Το Σάββατο το πρωί φύγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή για το βουνό Αρτεμίσιο, πράγμα που από καιρό συζητούσαμε να κάνουμε. Η καταγωγή του από το Άργος του είχε φέρει μέσω των συγγενών του κάποιες πληροφορίες για σπήλαια και ένα φαράγγι στην περιοχή και έτσι αποφασίσαμε ότι αξίζει να κάνουμε μια έρευνα στο πεδίο.
Περνώντας την πόλη του Άργους, δεν παραλείψαμε μία επίσκεψη στην Πυραμίδα και συνεχίσαμε αναζητώντας τα στοιχεία που είχαμε, ξεκινώντας από το φαράγγι που διαπιστώσαμε ότι δεν έχει τεχνικές καταβάσεις. Κρατάμε μια επιφύλαξη μήπως δεν πήγαμε στο σωστό σημείο, αλλά χωρίς να χάσουμε χρόνο συνεχίσαμε με την έρευνα για σπήλαια. Σταθήκαμε τυχεροί, γιατί στην περιπλάνησή μας πετύχαμε έναν βοσκό της περιοχής, τον Κώστα, που μας βοήθησε να πάμε στα σημάδια μας, αλλά το κορυφαίο ήταν ότι βγήκαν συγγενείς με τον Τάκη!
Βρήκαμε το βάραθρο που ψάχναμε, αλλά βρήκαμε επίσης και βιομηχανικά βύσματα τοποθετημένα, οπότε πήραμε το στίγμα και φύγαμε. Συνεχίσαμε τις έρευνες περπατώντας, ψάχνοντας και αργά το απόγευμα, μετά από το ανάλογο τσιμπούσι, επιστρέψαμε έχοντας πληροφορίες και επαφές για επόμενες εξορμήσεις.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Με τη φιλοδοξία να τελειώσουμε τη χαρτογράφηση του σπηλαίου, ιδίως τις νέες αίθουσες, ξεκινήσαμε οι, Τάκης Καπλαντζής, Θανάσης Μπακογιάννης, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Ρούλα Λιανού και Άγγελος Βλαχόπουλος, το βροχερό πρωινό του Σαββάτου.
Σταμάτησε να βρέχει κάποια στιγμή, πολύ πρίν φτάσουμε στην είσοδο του σπηλαίου επάνω, αλλά ετοιμαστήκαμε ψυχολογικά αλλά και με υλικά, ώστε όταν θα βγαίναμε, να έχουμε μέρος σκεπασμένο για να αλλάξουμε.
Παλέψαμε με τα ηλεκτρονικά συστήματα καταγραφής, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά με τις πάμπολες μετρήσεις που χρειάζονται για τα καλιμπραρίσματα. Τελικά τα εγκαταλείψαμε, αποφασίζοντας να κατέβουμε και να δουν και όσοι από την συντροφιά δεν το είχαν κάνει, το σπήλαιο στην νέα του διαδρομή.
Περάσαμε την τραβέρσα που έχουμε στήσει στα 75μ., μπήκαμε στα καινούρια μέρη, ανεβήκαμε το στενό χαράκι με το μόνιμο σχοινί, περάσαμε στα λασπωμένα και καταλήξαμε στο τέρμα της κατάβασης που κάποια στιγμή θα βγάλουμε και το βάθος της αποτυπώνοντάς το στις μετρήσεις μας.
Στην επιφάνεια επιστρέψαμε γύρω στις 08:00’ το βράδυ, διαπιστώνοντας ότι είχε μεν βρέξει αρκετά, αλλά είχε σταματήσει, αφήνοντάς μας να ντυθούμε με την ησυχία μας.

