Στο γνωστό μας φαράγγι συνεχίσαμε το σεμινάριο και την πρακτική εκπαίδευση. Κάναμε σε πραγματικές συνθήκες αυτά που μάθαμε μέχρι τώρα στο τεχνικό πεδίο και κάποια παραπάνω. Εγκαταστήσαμε βύσμα χωρίς ηλεκτρικό τρυπάνι, με σφυρί και το ειδικό καλέμι, το οποίο τοποθετήθηκε πολύ καλά και θα είναι χρήσιμο στην κατάβαση που το βάλαμε. Συνοδευόμενες καταβάσεις, παρακάμψεις και τραβέρσες χρησιμοποιήθηκαν συνεχώς και με επιτυχία, όπως και μια τελική διπλή κατάβαση.

Στη σημερινή συνέχεια του Σεμιναρίου, εμπλουτίσαμε τις τεχνικές, επαναλαμβάνοντας σαν αυτονόητες τις βασικές προηγούμενες, βάζοντας τα χέρια και το μυαλό των εκπαιδευόμενων σε εγρήγορση. Το βασικό στήσιμο κατάβασης με τραβέρσα πρόσβασης πραγματοποιείται πιά με αισθητά μεγαλύτερη ταχύτητα, και προχωρήσαμε στο στήσιμο οδηγούμενης κατάβασης και στο στήσιμο ενδιάμεσου ρελέ, χωρίς πάτημα αναγκαστικά, μιας και στα μπετά δεν βρίσκεις παταράκι! Όλα πήγαν μιά χαρά και το απομεσήμερο κανονίσαμε για το φαράγγι της επομένης και αποχωρήσαμε.

Την Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου ξεκίνησε το Σεμινάριο Φαραγγιών, σε επίπεδο Αυτόνομου, πράγμα που σημαίνει ότι δημιουργούμε στελέχη με υπευθυνότητα να τοποθετούν αρματώματα και σχοινιά. Τα θεωρητικά έγιναν διαδικτυακά, ενώ το Σαββατοκύριακο το περάσαμε κάνοντας πράξη τις τεχνικές που χρειάζονται για τη δραστηριότητα. Η κατάβαση και η ανάβαση, όπως και οι αλλαγές κατεύθυνσης, το πέρασμα κόμπου, με κανονικά και εναλλακτικά μέσα, καθώς και άλλα πολλά, μας κράτησαν σε εγρήγορση και τις δύο μέρες και μέχρι την ολοκλήρωση του Σεμιναρίου, θα έχουμε κι άλλα πολλά. Ολοκληρώσαμε τα μαθήματα το απομεσήμερο της Κυριακής και η συνέχεια θα δοθεί το επόμενο Σάββατο.

Για μια ακόμη φορά, ξεκινήσαμε από Αθήνα, για έρευνες σε τόπο που και παλιότερα έχουμε 5-6 φορές προσπαθήσει να εντοπίσουμε ένα σπηλαιοβάραθρο με μικρή είσοδο, με πληροφορίες που πήραμε από έναν φίλο βοσκό της περιοχής.
Αυτή τη φορά, υποθέσαμε ότι θα ήταν πιο εύκολο, λόγω της χιονοκάλυψης, υπολογίζοντας ότι η διαφορά θερμοκρασίας θα δημιουργούσε καμινάδα ζεστού και υγρού αέρα, βοηθώντας μας να το βρούμε. Ανεβήκαμε στην περιοχή ερευνών και προς μεγάλη μας απογοήτευση, παρ’ όλη την παγωνιά, η ηλιοφάνεια καθώς και ο ισχυρός άνεμος, δεν άφηνε να δημιουργηθεί το φαινόμενο που θα μας βοηθούσε. Ούτε ένα γνωστό μας βαραθράκι δεν άτμιζε, ούτε καν η εκπνοή μας.
Παρ’ όλα αυτά ερευνήσαμε σε όσο μπορούσαμε μεγαλύτερη ακτίνα μπορέσαμε, δυστυχώς χωρίς να το εντοπίσουμε.
Επιστρέφοντας, πήραμε κάτι να φάμε στο ύπαιθρο, με φόντο τα χιονισμένα βουνά γύρω μας.
Τάκης Καπλαντζής, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Συμμετείχαμε με τον Ανδρέα Λιόση στην εξάσκηση τοποθέτησης τραυματία στο φορείο και μεταφορά, χωρίς τη χρήση σχοινιών, σε περάσματα στενά, ανηφορικά και κατηφορικά. Άγγελος Βλαχόπουλος

