Δεν πάνε πολλές μέρες που μας ήρθε πρόσκληση από τον φιλικό μας σύλλογο ΣΠΕΛΕΟ, που έλεγε ότι ότι πήγαν ομάδες και αρματώματος και χαρτογράφησης σ’ αυτό το σπήλαιο που βρίσκεται στο Μαυροβούνι πάνω από το χωριό Κάδδι Ευβοίας και μας καλούσαν να το δούμε κι εμείς.
Δράττοντας λοιπόν την ευκαιρία, ξεκινήσαμε εγώ ο Βλαχόπουλος Άγγελος, με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη και τον Αλέξανδρο Τσεκούρα το Σάββατο το πρωί για να κατέβουμε ίσως και όλο το σπήλαιο, αν οι φίλοι μας είχαν προλάβει να το αρματώσουν όλο.
Φτάνοντας στον κατασκηνωτικό χώρο στη Βρωμονέρα, είδαμε μπόλικες σκηνές και κόσμο, που βρίσκονταν σ΄ αυτή την έντονη κινητικότητα που βλέπει κανείς σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Το αντάμωμα με παλιούς φίλους και γνωστούς να ξεφυτρώνουν πίσω από δέντρα και μέσα από σκηνές πλαισιώθηκε με τις ανάλογες πλάκες, αγκαλιές, φιλιά και λοιπές διαχυτικότητες.
Γρήγορα καταλάβαμε ότι κανείς δεν βιαζόταν ιδιαίτερα να ξεκινήσει, γιατί τα παιδιά είχαν οργανώσει τις ομάδες έτσι ώστε να παραμείνουν αν χρειαζόταν και όλο το βράδυ μέσα μέχρι να τελειώσουν, πράγμα που όντως έγινε για αρκετούς από αυτούς.
Μόνο η ομάδα που θα τοποθετούσε τις αγκυρώσεις έφυγε πρώτα απ’ όλους κι έτσι ήπιαμε έναν καφέ ακόμα τσιμπήσαμε και κάτι και μεσημέρι πιά οι τρείς μας πλησιάσαμε στην επιβλητική αψίδα της εισόδου του σπηλαίου.
Το ποταμάκι της Μηλίτσας με την ξερή αυτή την εποχή κοίτη, χύνεται στην καταβόθρα που έχει λεία τοιχώματα σμιλεμένα από τις νεροποντές. Τα τεχνικά κατεβάσματα ξεκινούν με πέντε-έξι συνεχόμενες δεσιές κάπου 60 μέτρα συνολικά, καταλήγοντας σε μεγάλες αίθουσες με λάσπες στα πλάγια, πολλές φορές μεγάλου ύψους, δείγμα ότι κατα περιόδους τα φερτά έχουν γεμίσει τον χώρο. Όμως όπως είναι φυσικό, άλλες επόμενες καταιγίδες έχουν κόψει τη λάσπη αφήνοντάς τη μόνο στα πλάγια και έχουν καθαρίσει τα βράχια στον πάτο του σπηλαίου, φανερώνοντας τις γλυφές και τα σχήματα που κάνουν τον σπηλαιολόγο να φαντάζεται τις ισχυρότατες δυνάμεις που χρειάζονται για να σκαλιστούν όλα αυτά.
Κάπου στα 80 μέτρα βάθος σχηματίζεται ένα σιφωνοειδές λαγούμι που όπως κάθε χρονιά και φέτος το βρήκαν βουλωμένο από αμμοχάλικα και οι πρώτες αποστολές του ΣΠΕΛΕΟ, είχαν μοναδικό στόχο να σκαφτεί αυτό το πέρασμα για να συνεχιστούν οι σπηλαιολογικές εργασίες. Ακολουθεί ένας μακρύς διάδρομος με ύψος οροφής 40-50 εκ και μετά ξαναρχίζουν τα κάθετα σημεία, με αποκορύφωμα μία μονοκόμματη κατάβαση 50 περίπου μέτρων. Φτάσαμε στα -200μ και εκεί συναντήσαμε την κάτω ομάδα χαρτογράφησης και την ομάδα αρματώματος να στήνει μία τραβέρσα. Από κοντά ήρθε και η ομάδα φωτογράφησης και καθήσαμε σε μιά άκρη να τσιμπήσουμε κάτι, βγάλαμε φωτογραφίες και τους αφήσαμε να συνεχίσουν το έργο τους. Βγήκαμε πρίν σκοτεινιάσει και εύκολα βρήκαμε τον δρόμο για το αυτοκίνητο μισό χιλιόμετρο πιό πέρα.
