Το Σάββατο κάναμε μια ακόμη εξόρμηση στο αγαπημένο μας Φαράγγι, με αρκετό νερό αυτή τη φορά, που μας έδωσε την ευκαιρία να βιώσουμε και λίγα υδρολογικά φαινόμενα, μέτριας έντασης.

 Εκτός από αυτό, την Κυριακή ανεβήκαμε αρκετά μέσα από το φαράγγι, από το σημείο που ξεκινήσαμε την προηγουμένη μέρα την κατάβαση, επισκεφθήκαμε μια σπηλαιο-πηγή που τροφοδοτεί το Φαράγγι  και με τη συνδρομή των γνώσεων του Γεωπόνου μας, Γεράσιμου Κρεμμύδα, καταγράψαμε εικόνες και παρατηρήσαμε το φαινόμενο ενός μύκητα, που έχει προσβάλει τα πλατάνια της περιοχής. Κάναμε κι άλλα πράγματα, που περιγράφονται στο κείμενο που συνέταξε το Δ/Σ μας και παρατίθεται:

«Καταγραφή φυσικού περιβάλλοντος και προβληματισμών για το Φαράγγι της Σεργούλας

Στα τέλη Μαΐου πραγματοποιήσαμε επίσκεψη στο Φαράγγι της Σεργούλας, έπειτα από πρόσκληση των Κατοίκων και Φίλων της περιοχής, με σκοπό την παρατήρηση φυσικών χαρακτηριστικών του τόπου, την καταγραφή της κατάστασης των πλατανιών και τη διερεύνηση δυνατοτήτων ανάδειξης του φυσικού περιβάλλοντος.

Η περιοχή παρουσιάζει ιδιαίτερο φυσιολατρικό ενδιαφέρον. Στο κάτω τμήμα του φαραγγιού υπάρχει σημείο με συνεχή παρουσία νερού καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, όπου σχηματίζονται ασβεστιτικά αποθέματα καλυμμένα από πλούσια βλάστηση. Σε μικρή απόσταση ανάντη συναντώνται φυσικές βάθρες και βραχώδεις σχηματισμοί που αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία του τοπίου και συνδέονται με τις αναμνήσεις και τη σχέση των κατοίκων με τον τόπο.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης παρουσιάστηκαν στους επισκέπτες στοιχεία σχετικά με σχεδιαζόμενο μικρό υδροηλεκτρικό έργο στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά προβλέπεται αξιοποίηση σημαντικού ποσοστού της παροχής νερού και εγκατάσταση αγωγού μεταφοράς. Κάτοικοι, επισκέπτες και χρήστες της περιοχής εκφράζουν την ανησυχία ότι ενδεχόμενη μεταβολή της φυσικής ροής θα μπορούσε να επηρεάσει τα οικοσυστήματα της κοίτης, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες. Οι προβληματισμοί αυτοί αναδεικνύουν την ανάγκη περαιτέρω επιστημονικής αξιολόγησης των πιθανών περιβαλλοντικών επιπτώσεων και συνεχούς παρακολούθησης της κατάστασης του οικοσυστήματος.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί επίσης η παρουσία του μεταχρωματικού έλκους του πλατάνου, ασθένειας που έχει προκαλέσει εκτεταμένες απώλειες πλατανιών σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Κατά την επιτόπια παρατήρηση εντοπίστηκαν προσβεβλημένα και πεσμένα δέντρα σε διάφορα σημεία της διαδρομής, καθώς και προσβολές σε ανάντη τμήματα του ρέματος. Οι παρατηρήσεις αυτές δημιουργούν ερωτήματα σχετικά με την έκταση και τη δυναμική εξάπλωσης της ασθένειας στην περιοχή.

Δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για την προέλευση ή τον τρόπο μετάδοσης της προσβολής στη συγκεκριμένη περιοχή χωρίς εξειδικευμένη επιστημονική διερεύνηση. Ωστόσο, η καταγραφή της σημερινής κατάστασης αναδεικνύει την ανάγκη συστηματικής παρακολούθησης και λήψης μέτρων πρόληψης σύμφωνα με τις οδηγίες των αρμόδιων επιστημονικών και δασικών υπηρεσιών.

