Παραθέτω μερικά στιγμιότυπα από την άσκηση. Συμμετείχαν 22 άτομα εντός σπηλαίου, τα οποία επιχείρησαν από τα 100 περίπου μέτρα, βγάζοντας τον τραυματία στην επιφάνεια. Από τον Σύλλογό μας ήμασταν ο Σπύρος Ζαννιάς κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος. Υπήρχαν κι άλλα άτομα που εξυπηρέτησαν την οργάνωση, την Γραμματεία και μαγείρεψαν την Κυριακή.
Φτάσαμε στο λιβάδι που είναι κοντά στο σπήλαιο, την Παρασκευή το βραδάκι και το κρύο ήταν ήδη τσουχτερό. Φάγαμε στη φωτιά που είχαν ανάψει οι φίλοι από τον ΣΠΕΛΕΟ που μέλη του είχαν αναλάβει την οργάνωση της άσκησης, τα είπαμε λίγο και κοιμηθήκαμε. Η θερμοκρασία τα ξημερώματα έπεσε στους -4° περίπου και το πρωί το αυτοκίνητο όπως και οι σκηνές είχαν ένα λεπτό στρώμα πάγου.
Οι υπόλοιποι άρχισαν να συγκεντρώνονται σιγά-σιγά και να οργανόνωνται οι ομάδες, που μπήκαν κατά τις 15:00’ το Σάββατο, το φορείο ξεκίνησε στις 4:00’ από το θερμό σημείο που είχε στηθεί στο βάθος και η άσκηση τελείωσε την Κυριακή στις 12:00’ περίπου. Οι συνθήκες μέσα στο σπήλαιο ήταν αντίξοες με αρκετά χαμηλές θερμοκρασίες κάπου 5° και οπωσδήποτε πολλή υγρασία. Το αρμάτωμα του μαιάνδρου στο βάθος του σπηλαίου ήταν μιά πρόκληση και το φορείο με τον σχεδόν 2μετρο “τραυματία” μέσα του που είχε 100κιλά βάρος, ήταν ένα δυσκίνητο μακρινάρι που έβρισκε παντού! Του είχαν μάλιστα εφαρμόσει γυψονάρθηκα στην ποδοκνημική και εικονικό ορό!
Περιττό να πω ότι στις τελευταίες αναβάσεις, ιδίως την έξω-έξω στο φως της μέρας πιά, το “θύμα” μας έλεγε συνέχεια να τον αφήσουμε να βγει. Όμως δεν το λυπήθηκε κανείς και η άσκηση εκτελέστηκε μέχρι τέλους, έτσι κι αλλιώς η πρώτη του και μάλλον η τελευταία του ήταν. Νομίζω ότι δεν θα ξαναδεχτεί να μπεί σε φορείο άλλη φορά στη ζωή του!
Όλα πήγαν καλά και το θύμα ακίνητο, έστω και μέσα σε αλουμινοκουβέρτα, σίγουρα κρύωσε και κουράστηκε αρκετά.
Ανεβήκαμε στον κατασκηνωτικό χώρο και είδαμε στη φωτιά μια μεγάλη κατσαρόλα να αχνίζει. Στάθηκα, την κοίταξα εκστασιασμένος κι ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλο του διπλανού μου. Πλάκα κάνω, αλλά 20 ώρες με μπάρες και νερό κάνουν το ζεστό φαγητό συγκινητικό κι ονειρεμένο(!)