Την Κυριακή περιμέναμε να έρθουν άλλα τέσσερα άτομα από τον Θησέα, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Τάκης Καπλαντζής, η Νιόνια Μαλεφάκη, και η Έλενα Χριστοπούλου, που έφτασαν κατά τις !0:00’ και μας βρήκαν να πίνονουμε καφέ με τους υπόλοιπους. Αρκετοί βγήκαν ξημερώματα, όπως είχαν υπολογίσει.
Μάς είπαν και τα νέα από το αρμάτωμα, που το είχαν φτάσει σχεδόν στο τέρμα, εκεί που όλα τα σπήλαια της περιοχής, τουλάχιστον τα τέσσερα πολύ γνωστά μας, σταματούν στον υδροφόρο ορίζοντα του Μαυροβουνίου, γύρω στα -300μέτρα, συναντώντας τον λασπώδη βυθό λιμνών που δυστυχώς δεν μπόρεσαν να προσπελάσουν οι δύτες που προπάθησαν να το κάνουν, μέχρι σήμερα.
Μετά από τις συστάσεις και τα καλημερίσματα ξεκινήσαμε για το σπήλαιο. Ο Απόλλωνας, ο Γεράσιμος κι ο Τάκης έφυγαν με φόρα για να το πατώσουν κι ο Αλέξανδρος κι εγώ καθήσαμε με τα κορίτσια να έχουμε το νού μας γιατί η Έλενα δεν είχε ξαναμπεί σε μεγάλο σπήλαιο ξανά και έκατσε στα πρώτα κατεβάσματα, ενώ η Νιόνια εύκολα έφτασε μαζί μας μέχρι το σιφώνι και περάσαμε και το μακρύ διάδρομο. Περιπλανηθήκαμε στις αίθουσες, βγάλαμε φωτογραφίες και ξεκινήσαμε για πάνω, όπου και στα τελευταία σχοινιά μας πρόλαβαν οι τρείς φίλοι μας ανεβαίνοντας από τα -260μέτρα περίπου. Θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν για τα υπόλοιπα.
Το άρθρο αφιερώνεται στους πιστούς αναγνώστες και φίλους από τον Πρόδρομο της Πάρου, τον Ανδρέα και την Άννα, που σε κάθε μου επίσκεψη εκφράζουν το ανδιαφέρον τους για τις περιπέτειές μας και παρακολουθούν τη σελίδα του Θησέα πιό πολύ κι από τα μέλη μας! Φιλιά παιδιά, θα τα πούμε σύντομα!

Μετά από άκαρπες συνεννοήσεις, αντιξοότητες, ασθένειες, μικροατυχήματα και άλλες δυσκολίες για την αποστολή, για την οποία θα μαζευόμασταν τουλάχιστον πέντε ή έξι άτομα, καταλήξαμε να πάμε ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος και ο Τάκης Καπλαντζής. Το είχαμε πεί όμως ότι δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι αυτό το Σαββατοκύριακο κι έτσι την Παρασκευή το βραδάκι μας βρήκε τους δυό μας στη γνωστή μας κατασκήνωση κάτω από έναν έναστρο ουρανό.
Μπήκαμε το Σάββατο το πρωί εξοπλισμένοι με μία αλουμινένια σέσουλα, σχοινί χοντρούτσικο για να αλλάξουμε το λεπτό του κάνιστρου με το οποίο τραβάμε τα χώματα και γλιστράει, το τρυπάνι με δύο μπαταρίες, τα διάφορα διανοικτικά και πολύ όρεξη!