Το Σάββατο αρματώσαμε το σπήλαιο στο οποίο έχουμε βρεί καινούριες αίθουσες και κάναμε χαρτογράφηση της κύριας όδευσης μέχρι τα 90μ περίπου. Μένει το υπόλοιπο κομμάτι για να το τελειώσουμε.
Η ομάδα: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Αλέξανδρος Πουλάκης, Χαρά Παναγιωτοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Η ομάδα μας: Κώστας Στασινός, Ξένια Γεωργοπούλου, Άγγελος Βλαχόπουλος.
Αφιερώσαμε το Σαββατοκύριακο για έρευνα στο αγαπημένο μας βουνό, ακολουθώντας κάποιες πληροφορίες του Κώστα για την ύπαρξη σπηλαίων που παρουσίαζαν ενδιαφέρον.
Εξερευνήσαμε τρία σπήλαια, ένα στην ευρύτερη περιοχή πάνω από το χωριό Μεξιάτες και δύο στην αρχή του Φαραγγιού Ροδοκάλλος.
Το Σάββατο συναντήσαμε τον βοσκό που ήξερε το πρώτο από αυτά και ξεκινήσαμε μια πορεία σε δασωμένο πεδίο. Στην αρχή υπήρχε ένα μονοπάτι, αλλά σύντομα φύγαμε από αυτό περνώντας από χαμηλή βλάστηση και σημεία που μόνο άγρια ζώα χρησιμοποιούσαν. Τα ίχνη από σκαψίματα αγριογούρουνων ήταν φανερά σε πολλά σημεία. Περίπου μια ώρα αργότερα φτάσαμε στην είσοδο του σπηλαίου που είχε κι αυτό τα σημάδια τους. Ήταν ένα πολύ καλό καταφύγιο-κρυψώνα, αλλά όχι το πολύ μεγάλο και δαιδαλώδες που έλεγαν οι περιγραφές. Υπήρχαν τρείς αίθουσες με 20-25μ. μεγαλύτερο μήκος που εξερευνήσαμε μέχρι το τέλος και αποχωρήσαμε χωρίς να έχουμε αφήσει ερωτηματικά.
Επιστρέψαμε ανηφορίζοντας προς το μέρος που αφήσαμε τα αυτοκίνητα και φύγαμε για την περιοχή του φαραγγιού Ροδοκάλλος, όπου και κατασκηνώσαμε εκεί που ξεκινάμε την κατάβαση, πάνω από τα 900μέτρα υψόμετρο ανάμεσα στα έλατα. Από παλιά στις φαραγγίστικες εξορμήσεις μας, βλέπαμε κάποια σπήλαια στις ορθοπλαγιές της αριστερής πλευράς και με την προτροπή του Κώστα αποφασίσαμε να τις ερευνήσουμε.
Ξημέρωσε μια όμορφη μέρα και το δάσος είχε τα έντονα εκείνα φθινοπωρινά χρώματα που λες και κρύβονται όλο το καλοκαίρι για να φανερωθούν σε όλη τους την ποικιλία όταν πέσουν οι πρώτες βροχές. Κατεβήκαμε στο ποτάμι και ανεβήκαμε στην απέναντι όχθη όπου και εντοπίσαμε ένα και στη συνέχεια και δεύτερο σπήλαιο. Και τα δύο περιγράφονται σαν βαθιές βραχοσκεπές με το πολύ 10-15 μέτρα βάθος, πολύ καλά και στεγνά καταφύγια με ολοφάνερη χρήση για στάνες, εγκαταλειμμένα όμως χρόνια πριν.

Με τον Τάκη Καπλαντζή και την Χαρά Παναγιωτοπούλου περάσαμε αυτή την καλοκαιριάτικη μέρα του Φθινοπώρου, ανεβοκατεβαίνοντας μερικές φορές το γνωστό βάραθρο.

Την Παρασκευή το απόγευμα και με βροχερό καιρό, ξεκινήσαμε από την Αθήνα να προσπαθήσουμε να φτάσουμε και να περάσουμε το τελευταίο μέχρι τώρα σημείο που έχουμε φτάσει, στα 1218μέτρα μήκος, το Πέρασμα του Άρη. Δύο έως τώρα προσπάθειες μας έφτασαν στο παρά πέντε για να δούμε τι μας κρύβει, αλλά μετά από την υποδομή που φτιάξαμε την τελευταία φορά, είχαμε πολλές ελπίδες ότι αυτή θα ήταν η κρίσιμη προσπάθεια. Ένα ήταν το πρόβλημα που μας απασχολούσε περισσότερο απ’ όλα, οι πολλές βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών και η πρόβλεψη ότι θα υπάρχει ακόμη και την Παρασκευή κάποια βροχή, όπως και έγινε.
Πλησιάζοντας τον κατασκηνωτικό χώρο διαπιστώσαμε τις μεγάλες ποσότητες νερού αντικρύζοντας λασπωμένα κομμάτια του χωματόδρομου και νεροτριβές που οριακά περάσαμε. Υπό βροχή στήσαμε τις σκηνές μας διαπιστώνοντας ότι και το ποταμάκι της κατασκήνωσης είχε τριπλάσιο νερό από την προηγούμενη εβδομάδα.
Το πρωί έστρωσε ο καιρός και ετοιμαστήκαμε να μπούμε. Γνωρίζοντας το σπήλαιο, το πιο επίφοβο σημείο για να έχει γεμίσει νερά και να μας σταματήσει ήταν το σιφώνι στα 400μ. Και πράγματι δυστυχώς αυτό και έγινε. Βρήκαμε μία στάθμη γύρω στο 1,5μ. πάνω από τον πάτο του σιφωνιού, όπως περίπου υπολογίσαμε.
Για να δούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε για να αδειάζει από μόνο του το πέρασμα, αρχίσαμε να σκάβουμε φτιάχνοντας ένα λούκι 50εκ. βαθύ που άρχισε να βγάζει αρκετό νερό, προς την πίσω αίθουσα. Αργότερα όταν η στάθμη κατέβηκε αρχίσαμε να παίρνουμε νερό με τον κουβά και να το αδειάζουμε στο λούκι, αλλά μετά από περίπου δύο ώρες διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τις δραματικές αλλαγές που χρειαζόμασταν για να περάσουμε και ασχοληθήκαμε με βελτιώσεις των υπολοίπων διανοίξεων στο δρόμο μας προς τα πίσω.
Ήμασταν οι, Κώστας Στασινός, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Τάκης Καπλαντζής, Ρούλα Λιανού, Αλέξανδρος Πουλάκης και Άγγελος Βλαχόπουλος.