Η διατήρηση της υγείας των πλατανιών είναι ιδιαίτερα σημαντική για το οικοσύστημα του φαραγγιού. Σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία, η αποφυγή τραυματισμών του φλοιού και άσκοπων παρεμβάσεων στα δέντρα συμβάλλει στον περιορισμό των κινδύνων προσβολής. Για τον λόγο αυτό συνιστάται η προσεκτική χρήση του χώρου από επισκέπτες και κατασκηνωτές.

Η περιοχή της Σεργούλας αποτελεί έναν φυσικό χώρο με σημαντική οικολογική, αισθητική και κοινωνική αξία. Πολλοί κάτοικοι και επισκέπτες θεωρούν ότι θα μπορούσε να αναδειχθεί μέσω ήπιων μορφών φυσιολατρικής και περιβαλλοντικής αξιοποίησης, με παράλληλη διατήρηση των φυσικών χαρακτηριστικών της.

Η προστασία και η ορθολογική διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος προϋποθέτουν συνεχή διάλογο μεταξύ κατοίκων, επιστημονικών φορέων και αρμόδιων αρχών, ώστε κάθε μελλοντική παρέμβαση να αξιολογείται με γνώμονα τη διατήρηση των φυσικών πόρων και του ιδιαίτερου χαρακτήρα της περιοχής.»

Κλείνοντας, ευχαριστούμε τους Κατοίκους και Φίλους της Σεργούλας, για τη φιλοξενία και την προσφορά τους προς το Σύλλογό μας.

Είπαμε να αφιερώσουμε και τις δύο μέρες, αρματώνοντας όλο το σπήλαιο στην νέα όδευση,  περνώντας την μεγάλη τραβέρσα και να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος, στο βαθύτερο σημείο του.

Το Σάββατο μπήκαμε μόνο τρεις, με τον Αριστοτέλη Γλέντη, και το Γιώργο Κουρεντζή, γρήγορα φτάσαμε στην τραβέρσα και άρχισε το στήσιμο. Μετά από 7-8 αγκυρώσεις, διαπιστώσαμε ότι δύο βύσματα, ήταν το ένα χτυπημένο τελείως μέσα και το επόμενο τόσο μέσα, που δεν μπορούσε να βιδωθεί πλακέτα.. Η επόμενη αγκύρωση, ήταν στα όρια της απόστασης τεντωμένου χεριού και σχεδόν οριζοντιωμένου σώματος, με πολύ δυσκολία στο να την φτάσουμε.  Κρεμάσαμε το σάκο με το σχοινί στο τελευταίο καρφί και γυρίσαμε στην επιφάνεια. Ξέραμε πια ότι δεν θα προλάβουμε να το τερματίσουμε, αλλά μόνο να φτιάξουμε την τραβέρσα κι αυτό την επομένη μέρα.

 Την Κυριακή επιστρέψαμε, με τον Γιώργο πάλι, τον Γιάννη Μήλα, τον Κώστα Μπουτσιαράκο, τον Τάσο Δρούζα και τρυπάνι.

 Με έτοιμη την διαδρομή, φτάσαμε σύντομα στην τραβέρσα, αντικαταστήσαμε τα χαλασμένα βύσματα και μπήκαμε όλοι στην αίθουσα στα 80 μέτρα περίπου, λίγο χαμηλότερα και απέναντι από το μεγάλο πατάρι που είναι στα 70.

 Ωραίες αναμνήσεις ήρθαν στη σκέψη μου, από την πρώτη φορά που βρεθήκαμε εκεί, κάπου δέκα χρόνια πρίν, εξερευνώντας αυτή την απάτητη διαδρομή.

 Έδειξα στα παιδιά το στενό πέρασμα, απ’ όπου πρέπει να περάσει κάποιος για να συνεχίσει για άλλα 50 περίπου μέτρα, αλλά με ανεβοκατεβάσματα και στενώματα που θέλουν χρόνο. Αφού δεν μπορέσαμε να το ολοκληρώσουμε από τη προηγουμένη, ήταν απαγορευτικό τώρα πιά, για το χρόνο που διαθέταμε.

 Στο ξαρμάτωμα της τραβέρσας, βγάζοντας τις πλακέτες, ένα βύσμα από τα παλιά, έσπασε και βγήκε αφήνοντας τον κώνο εκτόνωσης μέσα, με οξείδωση στην βάση του κώνου. Θέλει κι αυτό αλλαγή, όπως κι άλλο ένα, που έχουν χαλάσει λίγο οι σπείρες του.