Πήραμε μαζί από τα 400μ περίπου, το κάνιστρο και ένα τσαπάκι και φτάσαμε, χωρίς να βιαζόμαστε ιδιαίτερα, στο τέρμα σε μιάμιση ώρα, ανοίξαμε μια πολλαπλών χρήσεων αλουμινοκουβέρτα και κάναμε στάση για νερό και κάτι να φάμε.
Ξεκινήσαμε το σκάψιμο σε μαλακή άμμο με χαλίκια κατά τις 11:30’ και χρειαστήκαμε κάπου δύο ώρες για να πάρουμε τα φερτά όσο πιό πίσω γινόταν για να μην ξαναπέσουν μέσα στην πρώτη βροχή, αλλά και για να αφήσουμε κάποια κενά δεξιά-αριστερά χαμηλότερα, για να τα γεμίσουμε όταν θα είχαμε κατέβει πιό κάτω και θα ήταν πολύ δυσκολότερη ή μεταφορά των χωμάτων.
Κάποτε και μετά από μερικές αλλαγές βάρδιας, ο Τάκης μπήκε αρκετά, είδε λίγο περισσότερο κενό, ξεκίνησε να σκάβει με περισσότερο ενθουσιασμό και γρήγορα με φώναξε να τον αλλάξω, προφανώς για να έχω την τιμή να περάσω πρώτος!
Έπεσα μπρούμυτα στην κατηφοριά που δεν ήταν πιά 4μέτρα, αλλά περίπου 3 μετά τις επεμβάσεις μας και βρέθηκα να κοιτάζω ένα στενό λίγο ανηφορικό πέρασμα που συνέχιζε σε σκληρό έδαφος, αποτελούμενο από αυτό το ψευτοκροκαλοπαγές που βρίσκουμε πολύ συχνά σ’ αυτό το σπήλαιο. Εκεί χρειάστηκαν τα κενά που αφήσαμε άδεια δεξιά-αριστερά, στα οποία χώρεσαν τα τελευταία χώματα που έσπρωξα με τα χέρια και τους αγκώνες και συνέχισα περίπου 10 μέτρα ή λίγο παραπάνω. Ο Τάκης κατέφτασε σε χρόνο ρεκόρ και με συνάντησε να μελετήσουμε το επόμενο εμπόδιο, άλλο ένα μικρό χαράκι για σκάψιμο, σαν το προηγούμενο, αλλά με περισσότερα χοντρά χαλίκια αντί για άμμο αυτή τη φορά. Ο αέρας που ερχόταν από την άλλη μεριά αλλά και ένα κενό αριστερά που χωρούσε αρκετά μπάζα, μας έδωσαν κουράγιο να συνεχίσουμε την προσπάθεια και κατεβάσαμε 40 περίπου εκατοστά το δάπεδο, αρκετά για να περάσουμε το κράνος και να φωτίσουμε τη συνέχεια που είναι, δυστυχώς, μία από τα ίδια!
Κατά τις 15:30’, έχοντας κάψει αρκετά τους ώμους μας από τις συνεχείς επαναλήψεις της ίδιας κίνησης με τη σέσουλα, που αποδείχτηκε το απόλυτο εργαλείο γι’ αυτό το σπήλαιο, αρχίσαμε να επιστρέφουμε, φωτογραφίζοντας μερικά σημεία από τις μεγάλες αίθουσες που ήταν σαν να τα βλέπαμε πρώτη φορά!
Χρειαστήκαμε λίγο περισσότερο χρόνο για να επιστρέψουμε στον έξω κόσμο, αλλά πολύ πρίν σκοτεινιάσει ετοιμάζαμε ήδη να φάμε και με χαρά κατά τις 20:00’ είδαμε να έρχεται ο Κώστας Στασινός να μας δεί και να μάθει τα τελευταία νέα. Ενθουσιάστηκε που περάσαμε το εμπόδιο της άμμου, που όπως το είχαμε δεί παρέα φαινόταν πολύ μεγάλο για δύο άτομα και μας έβαλε να δεσμευτούμε για την επόμενη αποστολή που θα είναι κι αυτός μαζί.
