Λίγο πρίν φτάσουμε στο Λαύριο και πρίν μπούμε στην ευθεία που στο τέλος της αριστερά βρίσκεται το θέατρο του Θωρικού, υπάρχουν διάφοροι λόφοι που βρίσκονται δεξιά από την Αθηνών-Λαυρίου.
Όπως και σχεδόν όλη η περιοχή και αυτοί είναι γεμάτοι στόμια στοών ορυχείων διαφόρων περιόδων.
Σε μιά απ’ αυτές τις εισόδους μπήκαμε με τον Ηλία Σιατούνη και οδηγό τον Μανώλη Μοσχολιδάκη για να συνεχίσουμε την έρευνά του, από ένα σημείο και μετά, σε ένα από τα πολλά ορυχεία της περιοχής, που εκείνος είχε ξαναπάει ανιχνεύοντας και είχε αφήσει σημεία για έρευνα που ήθελαν αρμάτωμα.
Η πορεία μας έφερε σε μιά μεγάλη αίθουσα με ένα δαίδαλο στοών σε πολλά επίπεδα, που στο χαμηλότερο σημείο της υπήρχε πηγάδι με μιά παλιά μεταλλική σκάλα στη μία πλευρά. Εκεί αρματώσαμε για σιγουριά και κατεβήκαμε στο επίπεδο της εισόδου του πηγαδιού. Ή κατάβαση ήταν περίπου είκοσι μέτρα. Ερευνήσαμε την δυνατότητα να το κατεβούμε, αλλά ο Μανώλης κοιτώντας τα ξύλινα στηρίγματα και τον πάτο, θυμήθηκε ότι σε προηγούμενη επίσκεψή του μπαίνοντας από άλλη χαμηλότερη υψομετρικά είσοδο, είχε περάσει κάτω από αυτό το πηγάδι περπατώντας σε μία στοά. Έτσι εγκαταλείψαμε το εγχείρημα και αρχίσαμε να εξερευνούμε τον περίγυρο.
Σε ένα σημείο μιας στοάς έτρεχε λίγο νερό που είχε σχηματίσει λιμνούλα και σχηματισμούς γκούρ, σε άλλο υπήρχε νερό παλιότερα αφήνοντας τα λευκά ίχνη του σε σχήμα καταρράκτη. Βρήκαμε μισοθαμένες ράγιες, ένα απομεινάρι από βαγονέτο, περιπλανηθήκαμε στο δίκτυο των στοών και βρήκαμε 2-3 εισόδους ακόμη, αφήνοντας μερικές εκκρεμότητες για κάποια άλλη μέρα.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Για τελευταία εξόρμηση του Σεμιναρίου Σπηλαιολογίας 2015, επιλέξαμε την περιοχή της Σέτας στην Εύβοια, επειδή έχει τουλάχιστον δύο κοντινά, στην μεταξύ τους απόσταση, σχετικά βαθιά, με μία τουλάχιστον μονοκόμματη 50άμετρη κατάβαση το καθένα και αρκετά τεχνικά σπήλαια. Βέβαια ο πλούσιος στολισμός τους είναι και ένας παράγοντας που μας κάνει και δεν κουραζόμαστε να τα επαναλαμβάνουμε κι εμείς. Ιδίως τα Τρία Έλατα πάντα θα έχουν μια γωνίτσα με κάτι λεπτό και πανέμορφο που θα δει κανείς για πρώτη φορά.
 Έτσι κι αυτή τη φορά παρακολουθώντας προσεκτικά τους χειρισμούς των νέων μας συντρόφων, περιηγηθήκαμε στις όμορφες αίθουσες, απολαύσαμε τις ομορφιές στα Τρία Έλατα και εξασκηθήκαμε στις τεχνικές στο Κατελάνι μιας και η γνωστή μας λίμνη ήταν και πάλι γεμάτη με 2-3 μέτρα νερό και για να την αποφύγουμε στήσαμε την στριμωχτή τραβέρσα που είχαμε αρματώσει πρίν χρόνια.
 Αυτή μας βγάζει από τη διαδρομή του νερού περνώντας από πάνω και από στενό σημείο καταλήγει δεξιά στο τοίχωμα. Εκεί υπάρχει ένα παταράκι με πολύ γερό διαμπερές δέσιμο και με κινητή αλλαγή βγαίνουμε χωρίς τριβές σε χαμηλότερη αγκύρωση που έχουμε βάλει, με ένα μόνιμο Κέβλαρ και ένα βιομηχανικό ανοξείδωτο. Η συνέχεια είναι εύκολη με μιά λοξή κατάβαση 4-5 μέτρων το πολύ.
 Όλα τα βύσματα που είχαμε τοποθετήσει τα βρήκαμε σε πολύ καλή κατάσταση, πλήρως λειτουργικά.
 Το απόγευμα του Σαββάτου επιστρέψαμε στον κατασκηνωτικό χώρο στην Αμπουδιώτισα και στήσαμε ένα τσιμπούσι απίστευτης “λιτότητας”, από κείνα που ανοίγεις μία αποξηραμένη τροφή βουνού, βράζεις το νερό και ενώ την περιμένεις να μουλιάσει, την συνοδεύεις με καμιά εικοσπενηνταριά μπριζολο-λουκανικο-παΐδια στα κάρβουνα,   που θα μπορούσαν να φάνε μαζί μας και ένα κοπαδάκι σκυλιά. Εκτός όλων των άλλων συνοδευτικών των συνοδευτικών! Τέλος πάντων, “πεινασμένοι” και “καταπονημένοι” πέσαμε για ύπνο και όσοι δεν ήταν μετρίως εγκρατείς, το κατάλαβαν την άλλη μέρα στα στριμώγματα της τραβέρσας στο Κατελάνι! 
 Σημειωτέον ότι το βράδυ στις 1:00′ η θερμοκρασία ήταν στους -2° και μάλλον έπεσε κι άλλο τα ξημερώματα.
 Καλές και πολλές εξορμήσεις στους νέους μας Σπηλαιολόγους!

