Την Κυριακή 25/5/15 συνεχίσαμε τη Μύηση των καινούριων μας φίλων στο Βάραθρο Κορυφογραμμής. Κατεβήκαμε τις δύο καταβάσεις που ελέγχονται εύκολα και εντυπωσιαστήκαμε από την ευκολία με την οποία πέρασε όλη η ομάδα τα σχοινιά. Μαζευτήκαμε κάποιοι παλιότεροι που είχαν καιρό να ακολουθήσουν σε εξόρμηση και κάποιοι νεότεροι μιας και η εξόρμηση ήταν κοντινή και απαιτούσε λίγες ώρες. Ήμασταν οι, Γιώργος Δήσιος, Νικολέττα Αλεξανδράκη, Απόλλωνας Θρασυβουλίδης, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Ευγενία Μπαβαβέα, Ξενοφώντας Ντάνης κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Αυτή την Κυριακή επιλέξαμε να κατέβουμε στο γνωστό μας βάραθρο και με την ευκαιρία να «Μυήσουμε» δύο νέους στην Σπηλαιολογία, τον Ξενοφώντα Ντάνη και την Ευγενία Μπαβαβέα. Μαζί ανεβοκατεβήκαμε το πρώτο κομμάτι, ενώ οι, Απόλλωνας Θρασυβουλίδης και Γεράσιμος Κρεμμύδας κατέβηκαν μέχρι κάτω.
Στη συντροφιά, λίγο αργότερα, προστέθηκε ο Νίκος Καρκαλίογλου για ένα «ξεσκούριασμα» στις τεχνικές.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Πρίν τουλάχιστον ένα χρόνο είχαμε πάει να κατέβουμε στο βάραθρο, αλλά εγκαταλείψαμε γύρω στα 60-70 μέτρα λόγω του ότι βρήκαμε μεγάλο αριθμό ψόφιων ποντικών. Η φυσική συνέπεια ήταν να μυρίζει απαίσια και να συχαινόμαστε να πατήσουμε στα αμέτρητα αχώνευτα πτωματάκια τους! Το Σάββατο 16 Μαΐου 2015, αφού ρωτήσαμε για το πώς έχει η κατάσταση, κάναμε την εξόρμησή μας στο βάραθρο.
Αυτή τη φορά βρήκαμε έναν άλλο κάτοικο, ή μάλλον ατυχήσαντα φιλοξενούμενο, που ήταν και ολοζώντανος, άρα φρεσκοπεσμένος. Ποιός ξέρει πως έπεσε, αλλά μάλλον κυνηγώντας κάποιο από τα πολλά ποντίκια της σπηλιάς, κατέληξε στο πρώτο πατάρι στα 50 περίπου μέτρα. Από κει έφυγε τρομαγμένο,κατρακύλησε κι άλλο κάτω ανάμεσα στις πέτρες και τα χώματα και εξαφανίστηκε.
Ήμασταν οι: Μίλτος Χασιαλής, Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Στις 2/5/15 πρωί-πρωί συναντηθήκαμε ο Σπύρος και Γιώργος Ζαννιάς, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος για να κατεβούμε το φαράγγι Μέγα Ρέμα, ολόκληρο,μαζί με το πάνω μέρος που συνήθως χρησιμοποιούμε στην εκπαίδευση. Το κάτω μέρος πάνε χρόνια από την προηγούμενη φορά που το κατέβηκα, θυμόμουνα μόνο τη χαρακτηριστική αψίδα. Από τους υπόλοιπους μόνο ο Σπύρος το είχε κατεβεί κα’να δυό φορές κι έτσι ήταν στο χέρι του να μας εντοπίσει τα άλματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Το νερό ήταν αρκετό και δροσερό, όχι όμως τόσο παγωμένο όπως εκείνη τη φορά που είχα κάνει το κάτω μέρος και θυμάμαι ότι τα χέρια μου είχαν παγώσει τόσο που έψαχνα ευκαιρία να βοηθήσω στις ανακλήσεις για να ζεσταθούν.