Την επομένη μπήκαμε με ένα μόνο σκοπό, να ανοίξουμε το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, που σε περίπτωση ανάγκης είναι πολύ δύσκολο να περαστεί.
Ασχοληθήκαμε περίπου μιάμιση ώρα και τελειώνοντας πήραμε και τη σκάλα και το βοηθητικό σχοινί. Τώρα πιά το πέρασμα πρέπει να είναι εύκολο ακόμα και για τους μεγαλόσωμους φίλους μας. Μένει να το δούμε στην πράξη. Χορτασμένοι από δράση, επιστρέψαμε στην κατασκήνωση νωρίς το μεσημέρι, μαζέψαμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε για την επιστροφή.
Μιά επίσκεψη για χαλάρωση στα ζεστά ιαματικά λουτρά της Δαμάστας ήταν επιβεβλημένη, καθώς και μία στάση για ταβερνάκι στο δρόμο.
Αυτό το σπήλαιο μας δίνει λίγο-λίγο κάθε φορά, κρατώντας μας σε συνεχές ενδιαφέρον και δίνοντάς μας κάποιες σπάνιες αλλά μεγάλες συγκινήσεις, όπως με το πέρασμα του μεγάλου σιφωνιού στα 200μ, το άλλο πέρασμα στις μεγάλες αίθουσες στα 420μ. και θεωρώ ότι όσο έχουμε κουράγιο, συνέχεια θα μας χαρίζει ανεξίτηλες εικόνες από τα άδυτά του. Πρέπει να πλησιάζουμε τα 650 μέτρα πιά.
Εννοείται, ότι έπεται συνέχεια!

Στις 6/5 Παρασκευή αποφασίσαμε να πάμε για να επιχειρήσουμε για πρώτη φορά φέτος την αποστολή στο σπήλαιο που μας έχει δώσει τόσες συγκινήσεις μέχρι τώρα και περιμένουμε ακόμα περισσότερες στο μέλλον.
Πήραμε δύο αυτοκίνητα από την Αθήνα με τους Παναγιώτη Γεωργίου, Γιώργο Δήσιο, Αλέξανδρο Τσεκούρα, Γεράσιμο Κρεμμύδα, Τάκη Καπλαντζή, κι εμένα που γράφω αυτές τις γραμμές, τον Άγγελο Βλαχόπουλο, ενώ συναντήσαμε στον κατασκηνωτικό χώρο τον Κώστα Στασινό που ήρθε από τη Λαμία.
Χαρήκαμε το αντάμωμα με μεζέδες και κρασί από το καλό του Κώστα που με περίσιο μεράκι φτιάχνει στα Δυό Βουνά και πέσαμε σχετικά νωρίς για να προετοιμαστούμε για την προσπάθεια της επόμενης μέρας που ξέραμε ότι μας περίμενε, χωρίς να ξέρουμε, είναι αλήθεια, πόση ακριβώς, μιας και ποτέ δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πως θα φερθεί ο χειμώνας στα στενά ούτως ή άλλως περάσματα της σπηλιάς.
Ξυπνήσαμε αντικρiζοντας μια φωτεινή, ηλιόλουστη μέρα, ντυθήκαμε με τα καλά μας, μιας και για πολλούς ήταν η πρώτη μέρα χρήσης για τις καινούριες γκορντούρες που παραλάβαμε και χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Μία με αυτούς που θα πηγαίναμε μπροστά ελέγχοντας και διανοίγοντας τα περάσματα και η άλλη αποτελούμενη από τον Παναγιώτη και τον Γεράσιμο, για την χαρτογράφηση.
Αφήσαμε τους «επιστήμονες» να κάνουν καλιμπράρισμα στο ηλεκτρονικό σύστημα χαρτογράφησης και στις 10:30’ περίπου ξεκινήσαμε τα χωσίματα.