Το Σάββατο 21/11/15, μέσα στα πλαίσια των εκπαιδευτικών εξορμήσεων του σεμιναρίου Σπηλαιολογίας 2015 που βρίσκεται σε εξέλιξη στον Σύλλογό μας, επισκεφθήκαμε το σπήλαιο Δρομέας στο Ποικίλον Όρος.
Η σπηλιά προφανώς ανεδείχθη από την διάνοιξη του χωματόδρομου που περνάει δίπλα του και είναι μια διάκλαση αρκετά σαθρή, με συνολικό βάθος περίπου πενήντα μέτρα. Προηγούμενες σπηλαιολογικές ομάδες έχουν κάνει παρεμβάσεις με τσουβάλια και ξύλα, για να δημιουργηθούν πατάρια που θα συγκρατήσουν τις κατολισθήσεις, όμως ο κίνδυνος παραμένει σε κάποιο βαθμό.
Η ομάδα των νέων συναδέλφων έδειξε την δέουσα προσοχή και μόνο κάτι λίγα χαλικάκια ξέφυγαν και κατρακύλησαν. Η προπόνηση πήγε πάρα πολύ καλά και ήδη είναι φανερή η πρόοδος που έχουν επιτύχει από τις προηγούμενες εξορμήσεις.

Την Κυριακή 22/11/15 είχαμε μία πολύ καλή εμπειρία στο Μητροπίσι. Με οδηγό τον Μανώλη Μοσχολιδάκη μπήκαμε σε αρχαίες στοές ορυχείων που έχουν επεκταθεί κι από νεότερες διανοίξεις. Περάσαμε από μεγάλες αίθουσες, είδαμε πως μάζευαν νερό δημιουργώντας λιθοματικές λεκάνες και το διοχέτευαν από χτιστά ρυάκια, για χρήση. Παντού βλέπαμε ορθογώνιες λαξεύσεις και όπου χρειαζόταν, είχαν φτιάξει πελεκητά σκαλοπάτια. Εμείς χρησιμοποιήσαμε σχοινιά γιατί μπορεί οι κλίσεις να μην ήταν πολύ μεγάλες, αλλά το πεδίο ήταν πολύ γλιστερό.
Ο διάκοσμος ήταν αναπάντεχα πλούσιος, πράγμα που δεν περίμενα να συναντήσουμε σε τεχνητό έγκοιλο.
Μετά από κάμποση ώρα βγήκαμε σε σύγχρονες στοές με τα γνωστά ίχνη από τις ράγες στο κέντρο. Η διαφορά ήταν ολοφάνερη και ο διάκοσμος σχεδόν ανύπαρκτος. Σε ένα πέρασμα φτάσαμε σχεδόν μέχρι την επιφάνεια από την οποία μας χώριζε μία τσιμεντένια πλάκα με μία πλαστική σωλήνα στο κέντρο από την οποία περνούσε αέρας και λίγο φως. Μετά απ’ αυτό ξεκινήσαμε για πίσω κρατώντας μερικές από τις καλύτερες αναμνήσεις, για μένα τις καλύτερες μέχρι τώρα σε ορυχείο, στη μνήμη και τις φωτογραφικές μηχανές μας.