Κατεβήκαμε το πρώτο κομμάτι σχετικά γρήγορα και συνεχίσαμε τις καταβάσεις αρματώνοντας και δύο μαζί, μιάς και είχαμε όλοι 50μετρα σχοινιά και πάνω. Έτσι φεύγαμε με καλή ταχύτητα και χωρίς να βιαζόμαστε ιδιαίτερα, φτάσαμε στην αψίδα που μου είχε κάνει εντύπωση. Ο Σπύρος θυμήθηκε ένα άλμα 5-6 μέτρα και το κάναμε και μετά κάποια άλλα μικρότερα και κάποιες τσουλήθρες, όλα πολύ διασκεδαστικά.
Μετά από περίπου πέντε ώρες από τόν πρώτο-πρώτο καταρράκτη και κάνοντας τα καλαμπούρια που αναλογούν σε περιπτώσεις τεσσάρων πεινασμένων που πλησιάζουν ψησταριά, φτάσαμε στο εκκλησάκι. Φάγαμε με την ησυχία μας και κοιμηθήκαμε όπως είχαμε κανονίσει, για να μην έχουμε το άγχος ούτε για το πόσο θα φάμε ούτε για το πόσο θα πιούμε, αφού δεν θα ταξιδεύαμε παρά την επομένη.

Ούτε θυμάμαι από πότε είχα να πάω στο κοντινό μας φαράγγι της Πάρνηθας και με το ζόρι θυμήθηκα κάποια βασικά χαρακτηριστικά. Είχα συμμετάσχει το 2007 σε αποστολή αποκατάστασης των βυσμάτων που ξεβίδωναν και έπαιρναν τις πλακέττες διάφοροι άνθρωποι που το κατέβαιναν σε εποχές που είναι χωρίς νερό. Τότε είχαμε μπλοκάρει τα παξιμάδια με εποξική κόλλα αλλά κι αυτό δεν ήταν αρκετό.
Με χαρά είδα ότι σε προσιτά στους περιπατητές σημεία έχουν τοποθετηθεί τώρα μαζί με τις βιδωτές και κάποιες χημικές αγκυρώσεις που δεν μπορούν να αφαιρεθούν εύκολα και εξασφαλίζουν ότι θα μπορούν να γίνουν οι τεχνικές καταβάσεις με ασφάλεια.
Είχε νερό καθαρό και αρκετό για να κρατήσει τις βάθρες γεμάτες και τη διαδρομή ενδιαφέρουσα. Οι υπόλοιποι της ομάδας δεν το είχαν ξανακατέβει και εντυπωσιάστηκαν από τα τοπία και από το ότι υπάρχει τόσο κοντά στην Αθήνα ένα τέτοιο φαράγγι.
Το διάφανο νερό είχε τη συνέπεια το πεδίο να είναι πολύ γλυστερό και τα πατήματά μας ήταν συνεχώς αβέβαια. Παρ’ όλα αυτά η ομάδα νωρίς το απόγευμα ήταν στα αυτοκίνητα και έτοιμη για ανεφοδιασμό σε μιά από τις κοντινές ταβέρνες της Φυλής.
Ήμασταν οι: Σπύρος και Γιώργος Ζαννιάς, Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Απόλλων Θρασυβουλίδης, Γεράσιμος Κραμμύδας και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Στις 25-4-15 κατεβήκαμε το φαράγγι του Χάβου στα Καμπιά. Το είχαμε μέσα στο πρόγραμμα του σεμιναρίου Αυτονόμων του Νοεμβρίου και από τότε δεν το ξαναεπισκευθήκαμε. Αυτή τη φορά το απολαύσαμε χωρίς τo άγχος της εκπαίδευσης και περάσαμε υπέροχα! Το νερό ήταν μπόλικο, καθαρό και κάναμε τα λιγοστά άλματα που γινόντουσαν.
Προσωπικά περίμενα για τελη Απριλίου περισσότερα νερά, με δεδομένο ότι η Δίρφυς το χειμώνα είχε γεμίσει χιόνια και τώρα αυτά ήταν αισθητά λιγότερα.
Η ομάδα κινήθηκε πολύ ομαλά και το διασκεδάσαμε αναλόγως.