Πολύ γρήγορα και σε σημείο που μάλλον πρώτη φορά βρήκαμε μπαζωμένο, αρχίσαμε το σκάψιμο, κάνοντας χρήση κουβάδων και κομμένων μπιτονιών για τη μεταφορά του αμμοχάλικου. Ήταν το σημείο ακριβώς πριν το σιφωνοειδές λαγούμι που βουλώνει σχεδόν πάντα και μας έχει κρατήσει μακρυά, χρόνια πρίν, από τα βάθη του υπόγειου αυτού ποταμού. Έχει κι αυτό το ίδιο περίπου σχήμα, αλλά δεν είχε κλείσει μέχρι τώρα άλλη φορά στα 3-4 χρόνια που ερχόμαστε. Εξετάσαμε την περίπτωση να προκαλέσαμε εμείς αυτή την κατάσταση μεταφέροντας υλικά από την επόμενη διάνοιξη πολύ κοντά στο στόμιο της προηγούμενης. Δυστυχώς και παρ’ όλα τα οχυρωματικά έργα που είχαμε αφήσει από πέρυσι, δύσκολα μπορεί κανείς να αποφύγει αυτού του είδους τις μετατοπίσεις. Τα χώματα είναι πολλά και ο χώρος μικρός, αλλά και πάλι φέτος γεμίσαμε κι άλλους σάκους που ίσως κρατήσουν λίγο καλύτερα αυτή τη φορά.
Μέχρι να τελειώσουμε το έργο, μας πρόλαβαν και οι χαρτογράφοι, πιάνοντας κι αυτοί δουλειά σκάβοντας.
Εκτιμώντας όλοι μαζί την κατάσταση, υπήρχε διάχυτος ο φόβος ότι το επόμενο λαγούμι που έτσι κι αλλιώς βουλώνει περισσότερο, θα μας έτρωγε όλη τη μέρα.
Όντως είχε φράξει κι αυτό, ευτυχώς όμως όχι τόσο όσο φοβόμασταν και μετά από είκοσι λεπτά περίπου πέρασε ο Γεράσιμος και ξεκίνησε να τραβάει χώματα από την άλλη μεριά διπλασιάζοντας τον αφαιρούμενο όγκο των φερτών.
Μισή ώρα αργότερα και γύρω στις 14:00’ φτάσαμε στα τελευταία γερά στενώματα πριν τις μεγάλες αίθουσες. Αυτές οι διανοίξεις μας είχαν πάρει ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο πέρυσι για να περάσουμε το πολύ 18 μέτρα, μέρες αλησμόνητες μέσα στις λάσπες και τον παγωμένο αέρα. Όποιος δεν έκανε δουλειά, τυλιγόταν με αλουμινοκουβέρτα για να μην παγώσει. Φέτος όμως αυτός ο αέρας δεν ήταν τόσο δυνατός και στην αρχή μας πέρασε απαρατήρητο, επειδή δεν μείναμε στατικοί σχεδόν καθόλου για να κρυώσουμε.
Κι εδώ βρήκαμε ελαφρά φραγμένα τα περάσματα, αλλά όχι με πάρα πολύ όγκο χωμάτων και γρήγορα περάσαμε στις μεγάλες αίθουσες.
Εδώ ξεκίνησαν να χαρτογραφούν και τα παιδιά, συνδέοντας στο σκαρίφημα τα νέα τμήματα του σπηλαίου.
Από την ομάδα μόνο εγώ κι ο Κώστας είχαμε μπει στις νέες αυτές αίθουσες και όλοι ενθουσιάστηκαν με τα μεγέθη, τα χρώματα και τον διάκοσμο που αντίκρυσαν.
Ο Τάκης ανακάλυψε ένα σκελετό νυχτερίδας σε ένα πεζουλάκι και βρήκαμε ένα σπόνδυλο μεγάλου ζώου λίγο πιο κει σφηνωμένο σε ένα βράχο. Μαζί με ένα κλαδάκι και άλλα μικροευρήματα, αποτελούν ενδείξεις ότι κατά καιρούς δημιουργείται άνοιγμα που κατεβάζει νερό και μαζί ,δυστυχώς, και τα φερτά που μας κλείνουν τα περάσματα.
