Για την ολοκλήρωση του Σεμιναρίου Αυτονόμων Φαραγγιών, θέλαμε ένα καλό βρεγμένο πεδίο και το Χάβου, έχει και τραβέρσες και δυσκολίες, ιδίως όταν η ροή του έχει αρκετή ένταση. Και είχε. Όχι τόση ώστε να κάνουμε Πλωτές Άγκυρες και τυρολέζες, αλλά όση χρειαζόταν για να υπάρχει εγρήγορση και ενστικτωδώς, να μην γίνεται καμιά παράλειψη ασφαλείας, χωρίς πολλή σκέψη. Όταν βροντάει ο καταρράκτης δίπλα σου, όλα τα καραμπίνερ βρίσκονται κλειδωμένα, όπως και ο καταβατήρας πριν την τελική κατάβαση. Η συνομιλία γίνεται με σφυρίγματα και αναγκαστικά θυμάσαι πως ζητάς σάκο με σχοινί όπως κι όλα τα υπόλοιπα οπτικά σήματα, γιατί όταν δεν μπορείς ούτε να σφυρίξεις από το νερό που πέφτει, κάπως πρέπει να συνεννοηθείς! Και πράγματι λειτούργησε τέλεια!

Φτάσαμε στη μεγαλούτσικη βάθρα που είναι προς το τέλος της πορείας μας, όπου ευτυχώς υπήρχε ένα βάθος λίγο περισσότερο από δύο μέτρα, όπου κάναμε ανάκτηση αντικειμένου και χρήση διασωστικού σχοινιού.

Σε γνωστή μας από χρόνια ταβέρνα, ανανεώσαμε την ενέργεια που ξοδέψαμε και κάναμε τις απονομές στο γεφυράκι του χωριού, δίπλα τις πετρόκτιστες πηγές.

Συγχαρητήρια στους δύο που ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση! Εν αναμονή και των υπολοίπων κωλυόμενων.

Αρκετοί από το πρόσφατο Σεμινάριο Σπηλαιολογίας, είχαν την επιθυμία μιας κατάβασης στο γνωστό μας σπήλαιο και το είχαμε υποσχεθεί.

Είχαμε μια όμορφη μέρα και η αντίθεση της αρκετά υψηλής θερμοκρασίας που επικρατεί στο έγκοιλο, ήταν σχετικά μικρή.  Εννοείται ότι δεν φορούσαμε χοντρά ρούχα, αλλά μόνο τα απαραίτητα για προστασία από τις γρατζουνιές, γιατί υπάρχουν στενώματα στα πρώτα 20-30 μέτρα της κατάβασης.

 Όλοι είχαν την περιέργεια να δούν τη λίμνη που υπάρχει στα 100 περίπου μέτρα και σύντομα φτάσαμε στο πατάρι που είναι μερικά μέτρα ψηλότερα από την επιφάνεια του νερού.

Η ομάδα κινήθηκε με σιγουριά και αργά το μεσημέρι, ήμασταν όλοι έξω για ένα καφεδάκι στα γρήγορα, για να προλάβουμε να ετοιμαστούμε για τη δράση της επομένης.

Μπράβο στη Δέσποινα που αρμάτωσε και ξαρμάτωσε!

Για μια ακόμη φορά μπήκαμε για να «ξεσκονίσουμε» ότι τεχνικές είχαμε στην ύλη, καρφώσαμε βύσματα και με την ευκαιρία βελτιώσαμε λίγο το αρμάτωμα. Επειδή αυτό το Φαράγγι το χρησιμοποιούμε κυρίως για Σεμινάρια, είχαμε προσθέσει υλικά χρήσιμα για την εκπαίδευση, που με λύπη μας διαπιστώσαμε ότι κάποιοι τα θεώρησαν περιττά και τα πήραν..

 Εκτελέσαμε Αυτοδιασωστικές Ασκήσεις Ομάδας και μπήκαμε και στις νέες τεχνικές που έχει περάσει ο Σύλλογός μας από δοκιμές, σε διαπιστευμένο Εργαστήριο. Πολύ ικανοποιημένοι από τις επιδόσεις των μαθητών, επιστρέψαμε, έχοντας μπροστά μας το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεμιναρίου.

Παρ’ όλες τις βροχές και την εποχή, δεν κατέβαζε τίποτα. Παλιότερες χρονιές τον Μάρτιο, βρίσκαμε μια μέτρια ροή και καθαρές βάθρες, φέτος όμως δεν είχε καθόλου νερό τρεχούμενο και συναντήσαμε μόνο γεμάτες βρώμικες βάθρες.  Με την αφορμή όμως αυτή, είχαμε μια σχεδόν συνεχόμενη εγκατάσταση Οδηγούμενων Καταβάσεων, πράγμα που εξάσκησε πολύ καλά τα παιδιά, που το δούλεψαν πολύ καλά.  Ουδέν κακόν αμιγές καλού λοιπόν!