Στη Συκιά αποφασίσαμε ότι έπρεπε να συνεχιστεί το Σεμινάριο για να γίνουν οι τεχνικές στο πεδίο αυτό που σου δίνει την εντύπωση ότι είναι πολύ βαθύτερο απ’ ότι πραγματικά είναι, λόγω της απόστασης που έχει ο εκπαιδευόμενος από το τοίχωμα. Γι’ αυτό μια καλή διαδρομή είναι αυτή Ανατολικότερα της κλασικής με την αλλαγή σε σχεδόν καθόλου επαφή με το βράχο, για να συνηθίζουν οι νέοι φίλοι μας στα δύσκολα.
Ωραία έκπληξη για μένα ήταν ο ξύλινος περιμετρικός φράχτης που έχει φτιαχτεί μάλλον πρόσφατα και θεωρώ ότι είναι εναρμονισμένος με το τοπίο.
Μπήκαμε στα σχοινιά και οι εκπαιδευόμενοι εκτέλεσαν όλες τις τεχνικές αλλαγών κατεύθυνσης, περάσματος κόμπου κλπ και μάλιστα με αρκετή ευκολία. Ανεβοκατεβήκαμε μερικές φορές και τελικά αργά το μεσημέρι φύγαμε για να καταλήξουμε σε ταβερνάκι για αναπλήρωση ενέργειας.

Μετά την προετοιμασία του Σαββάτου στην οικοδομή, προχωρήσαμε την Κυριακή στο επόμενο στάδιο, αυτό της επίσκεψης σε πραγματικό πεδίο, στο γνωστό μας βάραθρο που διαθέτει και ένα εύκολα προσβάσιμο αλλά “καλό” στένωμα που τεστάρει τις κλειστοφοβικές προδιαθέσεις! Εκτός απ’ αυτό, επαναλάβαμε τις τεχνικές περάσματος κόμπου, αλλαγής κατεύθυνσης κλπ, βελτιώνοντας παράλληλα τη στάση σώματος στις ασκήσεις και στην ανάβαση. Στήσαμε τραβέρσα 8 σημείων που πέρασαν και ξαναπέρασαν όλοι με άνεση και τεχνική.
Πλήρεις νέων εμπειριών καταλήξαμε το απόγευμα σε ταβερνάκι για τα γνωστά..

Ο σύλλογος μας διοργανώνει Σεμινάριο Σπηλαιολογίας Α’ Επιπέδου με σκοπό να μεταφέρει τις απαραίτητες γνώσεις στους συμμετέχοντες για να κινούνται με ασφάλεια τόσο σε οριζόντια όσο και σε κάθετα σπήλαια και να συμμετέχουν σε σπηλαιολογικές αποστολές.

Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί από τις 4/11 έως τις 6/12 και περιλαμβάνει θεωρητικά μαθήματα τα οποία θα γίνουν στα γραφεία του συλλόγου, καθώς και πρακτικά μαθήματα σε σπήλαια της Αττικής, της Μεσσηνιακής Μάνης και της Εύβοιας.

Για τη συμμετοχή στο σεμινάριο δεν απαιτείται προηγούμενη εμπειρία ενώ ο απαραίτητος εξοπλισμός παρέχεται από τον Σύλλογο.

Τα γραφεία του συλλόγου βρίσκονται Σκρα 1 & Δραγατσανίου, Αγία Παρασκευή.

Τα θεωρητικά μαθήματα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη στα γραφεία του συλλόγου με ώρα έναρξης 20:00.