Πήγαμε με τον Τάκη Καπλαντζή και τον Χρήστο Κιοσέογλου. Ήταν μια ευκαιρία να περάσουμε το πρωινό της Κυριακής με λίγη δράση και προπόνηση. Στήσαμε δύο σύνθετες διαδρομές που άλλαξαν μεταξύ τους τα παιδιά στο δεύτερο γύρο.

Το πρωινό του Σαββάτου μας υποδέχτηκε με αρκετή ηλιοφάνεια, στο δρόμο για το Πύργου Μεγάλο Βάραθρο, αλλά όταν ανεβήκαμε στο βουνό το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έγραψε 0° εξωτερική θερμοκρασία. Μιά ελαφριά πάχνη κάλυπτε όσα φυτά είχαν κάποια υγρασία και όσα σημεία στο δρόμο κρατούσαν νερό, τώρα πιά είχαν μια λευκή κρούστα.
Μέχρι να ετοιμάσουμε τα υλικά τα χέρια μας είχαν παγώσει και με πολλή χαρά μπήκαμε στην πρώτη κατάβαση, που είχε μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Οργανωθήκαμε εκεί στα ζεστά, έξι μέτρα κάτω από την επιφάνεια, μοιράσαμε τα υλικά και αρχίσαμε τις καταβάσεις με στόχο να φτάσουμε μέχρι το πατάρι στα -75μ.
Ήταν μια εξόρμηση γνωριμίας για τους δύο νέους μας συναδέλφους Ρούλα Λιανού και Σωτήρη Κωνσταντινίδη και προσθήκης εμπειρίας για τους παλιότερους Τάκη Καπλαντζή, Διονύση Δρίλλια και του γράφοντα Άγγελου Βλαχόπουλου.
Είχαμε μιά καλή ταχύτητα και γοργά χωρίς βιασύνες φτάσαμε στο μεγάλο πατάρι, όπου ξεκινάει η 12μετρη τραβέρσα που έχουμε εγκαταστήσει και οδηγεί στις νέες διαδρομές που για χρόνια κρατούσαν τα μυστικά τους κρυμμένα, μέχρι που η περιέργεια μας ώθησε να βάλουμε την κούραση κάτω από το ερέθισμα της εξερεύνησης.
Με λύπη είδα τα δύο ανοξείδωτα βύσματα που έχω βάλει για το ξεκίνημα είτε της τραβέρσας, είτε για τη συνέχιση πρός τα κάτω της κλασικής διαδρομής, να μην έχουν τα παξιμάδια τους. Δεν μπορώ να καταλάβω με τι νοοτροπία συνάδελφοι παίρνουν τα παξιμάδια από τις αγκυρώσεις. Ίσως να είναι άπειροι νέοι συνάδελφοι που πράττουν όπως στην «οικοδομή» και κανείς δεν τους είπε το σωστό.
Εδώ να επισημάνω ότι δεν πρέπει να βάζουμε παξιμάδια άλλου κράμματος από αυτό του βύσματος γιατί κι αυτό οδηγεί σε οξείδωση κι ας είναι και τα δύο ανοξείδωτα υλικά. Γι’ αυτό αφήνουμε τις ασφάλειες όπως τις βρίσκουμε.
Μιλήσαμε για το τι πρέπει να κάνουμε για να γίνει η παρουσίαση της εξερεύνησής μας, τους έκανα περιγραφή της νέας διαδρομής και ξεκινήσαμε για την άνοδο.
Βγήκαμε στο φυσικό φώς νωρίς το απόγευμα, η θερμοκρασία παρέμενε σταθερά στους 0°, με προοπτική για -4°-5° υποθέτω μετά το ηλιοβασίλεμα, καταλήγοντας σε ταβερνάκι για ανανέωση των δυνάμεων (έτσι το λέμε μεταξύ μας!). Μιλήσαμε για τις εμπειρίες που ακοκομίσαμε από την εξόρμηση και έτσι τέλειωσε μιά ακόμη όμορφη μέρα δράσης, που ίσως να είναι και η τελευταία της χρονιάς.