Μετά την παρουσίαση της Γεωλογίας την Παρασκευή και τον εμπλουτισμό και τις επαναλήψεις των τεχνικών στην οικοδομή το Σάββατο, την Κυριακή μπήκαμε πανέτοιμοι στο Φαράγγι του Χάβου στα Καμπιά Ευβοίας. Μαζί με τα άτομα του σχολείου μαζευτήκαμε άλλοι δέκα φτιάχνοντας μια μεγάλη κεφάτη παρέα και μπήκαμε ορεξάτοι-ες για να δούμε λίγο νερό. Όντως υπήρχε λίγο στην κοίτη, δυστυχώς όμως σύντομα χάθηκε στο υπέδαφος αφήνοντας το πεδίο κατάστεγνο. Αφού το νερό δεν μας έκανε τη χάρη, χωρίς να πτοηθούμε, συνεχίσαμε εκτελώντας τις ασκήσεις στο όμορφο πεδίο που με χαρά διαπιστώσαμε ότι ήταν αρκετά καθαρό, χωρίς τα σκουπίδια που βλέπαμε άλλες παλιότερες χρονιές όταν έπεφτε η στάθμη.
Προχωρώντας αργά και σταθερά φτάσαμε κάποια στιγμή στην τελευταία βάθρα πριν την έξοδο, η οποία κρατούσε νερό που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε. Στήσαμε εκεί μία αερογέφυρα και περάσαμε πάνω απ’ το νερό.
Συμπληρώσαμε επίσης δύο σημεία με αγκυρώσεις που θεωρήσαμε ότι συμβάλλουν στην εκπαίδευση, ένα στην πρώτη κατάβαση που οδηγεί στην παράκαμψη δεξιά που είχαμε τοποθετήσει παλιότερα και ένα στο τέλος απέναντι από το γερό διαμπερές.
Όλα πήγαν πάρα πολύ καλά και γρήγορα καταλήξαμε σε γνωστό ταβερνάκι για πέστροφες και λοιπά, αφού βεβαίως κάναμε τις απονομές των Βεβαιώσεων Παρακολούθησης του Σεμιναρίου, που είναι οι: Αινίας Γιώτης, Αλέξανδρος Πουλάκης, Άρης Μουζακίτης, Κωνσταντίνος Τσιακμάκης, Μάρθα Δημάκη, Νικόλαος Σαριδάκης, Ρούλα Λιανού, Σωτήρης Κωνσταντινίδης και Θανάσης Μπακογιάννης.
Ακολούθησαν απονομές Βεβαιώσεων Σπηλαιολογίας παλιότερων μελών, του Τάκη Καπλαντζή, Διονύση Δρίλλια και Βαγγέλη Μαρκόπουλου, που δεν τις είχαν παραλάβει και νωρίς το βραδάκι αναχωρήσαμε.
Και σ’ ανώτερα παιδιά!
Συγχαρητήρια στην νέα Φαραγγο-ομάδα και καλή σταδιοδρομία στη διάσχιση φαραγγιών, αλλά και στη Σπηλαιολογία για την οποία όλοι έδειξαν πολύ ενδιαφέρον!

Το πρώτο φαράγγι του Σεμιναρίου Μύησης 11ου 2016 ήταν αυτό της Γερακίνας. Μαζεύτηκαν και αρκετά άτομα από τα μέλη του Συλλόγου και έτσι υπήρχε η ανάλογη υποστήριξη και ασφάλεια.
Η ομάδα των Μυούμενων στην δραστηριότητα είχε πολύ καλή κατανόηση των τεχνικών, απόλαυσε την κατάβαση και είχε μιά όμορφη και ήπια ευκαιρία για γνωριμία με το πεδίο. Πολύ εύκολα εκτέλεσαν τις τεχνικές παρακάμψεων και κλειδωμάτων χωρίς άγχος για το ύψος.
Αισίως τελειώσαμε την εξόρμηση με το ανάλογο τσιμπούσι σε ένα από τα ταβερνάκια της περιοχής.

Στην «Οικοδομή» κάναμε το ξεκίνημα του Σεμιναρίου στα πρακτικά. Μαζευτήκαμε αρκετά άτομα από τον Σύλλογο που έχουν περάσει τα ανάλογα σεμινάρια και μπορούν να βοηθήσουν, μαζί κι ο φίλος Γιώργος Γεωργιάδης που έχει βοηθήσει πολλές φορές στην εκπαίδευση του Συλλόγου μας.

Συνέχεια στις έρευνές μας δώσαμε αυτή την Κυριακή, ο Παναγιώτης Γεωργίου, ο Ηλίας Σιατούνης και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.
Συναντήσαμε τον Νάσο, βοσκό της περιοχής που μας πήγε σε γνωστό του βάραθρο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο σε ένα από τα πολλά οροπέδια της περιοχής και συνεχίσαμε με τα πόδια σε παλιά δασωμένα μονοπάτια και λίγη ώρα μετά φτάσαμε στην είσοδο μιας κάθετης κατάβασης που έδειχνε πολλά υποσχόμενη.
Δεν χρειάστηκε να κάνουμε κάτι περισσότερο από φυσικές δεσιές κι έτσι πολύ γρήγορα κατεβήκαμε για να διαπιστώσουμε ότι οκτώ μέτρα χαμηλότερα υπήρχε το τέλος της κατάβασης χωρίς άλλα περάσματα ή συνέχεια.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο Νάσο που άφησε το κοπάδι του για να μας οδηγήσει.