Αναλυτικό Πρόγραμμα:

Τετάρτη 4/11, Θεωρία (Εισαγωγή στη σπηλαιολογία, Είδη Σπηλαίων, Σπηλαιογένεση)

Σάββατο, 7/11 Θεωρία & Πρακτική εξάσκηση – Πίστα Παπάγου

Κυριακή, 8/11 Θεωρία & Πρακτική εξάσκηση – Μονή Αστερίου

Τετάρτη, 11/11 Θεωρία (Αρχαιολογία – Παλαιοντολογία)

Σάββατο, 14/11 Θεωρία & Πρακτική εξάσκηση Σπήλαιο Πανείου  (Λόρδου Βύρωνα)

Κυριακή, 15/11 Θεωρία & Πρακτική – Συκιά (Βούλα) & Αρχεδήμου

Τετάρτη, 18 Νοέμβριος 2015 Θεωρία – Ανάγνωση Χάρτη – Εύρεση Σημείου – Ανάγνωση Χαρτογράφησης Σπηλαίου

Σάββατο, 21 Νοέμβριος 2015 Σπηλαιοβάραθρο Χόνι Λιάγκι

Κυριακή, 22 Νοέμβριος 2015 Ορυχείο Μητροπήσι (Θερμό σημείο, Πρώτες βοήθειες)

Τετάρτη, 25 Νοέμβριος 2015 Θεωρία Τεχνητά σπήλαια (Ορυχεία, Στοές, Καταφύγια, Υδραγωγεία)

Σάβ. – Κυρ. 28/11 & 29/11 Διήμερο στη Μάνη – Σπήλαιο Σελινίτσα & Βάραθρο Λυκούργου Δολών

Τετάρτη, 2 Δεκέμβριος 2015 Θεωρία (Σπηλαιοκατάδυση, Διατροφή & Διαβίωση στο βουνό, Οργάνωση αποστολής)

Σάβ. – Κυρ. 5/12 & 6/12 Διήμερο στην Εύβοια – Σπηλαιοβάραθρο Τρία Έλατα & Σπηλαιοβάραθρο Κατελάνι

Για περισσότερες πληροφορίες αλλά και εγγραφές καλέστε στα τηλέφωνα  6977-224796 & 6973-407020 ή στείλτε email στο info@thiseas.org

 

