Η συνέχεια του Σεμιναρίου πραγματοποιήθηκε στο Σπήλαιο του Αρχεδήμου, Αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, με Εισηγήτρια το μέλος μας Αλεξάνδρα Μαρή, Αρχαιολόγο και Ανασκαφέα.
Αμέσως μετά μπήκαμε στις τεχνικές με τα σχοινιά που είχαμε στήσει στο βάραθρο Συκιά, μια μικρή ομάδα που είχαμε μείνει πίσω γι’ αυτή τη δουλειά. Τα δύο έγκοιλα, βρίσκονται πολύ κοντά το ένα στο άλλο, αποτελώντας έναν πολύ καλό συνδυασμό.
Η κατάβαση και η ανάβαση, χωρίς επαφή με το τοίχωμα, ήταν μια επί πλέον εμπειρία για τα παιδιά, που το εκτίμησαν δεόντως. Και συνεχίζουμε για πιο δυνατά πράγματα!

Στο Αττικόν Άλσος και σε Σπήλαιο κοντά στο Μαρκόπουλο, συνεχίσαμε τα μαθήματα, με περισσότερες τεχνικές και εισαγωγή στη Χαρτογράφηση, με αναλογικά και ηλεκτρονικά μέσα.

Μετά το εισαγωγικό θεωρητικό μάθημα της Παρασκευής για τη δραστηριότητα και την Εισαγωγή στη Γεωλογία, ήρθε η ώρα των πρώτων πρακτικών, που οργανώσαμε στο Αττικόν Άλσος, σε πεδίο που αρματώσαμε πολύ πρόσφατα.
Έχουμε μια νέα και πολύ καλή ομάδα ανθρώπων, σε διάφορες ηλικίες, με όρεξη να μάθει το αντικείμενο και προθυμία στα γυμνάσματα και τις τεχνικές.
Όλοι και όλες έχουν την επιθυμία να μάθουν και έδειξαν ότι το θέλουν και το μπορούν.
Καλή αρχή στα παιδιά!

Την Κυριακή μας την περάσαμε στο πεδίο που έχουμε αρματώσει στο Αττικό άλσος, εμπλουτίζοντάς το με αγκυρώσεις για τραβέρσα, παρακάμψεις κλπ.
Γεράσιμος Κρεμμύδας, Δέσποινα Καλογεροπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Μιά ακόμη φορά, οι έρευνές μας μας πήγαν στον Πάρνωνα, για διανοίξεις εντοπισμένων σπηλαίων και έρευνες για νέα.
Το Σαββάτο το διαθέσαμε στην διάνοιξη μιας καταβόθρας που ολοφάνερα στραγγίζει μια μεγάλη δολίνη και όταν φύγαμε, είχαμε κάνει ότι μπορούσαμε για να αφήσουμε τον επερχόμενο χειμώνα να βελτιώσει το έργο μας. Τελειώσαμε τη μέρα μας ερευνώντας μια ακόμη περιοχή από αυτές που έχουμε στο πρόγραμμα και επιστρέψαμε στις σκηνές για φαγητό και ύπνο.
Την Κυριακή ξεστήσαμε τις σκηνές και φύγαμε για να ερευνήσουμε κάποια στίγματα που μας είχαν δώσει άνθρωποι της περιοχής. Και το ψάξιμο συνεχίζεται..
Παναγιώτης Γεωργίου, Τάκης Καπλαντζής, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Σ’ αυτό το βουνό είχαμε βρεί, 6-7 χρόνια πρίν, ένα σύστημα σπηλαίων που ήταν πολύ ενδιαφέρον. Σε μια εξόρμηση με τον Παναγιώτη Γεωργίου, κάνοντας διάνοιξη, περάσαμε στο ένα σκέλος χαρτογραφώντας ένα σπήλαιο σε σχήμα σπείρας του οποίου το βαθύτερο σημείο ήταν πολύ φραγμένο από πέτρες και βράχια, αφήνοντας μόνο το νερό να συνεχίσει τη μυστήρια πορεία του. Το άλλο σκέλος σταματούσε σε σημείο που χρειαζόταν διάνοιξη. Η συνέχειά του όμως ήταν σαφής και ορατή.
Αυτή τη φορά πήγαμε αποφασισμένοι να περάσουμε και να το εξερευνήσουμε, τρέφοντας ελπίδες για κάποιο καλό αποτέλεσμα.
Φτάνοντας στήν είσοδο, τη βρήκαμε κλεισμένη από κλαδιά, μέχρι του σημείου να μην είναι ορατή και μόνο επειδή γνωρίζαμε ότι είναι εκεί, παλέψαμε με το σωρό και τα αγκάθια. Περάσαμε και μέσα από τα στενώματα, σύντομα φτάσαμε στο επίμαχο σημείο και ξεκινήσαμε τη διάνοιξη. Σε λιγότερο από μία ώρα το κενό έγινε αρκετό για όλους μας και περάσαμε σε ένα χαμηλό διάδρομο με άμμο και βότσαλα στον πυθμένα. Πηγαίνοντας έρποντας μπροστά, είδα το μπάζωμα να φτάνει σχεδόν στην οροφή και απογοητεύτηκα λίγο, όμως υπήρχε κενός χώρος μπροστά και στα πλάγια κι έτσι σκάβοντας και σπρώχνοντας, περάσαμε κι απ’ από κεί. Μερικά μέτρα πιο κάτω όμως ήταν πολύ στενά τα βραχώδη τοιχώματα και ελέγχοντας από ρωγμές είδαμε ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να περάσει άνθρωπος στη συνέχεια, ακόμη κι αν περνούσαμε κι από κει. Επίσης η ροή αέρα που νοιώθαμε πρίν, εκεί δεν υπήρχε..
Διατηρούμε κάποιες ελπίδες, και θα ξαναπάμε μετά τον φετινό χειμώνα, να δούμε μήπως αλλάξει κάτι. Το σκαρίφημα του σπηλαίου έγινε σε λασπωμένη πλάκα, που μεταφέραμε με προσοχή για να μη σβήσει!
Η διπλανή είσοδος που είχαμε εξερευνήσει με τον Παναγιώτη είχε φράξει από δυό-τρία μέτρα πεσμένα δέντρα και χώματα.
Επιστρέψαμε στην κατασκήνωσή μας και φτιάξαμε να φάμε, καταλήγοντας να συζητάμε και να καλαμπουρίζουμε κάτω από έναν κατακάθαρο έναστρο ουρανό.
Την επομένη πήγαμε στη Νεροσπηλιά και μπήκαμε αρκετά μέσα, χωρίς στολές, μιας και η ροή του νερού ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Σε ένα σημείο που κάποτε μπαίναμε ολόκληροι μέσα στο νερό και ίσα που περνούσε το κεφάλι μας από τη χαμηλή οροφή, μόνο το ίχνος της στάθμης έδειχνε τι επικρατεί εκεί τον χειμώνα.
Ανδρέας Λιόσης, Ντανιέλα Λολιτσέρου, Ανδρέας Παναγόπουλος (ΣΠΕΛΕΟ), Άγγελος Βλαχόπουλος.