Η συντροφιά: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Γιώργος και Σπύρος Ζαννιάς ο Ξενοφώντας Ντάνης κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Το Σάββατο 18/4/15 κατεβήκαμε το φαράγγι που είχαμε εξερευνήσει το 2011 και είχαμε κάνει μόνο άλλη μία επανάληψη από τότε. Μπήκαμε έτοιμοι για όλα, μιάς και τα φετινά μπόλικα νερά δεν αφήνουν περιθώρια για υποθέσεις ότι δεν θα υπάρχουν απώλειες σε αγκυρώσεις. Φορτωμένοι με τρυπάνι και αρκετές πλακέττες, ξεκινήσαμε τις καταβάσεις συνοδευόμενοι απο ομολογουμένως λιγότερο νερό απ’ ότι περιμέναμε. Διαπιστώσαμε ότι οι βάθρες είχαν μπαζωθεί και δεν υπήρχε σχεδόν κανένα άλμα ελεύθερο να κάνουμε, όμως οι ασφάλειες ήταν όλες στη θέση τους και εκτός από μερικά σφιξίματα στα παξιμάδια, ήταν όλες λειτουργικές. Με τέσσερις από τους έξι της συντροφιάς να αρματώνουν, νωρίς το απόγευμα ήμασταν στην έξοδο. Τη συντροφιά μας που μαζεύτηκε από Καλαμάτα, Μάνη, Σπάρτη και τρείς από Αθήνα, αποτελούσαν οι: Γιώργος Εξηνταβελώνης, Κώστας Οικονομέας, Θεόδωρος Καρύδης, Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Μετά την Κυριακή του Πάσχα, για να κάνουμε και λίγη δράση κι όχι μόνο φαγοπότι, μπήκαμε στο Φαράγγι των Μύλων με τρυπάνι για να κάνουμε βελτιώσεις. Ανεβήκαμε, όπως συνηθίζουμε, με τα πόδια γιατί εκτός της άσκησης είχαμε ακούσει για ζημιές στα περάσματα από τις βροχές. Πράγματι, ο χωματόδρομος έχει αρκετά νεροφαγώματα, αλλά σε ένα σημείο έχει μια κατολίσθηση που δεν αφήνει καθόλου περιθώρια για αυτοκίνητο. Στο σημείο που είναι η στροφή που στρίβουμε αριστερά στο μονοπάτι που πάει στο φαράγγι, υπάρχει ένα νεροφάγωμα βάθους μισού με ένα μέτρο και πλάτους πάνω από πέντε. Έχει αναδειχθεί μία ξερή κοίτη με λευκά βότσαλα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ δέκα χρόνια τώρα και το νερό αναδύεται διακόσια μέτρα περίπου πιο κάτω και συνεχίζει να τρέχει σε όλο το μήκος της πορείας μέχρι και τη θάλασσα.
Μέσα τώρα, στα πρανή όπου υπήρχαν πέτρες και μικρότερα βράχια, έχουν παρασυρθεί και έχουν αλλάξει τα περπατητά κομμάτια, αλλά οι αγκυρώσεις γενικά δεν έχουν αχρηστευτεί, εκτός από την παράκαμψη στο τέλος που δεν είχε μείνει ούτε το βύσμα.
Κάναμε βελτιώσεις σε διάφορα σημεία, αντικαταστήσαμε με αλυσίδα τις μονές ασφάλειες στην τελευταία κατάβαση και ξανατοποθετήσαμε σε λιγότερο εκτεθειμένο σημείο την πλακέττα της παράκαμψης.
Ενισχύσαμε την αλυσίδα της μεγάλης κατάβασης για να μην εξαρτώμαστε πολύ από τον ιμάντα από πάνω, αλλά θα χρειαστεί να ξεβιδώσουμε ή να κόψουμε το κάτω χαλαρό βύσμα και να βάλουμε ένα άλλο για να λήξει οριστικά το πρόβλημα.

Μιας και το Πάσχα μας έφερε στο Λουτράκι, εκτός από το να ψήσουμε αρνί κάναμε και μερικές δημιουργικές επεμβάσεις στα γύρω φαράγγια. Ξεκινήσαμε με το Φλάμπουρο που χρησιμοποιήσαμε στα σεμινάρια του συλλόγου. Ακόμη και σ’ αυτό είδαμε τα ίχνη που άφησε το νερό που πέρασε μετά τις χειμερινές νεροποντές.

Ένα ακόμη Σεμινάριο Μύησης ολοκληρώθηκε και έξι καινούριοι στο άθλημα της κατάβασης φαραγγιών, προστέθηκαν στο δυναμικό μας. Και σ’ ανώτερα!