Αυτή τη φορά εκτός από κόπο και κρύο το σπήλαιο μας χάρισε ανεπανάληπτες εικόνες και συναισθήματα.
Ξεκινήσαμε, ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος με την Χαρά Νικολαίδου από την Αθήνα και βρεθήκαμε την Παρασκευή 18/9 το βράδυ, με τον Κώστα Στασινό στον συνήθη κατασκηνωτικό χώρο της περιοχής του σπηλαίου.
Την επομένη μπήκαμε αρματωμένοι με τα διανοικτικά και τα εφόδιά μας και αφού προσθέσαμε στην κατάβαση με τη σκάλα ένα βοηθητικό σχοινί, γρήγορα φτάσαμε στο σημείο που είχαμε σταματήσει την προηγούμενη φορά. Εκεί που ήταν η κολώνα κάναμε μια διεύρυνση της διάνοιξης, πέρασε κι ο Κώστας και ξεκινήσαμε το σκάψιμο στο μαλακό αμμοχάλικο του διαδρόμου με το εμπόδιο που κατέβαινε από την οροφή του περάσματος. Η Χαρά έμεινε μία αίθουσα πίσω μας 4-5 μέτρα μακρυά μας και μας υποστήριζε με ότι χρειαζόταν να μας δώσει και αργότερα όταν γυρίσαμε για λίγο πίσω για να ορθωθούμε και να ξεμουδιάσουμε, μας έδωσε και ζεστή σούπα να απολαύσουμε! Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, και μερικά καψούλια, πέρασα πολύ στριμωχτά και βγήκα σε ένα θάλαμο 3Χ4 περίπου, που μπορούσα να σταθώ επι τέλους όρθιος! Το άνοιγμα ήταν πολύ μικρό για να περάσει η ομάδα και έτσι αποφασίσαμε να κάνω μία έρευνα μπροστά και να επιστρέψω για τα νέα.
Μετά τον θαλαμάκο σύρθηκα για λίγο ακόμα και βγήκα σε μία αίθουσα με αρκετό ύψος και στάθηκα πάλι όρθιος (το εκτιμάς αυτό σ’ αυτό το σπήλαιο χαχαχα!). Χρειάστηκα μεγαλύτερη σκάλα στον φακό μου για να δώ το μέγεθος της νέας αίθουσας και ενθουσιασμένος άρχισα να ανεβαίνω μικρούς καταρράκτες στεγνούς αλλά με γλυφές που δείχνουν ότι τρέχει νερό τις κατάλληλες εποχές εκεί, 3-4 μέτρα ο πρώτος 5-6 μέτρα ο επόμενος και πάλι ανάβαση και πάλι μεγάλοι χώροι και παντού διάκοσμος με ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων σε μεγάλα μεγέθη. Υπάρχουν περάσματα σε ψηλότερα επίπεδα και η έρευνα και η χαρτογράφηση όλων των αυτών των σημείων θα χρειαστεί πολύ χρόνο πιστεύω.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να γυρίσω να ειδοποιήσω, μιάς και μέσα σε δέκα-δεκαπέντε λεπτά είχα φύγει εκατό μέτρα από τους άλλους. Επέστρεψα λέγοντας τα νέα κι ο ενθουσιασμός μεταδόθηκε άμεσα στην ομάδα. Δυό-τρία καψούλια και λίγο σκάψιμο έφτασαν για να δώ τους συντρόφους μου να βγαίνουν από το στενό πέρασμα.
Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε σχολιάζοντας τον διάκοσμο με επιφωνήματα θαυμασμού και όλο χαμόγελα σε ένα πάρα πολύ όμορφο και στολισμένο πεδίο και πήγαμε άλλο τόσο όσο είχα πάει μόνος μου. Εδώ θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν για μένα.
Εκεί συναντήσαμε ένα χαμήλωμα με λιμνούλα στα αριστερά του που για να μην χαλάσει ο διάκοσμός του περάσαμε με τα τέσσερα τσαλαβουτώντας από το νερό και μετά από λίγο συναντήσαμε το τέλος του σπηλαίου, τουλάχιστον πρός το παρόν, γιατί υπάρχει ροή αέρα από ένα μικρό χάσμα ανάμεσα στον βράχο της οροφής και τα χώματα, 2-3 μέτρα χαμηλότερα από το μέρος που πατούσαμε.
Είναι σωρός με αμμοχάλικο, ίδιος στην σύστασή του με όλους τους σωρούς που συναντήσαμε σχεδόν παντού στο σπήλαιο, αλλά σε μεγάλη ποσότητα και μάλλον πρόκειται για ένα ακόμη λαγούμι σχήματος σιφωνιού. Αφήνει στην κατωφέρεια 30-40 εκατοστά απόσταση από τον συμπαγή βράχο που υπάρχει από πάνω του και καταλήγει σε 10-15εκατοστά κενό στο κάτω μέρος που είναι οριζόντιος και ο βράχος και τα φερτά. Αυτό είναι το επόμενο εμπόδιο που θα πρέπει να ξεπεράσουμε στο μέλλον για να μας αποκαλυφθούν τα μυστικά αυτού του Καρστικού συστήματος.
Ξεκινήσαμε για πίσω, όλο χαρά για τα αποτελέσματα τόσων ομαδικών προσπαθειών αυτή τη χρονιά, κουρασμένοι και λίγο παγωμένοι αλλά σίγουρα κορεσμένοι από το νεοεξερευνημένο κομμάτι. Χρειάστηκαν τέσσερις αποστολές για να φτάσουμε σ’ αυτό το βάθος και προσπάθειες πολλών συναδέλφων. Συνεχίζεται..

Στις 5/9/15 ο Παναγιώτης Γεωργίου, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος, συναντήσαμε στη Φυλή τον Θανάση Μπλαβούκο για να πάμε στην καταβόθρα των Σκούρτων.
Στο πεδίο ο Θανάσης μπήκε μπροστά και άνοιξε μονοπάτι στην πυκνή βλάστηση και κατεβήκαμε τα πρώτα κατεβασματάκια 6-7 και 2-3 μέτρων. Το σπήλαιο όμως ήταν φραγμένο από λάσπες και βράχια και η συνέχεια ήταν αδύνατη.
Έτσι κατευθυνθήκαμε στην περιοχή Κιάπα Καραμανλή για να κατέβουμε ένα άγνωστο βάραθρο που μόνο ο Θανάσης γνώριζε. Μετά από έρευνα εντοπίσαμε την είσοδο που είναι βαραθρώδης και έχει βάθος περίπου 50 μέτρα. Είναι εφικτό να κατεβεί κανείς με ένα δεντροδέσιμο και μία παράκαμψη, μέχρι κάτω. Έτσι και κάναμε και μετά από λίγη ώρα ερευνούσαμε στο βάθος όπου υπάρχει ένα τυφλό παράθυρο στα 2μ. ύψος και ένα πατάρι στα 5-6μ. που λόγω χρόνου και στενότητας του χώρου δεν ερευνήσαμε λεπτομερώς και μένει εκεί ένα ερωτηματικό για επόμενη επίσκεψη. Ο ίδιος ο πάτος του σπηλαίου δεν φαίνεται να συνεχίζει.
Ίσως από μόνο του ένα 50άρι μονοκόμματο βάραθρο αποτελεί είδηση για την περιοχή της Πάρνηθας και χωρίς να βρεθεί περαιτέρω συνέχεια. Θα ξαναπάμε όμως για να το χαρτογραφήσουμε και βλέπουμε.

Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε με δύο στόχους. Πρώτον να κάνουμε υποδομή ώστε η διάνοιξη που χρειάστηκε μιά μέρα δουλειάς για να σκαφτεί να οχυρωθεί με τσουβάλια-σωλήνες που έφτιαξε ο Αλέξανδρος και δεύτερο να προχωρήσουμε την εξερεύνηση αφού διευρύνουμε τον διάδρομο που με το ζόρι είχαμε περάσει ο Παναγιώτης κι εγώ την προηγούμενη φορά στις 30-31/7. Στο τέλος του που στρίβει δεξιά ανηφορικά, θα χρειαζόταν έτσι κι αλλιώς καψούλια.
Ξεκινήσαμε εγώ κι ο Παναγιώτης για τις μπροστινές διανοίξεις και πίσω ο Αλέξανδρος ασχολήθηκε με τα έργα. Ο Γεράσιμος συνόδευσε τη Χριστίνα στις πρώτες στοές του σπηλαίου για μιά γνωριμία με το περιβάλλον και μετά μας συνάντησε ενώ τελειώναμε με τα καψούλια τον διάδρομο.

Πίσω μας ο Αλέξανδρος είχε στήσει «μαγειρείο» και σε ένα διάλειμμα μας εμφάνισε ζεστή σούπα που σ’ αυτό το παγωμένο περιβάλλον μου φάνηκε απίστευτα νόστιμη!
Με δυό ακόμη προσπάθειες βγήκαμε στην νέα αίθουσα και συναντήσαμε στο τέλος της ένα στενό πέρασμα που πέρασε ο Παναγιώτης με δυσκολία, για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε μπροστά μας ακόμη μεγαλύτερο εμπόδιο.
Ένα τοίχωμα με μια τρύπα στο κάτω μέρος πολύ μικρό και δύο τρύπες στο πάνω που σχηματίζονταν από μία κολώνα 30-35εκατοστά πάχους. Το τοίχωμα και η κολώνα μας αποκαρδίωσαν λίγο είναι αλήθεια, γιατί δεν βλέπαμε και εμφανή συνέχεια πίσω τους.
Είχε πάει 17:00 περίπου όταν ξεκινήσαμε να βγούμε μιας και είχαμε κατακουραστεί από όλη την προσπάθεια και είχαμε μία ώρα περίπου δρόμο για έξω.
Την επομένη αποφασίσαμε να διανοίξουμε το στενό πέρασμα που πέρασε μόνο ο Παναγιώτης και να δούμε τι θα κάναμε με το τοίχωμα.

Μπήκα και πάλι με το τρυπάνι μπροστά πότε με τον Παναγιώτη και πότε με τον Γεράσιμο, και οι άλλοι δύο σκάβοντας έκαναν διαμόρφωση και μεγάλωμα του χθεσινού νέου περάσματος.

Πίσω μας ο Αλέξανδρος έστησε πάλι το «μαγειρείο» του και σε μιά στιγμή που βρισκόμουνα, λόγω στενότητας του χώρου, μόνος μου μετά το στένεμα σπάζοντας την κολώνα ανάμεσα στις δύο πάνω τρύπες του τοιχώματος, ζήτησα υλικά και μου ήρθε μαζί και μία ακόμη απολαυστικότατη καυτή σούπα
Μετά από μερικές ώρες είχαμε φτιάξει ένα άνοιγμα που ίσα-ίσα χωρούσε ο Γεράσιμος που όταν πέρασε προχώρησε και λίγο ακόμη πρός τα αριστερά σε ένα νέο διάδρομο.

Πίσω του πάλευα με το σφυρί και το SDS σχέτο σαν καλέμι, μιάς και οι μπαταρίες είχαν τελειώσει και οι δύο και μετά από λίγο πέρασα κι εγώ.
Διαπιστώσαμε ότι θέλει σκάψιμο στον πάτο του σε συνδυασμό με διάνοιξη από πάνω για να δούμε που οδηγεί. Φαίνεται να συνεχίζει πρός τα δεξιά και ο αέρας βέβαια έρχεται πάντα δυνατός και παγωμένος από εκεί.