Στο πνεύμα  της προηγούμενης μέρας, εκτελέσαμε τις  τεχνικές, με γνώμονα την επανάληψη, που είναι Μήτηρ μαθήσεως.  Εξαντλήσαμε τον χρόνο της ημέρας, βγαίνοντας πάλι αργά το απόγευμα, λίγο κουρασμένοι, αλλά πολύ ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα.

 Παρά τον τίτλο περί καταβάσεων, η ζωηρή ομάδα ανέβηκε περπατώντας το μονοπάτι για την είσοδο, γιατί η πρόσβαση αυτών των πεδίων, συχνά περιλαμβάνει λίγο (έως πολλή) ορειβασία. Τις καταβάσεις, ουσιαστικά, τις αρμάτωσαν οι εκπαιδευόμενοι σχεδόν όλες, από μια φορά ο καθένας και μας κατέβασαν με Συνοδευόμενες και Οδηγούμενες, πολλές φορές.

 Έτσι, ο χρόνος πέρασε χωρίς να το καλοκαταλάβουμε, αλλά δουλέψαμε όλη την ύλη, πολύ καλά. Μπράβο στα παιδιά! 

Έναρξη των πρακτικών μαθημάτων σε εκπαιδευτικό πεδίο, με πολλές επαναλήψεις, μπόλικες απορίες και ακόμα περισσότερες επεξηγήσεις. Περάσαμε ένα πολύ παραγωγικό Σαββατοκύριακο, περιμένοντας τα επόμενα, όπου σε πραγματικά Φαράγγια, θα τα κάνουμε όλα πράξη.

Το προσφιλές μας σπηλαιοβάραθρο Τρία Έλατα, φιλοξένησε την τελευταία εξόρμηση του Σεμιναρίου Σπηλαιολογίας του Συλλόγου μας. Οι δύο κύριες καταβάσεις των 25 και 50 περίπου μέτρων που έχει, είναι σχετικά εύκολο να επιθεωρηθούν κι έτσι να υπάρχει η ανάλογη ασφάλεια. Η μεγάλη αίθουσα με την μικρή λίμνη και τον πλούσιο διάκοσμο, όπως και η μικρή με το καταρρακτάκι και η συνέχεια στη δαιδαλώδη διαδρομή του νερού, είναι μια πολύ όμορφη επαφή με ένα αρκετά στολισμένο έγκοιλο, που σκοπό έχει να ανοίξει την όρεξη στα νέα μέλη για περισσότερες περιπέτειες.

Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, έγραφε 2° κατά τις 21:00 και σίγουρα κατέβηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Εξοπλισμένοι με τα ανάλογα, περάσαμε μια αναπαυτική νύχτα, άλλοι σε σκηνές, άλλοι στο εκκλησάκι κι άλλοι στα αυτοκίνητά τους.

Ωραίες οι στιγμές της επομένης και πολύ εποικοδομητική η συζήτηση κατά τη διάρκεια των Εξετάσεων. Οι απονομές των Βεβαιώσεων, έγιναν στη φιλική μας Ταβερνούλα «΄Ελατος» στη Σέτα. 

Το τέλος της εκπαίδευσης, σημαίνει την αρχή της επικείμενης συνέχειας, με τη συμμετοχή σε αποστολές εξερεύνησης νέων σπηλαίων και επισκέψεων στα ήδη εξερευνημένα, είτε από τον Θησέα, είτε από άλλους συλλόγους της Σπηλαιολογικής κοινότητας.

 Άλλο ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο του Σεμιναρίου με εξάσκηση στις τεχνικές και Εισήγηση στην Αρχαιολογία, από την Αλεξάνδρα Μαρή.

Το Σάββατο το περάσαμε στο σπήλαιο του Πρ. Ηλία, προσθέτοντας και δοκιμές γνώσεων στη χαρτογράφηση.

Την Κυριακή, αρχίζοντας από το Σπ. Αρχεδήμου, τελειώσαμε τη μέρα μας στο Βάραθρο της Συκιάς, προσθέτοντας δυσκολία για το ανέβασμα του επιπέδου. Σημαντική η αλλαγή στην ευκολία και στους χειρισμούς όλων, δείχνοντας αρκετή άνεση και πολύ περισσότερη σιγουριά στις κινήσεις τους.  

Και μετά από όλα αυτά, ακολουθεί η κορύφωση του Σεμιναρίου το επόμενο Σ/Κ, σε μεγαλύτερα βάθη, για την ολοκλήρωση της βασικής εκπαίδευσης.

Πάλι στη γνωστή μας Συκιά, για ακόμα περισσότερη προπόνηση, επαναλήψεις και προσθήκη νέων τεχνικών. Με φανερά καλύτερες δεξιότητες, αυτή τη φορά, περάσαμε από τις δύσκολες και αρνητικές διαδρομές, σε Οδηγούμενη Κατάβαση και ανάβαση, προσθέτοντας στις εμπειρίες των νέων συναδέλφων μας.