 Σε μια γενική εικόνα, τα ανοξείδωτα που είχαμε χρησιμοποιήσει φαίνονται ταλαιπωρημένα από το χρόνο, ενώ τα πολύ παλιότερα σπίτ που βρίσκονται σε άλλα σημεία του σπηλαίου, έχουν πολύ καλύτερη αντοχή.

 Είπα στον Γιώργο για τα καραμπίνερ που είχαμε βάλει παλιά, που μέσα σε 30-40 μέρες, έβγαλαν λευκό άλας στις πύλες τους, όταν ήταν πάνω σε ίνοξ πλακέτες. Στα κορδονέτα των A/S, που είχαν μικρότερη αγωγιμότητα, ήταν μια χαρά. Από τότε θεώρησα ότι το σπήλαιο δημιουργεί έντονη οξείδωση, ίσως εντονότερη από άλλα.  Με το καινούριο του πρόγραμμα Χαρτογράφησης Σπηλαίων, ο Γιώργος, μέτρησε 50mt, που θεωρείται φυσιολογικό. Ίσως η αιτία να βρίσκεται στη σύσταση των πετρωμάτων. Θα το ψάξουμε όσο μπορέσουμε.

 Ωραίο και τεχνικό αυτό το φαράγγι και για αυτή την εποχή, μάλλον ήμασταν η πρώτη ομάδα που το κατέβηκε φέτος. Οι αγκυρώσεις είχαν μαγκωμένα χόρτα, χώματα και φύλλα. Μια μικρούλα Συκιά είχε μαζέψει αρμαθιά τα ξερόχορτα, φτιάχνοντας μια πλεξούδα δέκα πόντους, γύρω από το μικρό βλασταράκι της.

 Περιμέναμε να βρούμε μπόλικο νερό και δεν απογοητευτήκαμε! Τα στενά σημεία απαιτούσαν προσοχή και συνεργασία με τα σακίδια και η ομάδα δούλεψε όπως έπρεπε, χωρίς να χρειαστεί κάποια επισήμανση.

 Οι νέοι μας Αρματωτές, ανέλαβαν δράση, βάζοντας τα σχοινιά τους όπου έπεφτε η σειρά τους, χωρίς δισταγμούς και όλα πήγαν πολύ καλά.

 Νωρίς το απόγευμα, ικανοποιημένοι όλοι από την εμπειρία μας βγήκαμε και από την τελευταία βάθρα με το τετράμετρο άλμα και περπατήσαμε μέχρι το κάτω αυτοκίνητο.

Για την ολοκλήρωση του Σεμιναρίου Αυτονόμων Φαραγγιών, θέλαμε ένα καλό βρεγμένο πεδίο και το Χάβου, έχει και τραβέρσες και δυσκολίες, ιδίως όταν η ροή του έχει αρκετή ένταση. Και είχε. Όχι τόση ώστε να κάνουμε Πλωτές Άγκυρες και τυρολέζες, αλλά όση χρειαζόταν για να υπάρχει εγρήγορση και ενστικτωδώς, να μην γίνεται καμιά παράλειψη ασφαλείας, χωρίς πολλή σκέψη. Όταν βροντάει ο καταρράκτης δίπλα σου, όλα τα καραμπίνερ βρίσκονται κλειδωμένα, όπως και ο καταβατήρας πριν την τελική κατάβαση. Η συνομιλία γίνεται με σφυρίγματα και αναγκαστικά θυμάσαι πως ζητάς σάκο με σχοινί όπως κι όλα τα υπόλοιπα οπτικά σήματα, γιατί όταν δεν μπορείς ούτε να σφυρίξεις από το νερό που πέφτει, κάπως πρέπει να συνεννοηθείς! Και πράγματι λειτούργησε τέλεια!

Φτάσαμε στη μεγαλούτσικη βάθρα που είναι προς το τέλος της πορείας μας, όπου ευτυχώς υπήρχε ένα βάθος λίγο περισσότερο από δύο μέτρα, όπου κάναμε ανάκτηση αντικειμένου και χρήση διασωστικού σχοινιού.

Σε γνωστή μας από χρόνια ταβέρνα, ανανεώσαμε την ενέργεια που ξοδέψαμε και κάναμε τις απονομές στο γεφυράκι του χωριού, δίπλα τις πετρόκτιστες πηγές.

Συγχαρητήρια στους δύο που ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση!

Αρκετοί από το πρόσφατο Σεμινάριο Σπηλαιολογίας, είχαν την επιθυμία μιας κατάβασης στο γνωστό μας σπήλαιο και το είχαμε υποσχεθεί.

