα και πέσαμε για ύπνο.
Την επομένη, αφού χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, ξεκινήσαμε για τα δύο πιό ενδιαφέροντα από τα σημεία που είχαμε διαλέξει.
Στο σημείο που ήμασταν εμείς, είχαμε να ανοίξουμε ένα στενό πέρασμα, σχηματισμού διάκλασης, που έβγαζε αέρα και αυτό ήταν το ενδιαφέρον. Βγάλαμε πέτρες και χώματα, σπάσαμε και κάποια μεγάλα βράχια για να μπορέσουμε να τα σηκώσουμε και όταν πήγε απόγευμα, σταματήσαμε για να συνεχίσουμε την Κυριακή.Οι γιοί του Γιώργου Δήσιου, ο Σπύρος και ο Στέφανος, το πάλεψαν μαζί μας βγάζοντας κι αυτοί πέτρες και χώματα. 
Η άλλη ομάδα ανέβηκε σε ένα άλλο σημείο σε αντίθετο προσανατολισμό από μας, μισή ώρα από την κατασκήνωση, αντιμετωπίζοντας κι αυτή δυσκολίες και μεγάλα βράχια που κλείνουν την είσοδο σε μιά καταβόθρα ενδιαφέρουσα, την οποία αν διανοίξουμε θα μπορούσε να έχει μεγάλο βάθος κι αυτή. Το υψόμετρο και των δύο είναι γύρω στα 1600μ.
Το απόγευμα του Σαββάτου στήσαμε φαγοπότι κάτω από τα έλατα και πίνοντας και καλαμπουρίζοντας γρήγορα νυχτώσαμε και πέσαμε νωρίς για ύπνο.
Την Κυριακή αποφασίσαμε να ασχοληθούμε εμείς με το ίδιο σπήλαιο, ενώ η άλλη ομάδα, έφυγε πεζοπορώντας αρκετά μακρύτερα, για έρευνα άλλου πεδίου.
Δουλέψαμε μέχρι το μεσημέρι και κάναμε αρκετό έργο, ώστε να έχουμε περισσότερες ελπίδες να περάσουμε την επόμενη φορά.Το πεδίο που ερεύνησαν τα παιδιά, δυστυχώς δεν απέδωσε κάποιο ενδιαφέρον σημείο, αλλά αποκλείστηκε από το ολικό που έχουμε κατά νου να ερευνήσουμε στην περιοχή.
Τα Μέλη: Παναγιώτης Γεωργίου, Γιώργος Δήσιος με τους δύο γιούς του, Γιώργος Εξηνταβελώνης, Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Ανδρέας Λιόσης, φίλος που δεν θέλει δημοσιεύσεις, Άγγελος Βλαχόπουλος.

7/5/22 Φαράγγι Χάβου, Καμπιά, Εύβοια

Με μια λιακάδα που μας ενίσχυσε το κέφι, μπήκαμε στο όμορφο φαράγγι, με τον Ανδρέα Λιόση, τον Χρήστο Πατσιαλό και την Ιωάννα Πατσιαλού, που πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με το άθλημα και τα πήγε περίφημα.
Μάλλον για φέτος ήταν η τελευταία φορά που το βρήκαμε με νερό και αρπάξαμε την ευκαιρία. Όταν στεγνώσει και μετά αλλάζει τελείως και θεωρώ ότι μάλλον δεν αξίζει τον κόπο.
Βγήκαμε νωρίς το μεσημέρι και ολοκληρώσαμε την εξόρμηση σε γνωστό ταβερνάκι του χωριού.

15-16-17/4/2022 Έρευνες στον Πάρνωνα

Παρασκευή πρωί φύγαμε για να καλύψουμε την αρκετά μεγάλη απόσταση μέχρι το πεδίο ερευνών που είχαμε προκαθορίσει, με βάση τις έρευνες του Τάκη Καπλαντζή. Θέλαμε να έχουμε τουλάχιστον δύο μέρες πλήρεις για να περπατήσουμε όλα τα επιλεγμένα μέρη και να τα δούμε όσο θα μπορούσαμε προσεκτικότερα.

Ξεκινούσαμε κάθε μέρα από τα 1400 περίπου και ανεβαίναμε μέχρι τις κορυφές, γύρω στα 1600.

Ο τόπος μας έδωσε αρκετά σημεία για περαιτέρω έρευνα και περισσότερο ξεμπάζωμα, γιατί υπήρχαν παλιά ορεινά χωράφια και κατά συνέπεια ότι υπήρχε από χάσματα, ήταν επιχωμένο . Ότι βρίσκαμε το προσπαθούσαμε λίγο και το αφήναμε για τη συνέχιση του σαρώματος της περιοχής. Στα μέρη αυτά κρατούσε ακόμη λίγες χιονούρες και γενικά το βράδυ είχε κρύο.

Τελειώσαμε τις έρευνες την Κυριακή, εντοπίζοντας ένα τελευταίο στίγμα, με παράλληλη έρευνα βέβαια της γύρω περιοχής.

Άγγελος Βλαχόπουλος

2/4/2022 Μαυροβουνίου Μεγάλο Βάραθρο

Η Σαββατιάτικη εξόρμησή μας με φόντο τον καταγάλανο ουρανό, είχε στόχο την κατάβασή μας στο Βάραθρο Μαυροβουνίου, το “Παραξήγηση” για τους γνώστες. Περπατήσαμε περίπου μια ωρίτσα το ανηφορικό μονοπάτι και φτάσαμε στο βάραθρο αρχίζοντας στα γρήγορα το αρμάτωμα.
Από το 2015 νομίζω ότι είχα να πάω εκεί, και διάφορα εμπόδια μας είχαν σταματήσει από το να το τερματίσουμε, ένα εκ των οποίων ήταν η πληθώρα προσφάτως νεκρών ποντικών που έκαναν τις συνθήκες αποτρεπτικές λόγω φυσικά της βρώμας και της αηδίας. Αυτή τη φορά τα βρήκαμε, τα περισσότερα χωνεμένα, άλλα μουμιοποιημένα και σίγουρα χωρίς την μυρωδιά που μας έδιωξε την άλλη φορά.
Σύντομα βρεθήκαμε στο κάτω-κάτω ομορφότερο τμήμα του σπηλαίου παίρνοντας τις ανάλογες φωτογραφίες και πήραμε το δρόμο για πάνω.