Η μέρα ήταν βροχερή, αλλά δεν μας κράτησε μέσα. Πήγαμε να ερευνήσουμε δύο μέρη που είχαμε αφήσει σε εκκρεμότητα από άλλες εξορμήσεις στην περιοχή. Έτσι φορέσαμε τα αδιάβροχά μας και γνωρίσαμε πολύ όμορφα κομμάτια του βουνού, με ελατοδάση απέραντα, οροπέδια και λιβαδάκια, που από σπήλαια δεν μας απέδωσαν, αλλά γεμίσαμε με φοβερές εικόνες. Τα γύρω στεφανωμένα βουνά μας έστελναν που και που ένα βουνίσιο ψιλόβροχο, αλλά ο εξοπλισμός μας άντεξε μια χαρά. Ανρέας Λιόσης, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Για πρώτη εξόρμηση της χρονιάς, επιλέξαμε κάτι χαλαρό. Πήγαμε με τον Γιώργο Καρακύρη στον Ελικώνα για να βρούμε την είσοδο της Στοιχειωμένης, ένα Βάραθρο που κάποτε κατέβαινε περισσότερο από 500 μέτρα, όμως έριξαν μέσα μπάζα, και βούλωσε περίπου στα 80, σε σημείο που υπάρχει στένεμα. Είδαμε ότι υπάρχει περίφραξη χωρίς κενά, ίσως για να σταματήσει αυτή η ενέργεια, για να ξεβουλώσει όμως.. Θα έλεγα ότι αυτή η εκδοχή, είναι κοντά στο αδύνατο, δυστυχώς. Θα κατεβούμε κάποια στιγμή τώρα που ξέρουμε ακριβώς που είναι, για να δούμε τι κατάσταση επικρατεί κάτω, κι αν περνάει με κάποιο τρόπο.
Ο Γιώργος είναι από τα μέρη εκεί, κι έτσι επωφελούμενοι από την υπέροχη λιακάδα, γυρίσαμε στα πέριξ, επισκεπτόμενοι αρχαιολογικούς χώρους και κάποια αξιοθέατα.
Καταλήξαμε σε ένα πλάτωμα, όπου μαγειρέψαμε και καθίσαμε μέχρι που έπεσε ο ήλιος και η θερμοκρασία μαζί!

18/12/2021 Βάραθρο Γερμανικό Αττική

Μιας και θα πήγαινε μια ομάδα τριών ατόμων του ΣΠΕΛΕΟ με έναν Λιβανέζο σπηλαιολόγο, βρήκαμε την ευκαιρία με τον Ανδρέα, για μια σύντομη και κοντινή εξόρμηση.
Η αντίθεση της εσωτερικής θερμοκρασίας που φτάνει πάνω από 26° Κελσίου, από την εξωτερική θερμοκρασία κάτω των 10°, ήταν φοβερή. Το νερό της λίμνης, στην οποία 100 μέτρα βαθύτερα καταλήγει το σπήλαιο, φτάνει τους 29°, οπότε λίγο μετά την είσοδο, συνεχίζεις με κοντομάνικο.
Βρήκαμε τα αρματώματα σε σχετικά κακή κατάσταση, λόγω της υγρασίας και της παλαιότητας και επίσης επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί γαλβανιζέ βιομηχανικά, αλλά και τα παλιά καλά κι αθάνατα αυτοδιάτρητα, έχουν κι αυτά κακή κατάσταση. Στην τελευταία κατάβαση για τη λίμνη, δεύτερο κατάλληλο σημείο δεν βρίσκαμε και τοποθετήσαμε εμείς, ένα ανοξείδωτο βιομηχανικό.
Η έξοδός μας έγινε το απόγευμα, μέσα σε ένα παγωμένο βοριά, που ξύριζε την γυμνή πλαγιά και όσο μπορούσαμε γρηγορότερα φορέσαμε τα ανάλογα για τους 4-6° Κελσίου που αντιμετωπίσαμε.