Κάνοντας προβολή του τερματικού στίγματος του σπηλαίου στο χάρτη της επιφάνειας, διαπιστώσαμε ότι 250μ. περίπου ψηλότερα από τους υπόγειους δρόμους που ήμασταν την προηγούμενη μέρα, είναι διακριτό ένα ρήγμα που συμπίπτει κατά πολύ με την υπόγεια πορεία μας. Αφιερώσαμε λοιπόν την Κυριακή για έρευνα του πεδίου πάνω από το σπήλαιο.
Προσπαθήσαμε να ανέβουμε με το αγροτικό του Κώστα σε ένα δρόμο που θα μας έφερνε στο υψόμετρο που θέλαμε, ώστε να τραβερσάρουμε στο ισουψές της περιοχής έρευνας, αλλά πολύ γρήγορα συναντήσαμε πεσμένα τεράστια δέντρα και συνεχίσαμε την ανάβαση με τα πόδια.
Κάναμε μεγάλο κύκλο αλλά πήραμε πληροφορία για το πεδίο πάνω από το σπήλαιο και για το που περίπου μπορεί αυτό να κατευθύνεται.
Η κοπιαστική μας πορεία μας έφερε στα ριζά του ρήγματος που είχαμε εντοπίσει στον χάρτη. Στην πραγματικότητα είναι μία Ταπείνωση του Πρανούς που σε πολλά σημεία αφήνει το βράχο γυμνό και κάθετο. Στο επίπεδο που ενώνεται με το ελατοδάσος ανακαλύψαμε πολλές σπηλαιώσεις μία εκ των οποίων 10μ μέσα και 2-3μ χαμηλότερα σχηματίζει λίμνη με σκληρό βυθό, ρηχή περίπου στα 15-20 εκ. αλλά μεγάλη σε έκταση. Την περπάτησε για λίγο ο Αλέξ.Τσεκούρας ο οποίος και την εντόπισε, με γυμνά πόδια, αλλά η πολύ χαμηλή θερμοκρασία του νερού δεν του επέτρεψε να παραμείνει για πολλή ώρα. Μένει να το ξαναεπισκευτούμε εξοπλισμένοι κατάλληλα, όπως και άλλα σημεία που έχουμε αφήσει για μιά επόμενη έρευνα.

Η αποστολή αυτή είχε προγραμματιστεί πρίν τον Αύγουστο και πήραν μέρος οι Παναγιώτης Γεωργίου, Κώστας Στασινός, Αλέξανδρος Πουλάκης, Αλέξανδρος Τσεκούρας, Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο γράφων , Άγγελος Βλαχόπουλος.
Προείχε η χαρτογράφηση για να δούμε στην προβολή στον χάρτη που βρισκόμαστε και τι πορεία έχουμε, να βελτιώσουμε τα περάσματα που είχαμε κάνει κατά την τελευταία αποστολή και οπωσδήποτε να προχωρήσουμε τις διανοίξεις όσο μας είναι δυνατόν.
Χωριστήκαμε σε ομάδες εργασίας και μπήκαμε με ενθουσιασμό.
Μπροστά έφυγαν ο Γεράσιμος κι ο Τάκης για να προχωρήσουν τα σκαψίματα όσο θα μπορούσαν, μέχρι να τους φτάσουμε εγώ κι ο Αλ.Πουλάκης που θα κάναμε τις βελτιώσεις στα ανοίγματα και σε συνέχεια οι χαρτογράφοι με τον Παναγιώτη.
Πράγματι όταν φτάσαμε στο τέρμα της προηγούμενης αποστολής, βρήκαμε το πέρασμα ανοικτό, περπατήσαμε σε αλλεπάλληλες μεγάλες αίθουσες με γλυφές και scallopς (ανάγλυφο σαν λέπια, ίχνος δυνατής ροής νερών) περάσαμε και άλλα σημεία που είχαν σκάψει ο Γεράσιμος κι ο Τάκης και φτάσαμε σε ένα παράθυρο πολύ στενό που ανακάλυψαν. Αν δεν το έβρισκαν μάλλον δεν θα είχαμε προχωρήσει περισσότερο από μερικά μέτρα ακόμα και μάλιστα με πολύ κόπο και με δυσκολία απόθεσης των μπάζων στην πολύ μικρή αίθουσα στην οποία θα μπορούσαμε να τα μεταφέρουμε. Όλοι τους δώσαμε συγχαρητήρια για την έμπνευση!
Με την ανάλογη δυσκολία περάσαμε από κεί και συνεχίσαμε περίπου 200μ. ακόμα μέχρι το τωρινό τέρμα, που είναι ένα ακόμη σιφωνοειδές λαγούμι που δουλέψαμε αρκετά για να καταλάβουμε ότι έχει πολλή δουλειά για να περαστεί.
Στις 19:00 περίπου, αρχίσαμε να επιστρέφουμε και οι τέσσερις τελευταίοι που σκάβαμε στο τέρμα. Στην πορεία μας βρήκαμε βελτιωτικά έργα των υπολοίπων που σε κομβικά σημεία γέμισαν μπαζοσακκούλες φτιάχνοντας φράγματα για τη συντήρηση των έργων όλων μας.
1218μέτρα μήκος της κύριας όδευσης έγραψε το ηλεκτρονικό αρχείο της χαρτογράφησης, χωρίς να υπολογίσουμε κάποια πλάγια περάσματα που άλλα έχουμε καταγράψει, άλλα χρειάζονται αναρρίχηση και άλλα απλώς έχουμε εντοπίσει για μελλοντική έρευνα. Οπότε η προηγούμενη διείσδυση ήταν περίπου στα 1000μ και προσθέσαμε άλλα 200.