Από πρίν είχαμε ορίσει έναρξη επιστροφής στις 15:00’ και στις 15:30’ αποφασίσαμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο πρός το παρόν και ξεκινήσαμε για πίσω με 18 περίπου δύσκολα μέτρα μεγαλύτερη διαδρομή αυτή τη φορά.

Τα μέλη: Αλέξανδρος Τσεκούρας, Παναγιώτης Δευτεραίος, Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος και η Χριστίνα Μπαζίνη.
Συνεχίζεται..

Από χρόνια μας έχει απασχολήσει ευχάριστα αυτό το σπήλαιο που όλο μας ταλαιπωρεί. Κάθε χρονιά που πηγαίναμε μέχρι τώρα, βρίσκαμε εμπόδιο πότε σε ένα στένεμα που χρειάστηκε διάνοιξη για να περνάμε όλοι και πότε σε ένα λαγούμι σχήματος σιφωνιού, μόνο που αντί για νερό ήταν γεμάτο με άμμο. Δύο φορές κοντέψαμε να το περάσουμε αλλά δεν τα καταφέραμε λόγω χρόνου. Αυτή τη χρονιά ήμασταν αποφασισμένοι να μην υποχωρήσουμε σ’ αυτό το εμπόδιο. Από την Πέμπτη το βράδυ ανέβηκαν στο βουνό οι Παναγιώτης Γεωργίου, Κώστας Στασινός, Αλέξανδρος Τσεκούρας και Παναγιώτης Δευτεραίος και την Παρασκευή το πρωί μπήκαν με φόρα. Χρειάστηκαν ώρες σκάψιμο σ’ αυτά τα 5-6 μέτρα λαγουμιού, αλλά αυτή τη φορά πέρασαν το μέχρι τώρα απροσπέλαστο σημείο και προχώρησαν στο πίσω κομμάτι.
Την Παρασκευή αργά το απόγευμα φτάσαμε κι εμείς, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος, στον κατασκηνωτικό χώρο και, συναντήσαμε τους ενθουσιασμένους φίλους μας. Η Χαρτογράφηση, όπως διαπιστώσαμε την Κυριακή, έβγαλε σύνολο 410 περίπου μέτρα συνολικού βάθους.
Προστέθηκαν δηλαδή περίπου 100μέτρα από το προηγούμενο σημείο.
Μας είπαν ότι το σπήλαιο συνεχίζει μέν, αλλά θα έπρεπε να περάσουμε ένα πολύ στενό σημείο με νερό που λιμνάζει.
Το Σάββατο το πρωί ετοιμαστήκαμε να μπούμε οι πέντε, μιας κι ο Κώστας Στασινός έπρεπε να αναχωρήσει. Με μεγάλη ανυπομονησία περάσαμε το σιφωνοειδές λαγούμι, διαπιστώνοντας πόσο λίγο σκάψιμο χρειαζόταν ακόμη για να περάσουμε όταν προσπαθούσαμε πέρυσι, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ!
Οι νέες αίθουσες έχουν πολύ ωραίο στολισμό, πολλά μακαρόνια, σταλακτίτες σε διάφορα χρώματα και σχήματα, αλλά η προσήλωσή μας στο επόμενο εμπόδιο δεν μας άφησε να σταθούμε για πολύ. Το αφήσαμε για να πάρουμε μερικές φωτογραφίες στην επιστροφή.
Φτάσαμε στο σημείο και για αρχή μας έπιασε μια απογοήτευση. Το πέρασμα πολύ στενό, με νερό σε μιά μικρή λιμνούλα που έπιανε όλο το πλάτος του και 60εκ. περίπου μήκος που στο βαθύτερο σημείο της ήταν 10-15 εκ., κυλούσε πρός τα μέσα και υπερχείλιζε 2-3 μέτρα βαθύτερα.(Φωτογρ.Νο11) Το χειρότερο ήταν ότι είχε μια συνεχή σταγονορροή που δεν θα μας άφηνε να την αδειάσουμε με ένα κύπελλο, όπως έδειχναν τα πράγματα. Το πρόβλημα όμως δεν θα λυνόταν αν αδειάζαμε απλώς το νερό γιατί δεν θα χωρούσαμε έτσι όπως ήταν.