Φτάσαμε στο σημείο με τη λιμνούλα και το χαμηλό άνοιγμα, ένα από τα ομορφότερα σημεία του σπηλαίου, χαιρετίσαμε και φωτογραφίσαμε τους «ψαράδες» όπως λέει ο Κώστας ένα ανθρωπόμορφο σταλαγμιτικό σχηματισμό στην όχθη της και τελικά στο σημείο που πέρισυ υπήρχε ρεύμα αέρα από ένα στενό άνοιγμα 3-4 μέτρα χαμηλότερα από το μέρος που στεκόμαστε και το βλέπουμε.
Φέτος αυτό το ρεύμα αέρα δεν ήταν αισθητό και αυτό μαζί με τον πολύ μεγάλο όγκο χωμάτων που έπρεπε να μετακινηθούν, μας απογοήτευσε λιγάκι. Τώρα όμως που έχουμε ανοίξει τα περάσματα τουλάχιστον για την επερχόμενη καλοκαιρινή περίοδο, σε επόμενη αποστολή θα παλέψουμε κι αυτό το σημείο. Φαντάζομαι τη στιγμή που θα φτάσουμε να περάσουμε και θα αρχίσει να φυσάει από την άλλη μεριά!
Σε παρόμοια περίπτωση στην καταβόθρα των Πελετών, όταν αδειάζαμε το σιφόνι από τα νερά που το έφραζαν, η δύναμη του αέρα δημιουργούσε κυματισμό στην επιφάνεια και ανεβοκατέβασμα της στάθμης του, αδημονώντας να εκτονωθεί προς τον ελεύθερο χώρο του οροπεδίου από πάνω. Όσο κατέβαινε η στάθμη, περάσαμε από την απόλυτη ακινησία, στην ταραγμένη ανάσα του σπηλαίου που κατέληξε να σφυρίζει στα στενά σημεία! Δυό-τρία Σαββατοκύριακα αργότερα όταν ξαναπήγαμε για να το τερματίσουμε, είχε ισορροπήσει σε ένα φυσιολογικό ρεύμα, παγωμένο όσο και στο Αγ. Πνεύμα περίπου και σταθερό.
Θα ‘θελα να συμπέσει να είμαι ακριβώς αυτή τη στιγμή εκεί και να ξαναζήσω αυτή την αποκατάσταση της αναπνοής του έγκοιλου, στην Οίτη αυτή τη φορά, κι ας μου γεμίσει μέχρι μέσα τη φόρμα με άμμο και λοιπά φερτά!
Αρχίσαμε να επιστρέφουμε με τον Τάκη και τον Κώστα, συναντώντας στο δρόμο μας τους υπόλοιπους. Κάναμε μια συζήτηση για τα ευρήματα των μετρήσεων και σταθήκαμε λιγάκι να τσιμπήσουμε κάτι και να τυλιχτούμε για λίγο με μιά αλουμινοκουβέρτα.
Από το γράφημα διαπιστώσαμε ότι κοντά στο τελικό σημείο που φτάσαμε και δύο αίθουσες πριν, υπάρχει ένα λαγούμι που κατευθύνεται προς τα κεί από κάτω, φραγμένο λίγα μέτρα μετά την είσοδό του από τα ίδια υλικά που φράζουν κάθε πέρασμα αυτού του σπηλαίου, ενώ η διαδρομή από πάνω που ήμασταν οι υπόλοιποι συνεχίζει ελεύθερα μέχρι την κατηφοριά που καταλήξαμε. Εκεί θεωρητικά πρέπει να συναντιούνται και η συνέχεια πρέπει να είναι Βορειοδυτική-Δυτική.
Με τη φαντασία μας να τρέχει σε χιλιόμετρα στοών που μας περιμένουν να μας υποδεχθούν, κατά τις 17:30’ ξεκινήσαμε για πίσω. Λίγο μετά τις 18:30’ ήμασταν σε ένα στένωμα που έχουμε μόνιμα μία ιμαντένια σκάλα και αποφασίσαμε να κάνουμε διάνοιξη από κάτω για να διευκολυνθεί η προσπέλαση, και πάντα με την προυπόθεση ότι θα υπάρξει συνέχεια στις εξερευνήσεις μας.