Τελευταία μέρα εξάσκησης των τεχνικών και Τεστ Προόδου για την ομάδα των Υποψηφίων Συνοδών Βουνού του ΔΙΕΚ Σπάρτης.
Ο καιρός δεν μας έκανε παράθυρο για να βγούμε σε πεδίο, αλλά βρήκαμε τρόπο να ασκηθούμε σε τεχνικές που ήταν στο πρόγραμμα, στα γραφεία της Διασωστικής Ομάδας Σπάρτης, όπως και στους κόμπους και να γράψουμε τα απαραίτητα τεστ για την Πρόοδο στο αντικείμενο της Κατάβασης Φαραγγιών.
Είχαμε μια πολύ δημιουργική μέρα, αφού εκτός των εξετάσεων, είχαμε την ευκαιρία να αναλύσουμε ειδικά θέματα, να λύσουμε απορίες πάνω στην εκπαίδευση και τελικά να μπούμε και στα σχοινιά.
Παραθέτω και την δημοσίευση για την εκπαίδευση του ΔΙΕΚ https://diek-spartis.weebly.com/sigmaupsilonnuomicrondeltaomicronsigma-betaomicronupsilonnuomicronupsilon.html

Μετά από πρόταση του Γιώργου Εξηνταβελώνη και του Γιώργου Στεφανούρη, το Δ.Ι.Ε.Κ. Σπάρτης μου πρότεινε να αναλάβω την εκπαίδευση της τάξης των Συνοδών Βουνού, για τον τομέα των Φαραγγιών. Η πρόταση των παιδιών με τιμά και τους ευχαριστώ κι από δω.
Έφυγα από Αθήνα νωρίς το μεσημέρι με ψιχάλα και στο ύψος της Νεμέας συνάντησα μια γερή καταιγίδα που με συνόδεψε μέχρι και τη Μεγαλόπολη. Πήρα τα παιδιά και φύγαμε για Σπάρτη ώστε να είμαστε στην ώρα μας για την έναρξη των μαθημάτων στις 16:00′
Ξεκινήσαμε στο Διασωστικό Σπάρτης, που στο φιλόξενο περιβάλλον του μας διατέθηκε αίθουσα με προτζέκτορα. Έγιναν παρουσιάσεις πάνω στη θεματολογία, για τη γνωριμία με το πεδίο και τον εξοπλισμό, για τους κινδύνους που αφορούν τη δραστηριότητα και άλλα. Επίσης παρουσίαση με βασικές αρχές Γεωλογίας και στη συνέχεια γνωριμία με τους κόμπους που χρειάζονται για την δραστηριότητα και πρακτική εξάσκησή τους.
Όπως κατευθυνόμασταν την επομένη για το Καστόρι, όπου είχαμε κανονίσει για να κάνουμε πρακτική εξάσκηση, ο καιρός δεν έλεγε να μας τη χαρίσει. Έριχνε ένα βουνίσιο ψιλόβροχο με διαλύματα κανονικής βροχής. Έλεγα ότι θα συναντήσω τους εκπαιδευόμενους κουρνιασμένους μέσα στα αυτοκίνητά τους και απρόθυμους να εκτεθούν στις συνθήκες. Αντιθέτως όλοι ήταν έξω με τα αδιάβροχά τους και όσοι είχαν σάκους, τους είχαν με αδιάβροχα καλύμματα κι αυτούς!
Σαν να μην υπήρχε βροχή, κατεβήκαμε ανάμεσα στα δέντρα και ξεκινήσαμε την εκπαίδευση.
Μετά από αρκετή εξάσκηση στο σημείο, μεταφερθήκαμε πολύ κοντά εκεί, σε ένα γεφυράκι και μπήκαμε σε κάθετη κατάβαση, για να δούμε ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες που δημιουργούνται όταν υπάρχει τάση στο σχοινί από το βάρος μας.
Την τρίτη ημέρα, πάλι στο ίδιο σημείο, μπήκαμε κατευθείαν στα σχοινιά με τάση, εμπλουτίζοντας τις τεχνικές και επαναλαμβάνοντας όλες τις προηγούμενες.
Οι καταρτιζόμενοι τήρησαν τους κανόνες ασφαλείας υποδειγματικά, έδειξαν ενθουσιασμό για τη δραστηριότητα και είμαι σίγουρος ότι θα συναντηθούμε σε κάποιο από τα φαράγγια της περιοχής, ή και αλλού, για να κατέβουμε παρέα.
Θα έχουμε συνέχεια την επομένη εβδομάδα.
Άγγελος Βλαχόπουλος