Είχαμε μια όμορφη μέρα και η αντίθεση της αρκετά υψηλής θερμοκρασίας που επικρατεί στο έγκοιλο, ήταν σχετικά μικρή.  Εννοείται ότι δεν φορούσαμε χοντρά ρούχα, αλλά μόνο τα απαραίτητα για προστασία από τις γρατζουνιές, γιατί υπάρχουν στενώματα στα πρώτα 20-30 μέτρα της κατάβασης.

 Όλοι είχαν την περιέργεια να δούν τη λίμνη που υπάρχει στα 100 περίπου μέτρα και σύντομα φτάσαμε στο πατάρι που είναι μερικά μέτρα ψηλότερα από την επιφάνεια του νερού.

Η ομάδα κινήθηκε με σιγουριά και αργά το μεσημέρι, ήμασταν όλοι έξω για ένα καφεδάκι στα γρήγορα, για να προλάβουμε να ετοιμαστούμε για τη δράση της επομένης.

Μπράβο στη Δέσποινα που αρμάτωσε και ξαρμάτωσε!

Για μια ακόμη φορά μπήκαμε για να «ξεσκονίσουμε» ότι τεχνικές είχαμε στην ύλη, καρφώσαμε βύσματα και με την ευκαιρία βελτιώσαμε λίγο το αρμάτωμα. Επειδή αυτό το Φαράγγι το χρησιμοποιούμε κυρίως για Σεμινάρια, είχαμε προσθέσει υλικά χρήσιμα για την εκπαίδευση, που με λύπη μας διαπιστώσαμε ότι κάποιοι τα θεώρησαν περιττά και τα πήραν..

 Εκτελέσαμε Αυτοδιασωστικές Ασκήσεις Ομάδας και μπήκαμε και στις νέες τεχνικές που έχει περάσει ο Σύλλογός μας από δοκιμές, σε διαπιστευμένο Εργαστήριο. Πολύ ικανοποιημένοι από τις επιδόσεις των μαθητών, επιστρέψαμε, έχοντας μπροστά μας το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεμιναρίου.

Παρ’ όλες τις βροχές και την εποχή, δεν κατέβαζε τίποτα. Παλιότερες χρονιές τον Μάρτιο, βρίσκαμε μια μέτρια ροή και καθαρές βάθρες, φέτος όμως δεν είχε καθόλου νερό τρεχούμενο και συναντήσαμε μόνο γεμάτες βρώμικες βάθρες.  Με την αφορμή όμως αυτή, είχαμε μια σχεδόν συνεχόμενη εγκατάσταση Οδηγούμενων Καταβάσεων, πράγμα που εξάσκησε πολύ καλά τα παιδιά, που το δούλεψαν πολύ καλά.  Ουδέν κακόν αμιγές καλού λοιπόν!

Στο πνεύμα  της προηγούμενης μέρας, εκτελέσαμε τις  τεχνικές, με γνώμονα την επανάληψη, που είναι Μήτηρ μαθήσεως.  Εξαντλήσαμε τον χρόνο της ημέρας, βγαίνοντας πάλι αργά το απόγευμα, λίγο κουρασμένοι, αλλά πολύ ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα.

 Παρά τον τίτλο περί καταβάσεων, η ζωηρή ομάδα ανέβηκε περπατώντας το μονοπάτι για την είσοδο, γιατί η πρόσβαση αυτών των πεδίων, συχνά περιλαμβάνει λίγο (έως πολλή) ορειβασία. Τις καταβάσεις, ουσιαστικά, τις αρμάτωσαν οι εκπαιδευόμενοι σχεδόν όλες, από μια φορά ο καθένας και μας κατέβασαν με Συνοδευόμενες και Οδηγούμενες, πολλές φορές.

 Έτσι, ο χρόνος πέρασε χωρίς να το καλοκαταλάβουμε, αλλά δουλέψαμε όλη την ύλη, πολύ καλά. Μπράβο στα παιδιά! 

Έναρξη των πρακτικών μαθημάτων σε εκπαιδευτικό πεδίο, με πολλές επαναλήψεις, μπόλικες απορίες και ακόμα περισσότερες επεξηγήσεις. Περάσαμε ένα πολύ παραγωγικό Σαββατοκύριακο, περιμένοντας τα επόμενα, όπου σε πραγματικά Φαράγγια, θα τα κάνουμε όλα πράξη.