Στις συνέχειες των ερευνών μας στον Ελικώνα αφιερώσαμε το Σάββατο 3/9 προσθέτοντας μερικά στίγματα ακόμα στην λίστα του Θησέα για την περιοχή.
Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα μας έχουν δώσει μικρά σπήλαια, αλλά διατηρούμε τις ελπίδες μας για κάτι πιό αξιόλογο και εν τω μεταξύ κάνουμε νέες επαφές με ντόπιους.
Με πολύ φιλική διάθεση ο Θανάσης που εικονίζεται στις φωτογραφίες, μας υπέδειξε ένα βάραθρο που αφήσαμε για κάποια άλλη στιγμή να το κατέβουμε, και μας οδήγησε σε ένα άλλο, χαμένο μέσα στούς θάμνους και τα δέντρα μιας πλαγιάς όλο ανηφόρα και αρκετή δυσκολία από τα πουρνάρια, σχοίνα κλπ.
Μετά από μία ώρα ανάβασης περίπου μέσα στα έλατα, φτάσαμε σε ένα στόμιο κρυμένο πολύ καλά από τη φύση όπου δυστυχώς αφού το κατεβήκαμε, καταγράψαμε περίπου 10μ βάθος και κάποιο διάκοσμο. Καλαμπαλίκης
Η ευρύτερη περιοχή φιλοξενεί το βάραθρο Στοιχιωμένη, πράγμα που μας κάνει να ελπίζουμε και θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες.
Τη μέρα μας κλείσαμε, φυσικά (!), σε ταβερνάκι της περιοχής με προβατίνες και λοιπά εδέσματα!
Ήμασταν οι: Παναγιώτης Γεωργίου, Γιώργος Δήσιος, Ηλίας Σιατούνης, Τάκης Καπλαντζής και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.
Ευχαριστούμε τον φιλικότατο ντόπιο βοσκό Θανάση.

Την Κυριακή 27/8 και πρίν μπούμε για καλά στο Φθινοπωρινό κλίμα φτιάξαμε μιά ομάδα από Αθήνα οι: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Τάκης Καπλαντζής, Νιόνια Μαλεφάκη, ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος και φτάσαμε στην παραλία Σεργούλας για να συναντήσουμε τον φίλο από την περιοχή, Θοδωρή Μόραλη, για να κατέβουμε ένα από τα φαράγγια που δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ ούτε από ποιότητα, ούτε από ποσότητα νερών.
Διαπιστώσαμε ότι πουλιά έχουν φτιάξει φωλιές δίπλα σε καταβάσεις, πράγμα που δείχνει ότι υπάρχουν μεγάλα διαστήματα χωρίς ανθρώπινη παρουσία.
Οι αγκυρώσεις σε όλα τα σημεία είναι όπως τις έχουμε φτιάξει, χωρίς βλάβες, μόνο σε ένα σημείο που έχει εδώ και κάμποσα χρόνια κατολισθήσει μεγάλο τμήμα από το πρανές μαζί με τον μεγάλο πλάτανο απ’ τον οποίο ξεκινούσαμε την τραβέρσα, πρέπει να γίνουνν κάποιες αλλαγές, αλλά επειδή μπορεί να γίνει προσέγγιση στην αγκύρωση της κατάβασης με κάθετη τραβέρσα από δενδροδέσιμο, θα περιμένουμε να σταθεροποιηθεί η κοίτη και να καθαρίσει από τα χαλαρά πετρώματα πρίν αλλάξουμε κάτι εκεί.
Το μικρό «Πανταβρέχει» είχε το λιγότερο νερό που είδαμε ποτέ. Ας ελπίσουμε σε πλουσιότερες σε χιόνια και πάγους εποχές για να γυρίσει ο κύκλος των υδάτων.
Οι βάθρες είχαν φερτά αλλά δεν ήταν πολύ μπαζωμένες, δίνοντάς μας την ευκαιρία για μερικά άλματα που τα ευχαριστηθήκαμε δεόντως!

Με την ευκαιρία της επίσκεψης των φίλων μας Γιώργου Εξηνταβελώνη, Ειρήνης Πυρομάλλη και της κορούλας τους Μαριθένης στο εξοχικό μας στο Λουτράκι και με τη συνοδεία του φίλου Δημήτρη Καραχρήστου που μένει στην περιοχή, κάναμε μία κατάβαση στο κοντινό μας φαράγγι.