Ασχοληθήκαμε τέσσερα άτομα πάνω από δύο ώρες για να δημιουργήσουμε ένα αρκετά μεγάλο άνοιγμα, σε δύσκολα τοιχώματα, αλλά επειδή η δεύτερη μπαταρία μας βράχηκε και δεν είχαμε άλλο ρεύμα, θα χρειαστούμε λίγο ακόμα δουλειά για να τελειώσει κι αυτή η διάνοιξη και να μην έχουμε αυτό το επιπρόσθετο εμπόδιο, εκτός των άλλων.
Οι υπόλοιποι τρεις είχαν ήδη ετοιμάσει το τραπέζι και όταν βγήκαμε κατακουρασμένοι, μας περίμεναν έτοιμα μεζεδάκια και λοιπά εδέσματα, γιατί ώς γνωστόν, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει!
Βγάλαμε τα βρεγμένα και αναζωογονημένoi και ζεστοί αρχίσαμε να σχεδιάζουμε τις ενέργειες την επόμενης μέρας. Από κοινού αποφασίσαμε να ερευνήσουμε το πεδίο πάνω από το σπήλαιο για τυχόν ρωγμές ή βαραθρώδη ανοίγματα. Με προπόσεις για την επιτυχία της ολοκλήρωσης των κύριων σκοπών της αποστολής, που κυρίως ήταν το συμπλήρωμα της χαρτογράφησης των νέων τμημάτων και για το πόσο τυχεροί ήμασταν που δεν χρειαστήκαμε δεύτερη μέρα για τις διανοίξεις, γιορτάσαμε την επίσημη καταγραφή των 620 περίπου συνολικά μέτρων που διανύσαμε για να φτάσουμε στα έγκατα.
Την επομένη ξυπνήσαμε πάλι με λιακάδα, απολαμβάνοντας την ορεινή δροσιά να μας ξεσηκώνει ευχάριστα και ξεκινήσαμε για την έρευνα που είχαμε προγραμματίσει.
Ανεβήκαμε προς την κορυφή του υψώματος πάνω από το σπήλαιο διαπιστώνοντας για μία ακόμη φορά, όσοι το είχαμε ξαναανέβει, ότι το πρανές είναι ρωγμώδες με τις κορυφές από τα βράχια να βγαίνουν από το έδαφος, χωρίς να δημιουργούνται πουθενά συνθήκες δολίνης, ή έστω βυθίσματος κάποιου είδους.
Έτσι εξηγείται και το ότι είχαμε έντονη σταγονορροή την προηγουμένη το απόγευμα μέσα στο σπήλαιο. Έξω μας είπαν ότι έβρεξε αρκετά εκείνη την ώρα. Τα ανοίγματα στα βράχια υποδέχονται το νερό χωρίς εμπόδια και το αφήνουν να περάσει στα έγκατα πολύ γρήγορα. Σε άλλες περιπτώσεις θα χρειαζόταν μέρες για να διανύσει όλα αυτά τα περίπου 150 μέτρα.
Επεκτείνοντας τις έρευνές μας και με τη βοήθεια Δορυφορικών Εντοπιστών Στίγματος, διαπιστώσαμε ότι το μοτίβο επεκτείνεται σε όλο το ύψωμα των 1600 περίπου μέτρων. Μετά από αυτό προς την κατεύθυνση της καταβόθρας Ηρακλέους, υπάρχει κι άλλο με υψόμετρο 1750 μέτρα κι αυτό με την ίδια δομή με τα βράχια να προεξέχουν από το έδαφος ανάμεσα στα ψηλά έλατα.
Γυρίσαμε στην κατασκήνωση και αποφασίσαμε να κλείσουμε την εξόρμηση με ένα ζεστό, απολαυστικό μπάνιο στις θερμές πηγές στη Δαμάστα.
Περιττό να αναφέρω ότι έπεται συνέχεια!