Σκάβοντας διερευνητικά διαπιστώσαμε ότι το λαγούμι, που έχει κι αυτό σιφωνοειές σχήμα σαν το προηγούμενο, έχει υπέδαφος από αμμοχάλικο και το νερό συγκρατείται από ένα τύπου κροκαλοπαγούς στρώμα, συγκολλημένων βότσαλων και άμμου που μπορούσαμε να διασπάσουμε με «σχετική» ευκολία.
Ξεκινήσαμε σκάβοντας ένα λάκκο λίγο πιό έξω,(Φωτογρ.Νο12-13) που θα υποδεχόταν το νερό όταν φτάναμε να σπάσουμε το ανασηκωμένο μπροστινό χείλος της λιμνούλας και συνεχίσαμε ελπίζοντας ότι θα απορροφηθεί. Όσο σκάβαμε και δεν βρίσκαμε νερό στον πάτο, τόσο αναπτερώνονταν οι ελπίδες μας ότι θα λύναμε όχι μόνο προσωρινά το πρόβλημα, αλλά θα δημιουργούσαμε μια συνεχή ροή που θα αποστράγγιζε συνεχώς. Μετά από αρκετή ώρα προσπαθειών και αλλαγών βάρδιας, διαπιστώσαμε ότι το σχέδιο εκτελέστηκε ακριβώς όπως το σκεφτήκαμε! (Φωτογρ.Νο14)
Δημιουργήσαμε ένα πέρασμα που με το ζόρι χωρούσε ένας άνθρωπος και ο Παναγιώτης Δ. ανέλαβε να κάνει την πρώτη προσπάθεια.
Προχώρησε 4-5μέτρα και βρήκε ανοδική σήραγγα με άμμο και βότσαλα στο κάτω μέρος και βράχο σε όλες τις άλλες πλευρές, πολύ στενό και σίγουρα χρειαζόταν κι αυτό διάνοιξη. Έκανε μια προσπάθεια με το σφυρί, αλλά ήταν πολύ στενά και τα τοιχώματα αρκετά χονδρά για να σπάσουν.
Οπισθοχώρησε γιατί δεν θα χωρούσε να κάνει μεταβολή και μπήκα κι εγώ για να δω τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Χτύπησα κι εγώ χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα τα σημεία που εμποδίζουν, αλλά σταμάτησα αποδεχόμενος το γεγονός ότι ακόμα κι αν τα κατάφερνα και περνούσαμε κάποιοι με το ζόρι από κει, δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει όλη η ομάδα για να ολοκληρωθεί το έργο μας. Οπισθοχώρησα κι εγώ υπολογίζοντας πόση δουλειά χρειάζεται ακόμα! Κράτησα όμως την εικόνα από την αίθουσα που είδαμε με τον Παναγιώτη Δ., που είναι μετά την ανηφόρα που δεν περάσαμε. Είναι κι αυτή στολισμένη στα ίδια μοτίβα με τις προηγούμενες. Σκουρόχρωμα τοιχώματα και σταλακτίτες ήταν τα λίγα που διέκρινα.
Ενώ γινόντουσαν όλα αυτά, πίσω μας ο Παναγιώτης Γ. με τον Αλέξανδρο έκαναν την χαρτογράφηση του νέου τμήματος. Εμείς, όταν δεν δουλεύαμε, τυλιγόμασταν με αλουμινοκουβέρτες γιατί δεν ανέφερα μέχρι τώρα, ότι από το λαγούμι έβγαινε ένας κρύος έως παγωμένος αέρας, που μας είχε ξυλιάσει!
Μετά από λίγο έφτασαν κι οι άλλοι, τους ενημερώσαμε, είδαν τι είχαμε κάνει, τους είπαμε μέχρι που είχαμε φτάσει και καθίσαμε όλοι μαζί να ξεκουραστούμε λίγο και να φάμε κάτι πριν ξεκινήσουμε για την επιστροφή μας.
Τελικά αυτό το σπήλαιο ανταμείβει τις προσπάθειές μας με το σταγονόμετρο, αλλά ίσως έτσι να είναι καλύτερα, γιατί κάθε φορά που πηγαίνουμε έχουμε να θυμόμαστε κάτι για κάθε ένα από τα δύσκολα περάσματα που έχουμε περάσει. Επίσης κάθε φορά που φεύγουμε έχουμε την προσδοκία να ξαναπάμε να περάσουμε στην επόμενη αίθουσα που μπορέσαμε ίσα-ίσα να δούμε. Έτσι έγινε την προηγούμενη φορά, έτσι έγινε και τώρα.
Μέχρι την επόμενη προσπάθεια λοιπόν!