Με νέα παιδιά στη Σπηλαιολογία και παλαιούς συναδέλφους, περάσαμε το Σαββατοκύριακο επισκεπτόμενοι το Σπήλαιο της Σελίνιτσας και άλλους τόπους σπηλαίων στην Μεσσηνία, καθώς επίσης κάποιους αρχαιολογικούς χώρους και αρχαία λατομεία.
Είχαμε δύο μέρες με πολύ καλό καιρό και εύκολες συνθήκες ώστε όλα να τα βγάλουμε εύκολα και χωρίς ταλαιπωρία. Ζητείται χειμώνας βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.

Από καιρό ο Τάκης Καπλαντζής, κάνοντας χαρτογραφική έρευνα ,με αντικείμενο βέβαια τη Σπηλαιολογία, είχε εντοπίσει ένα ύποπτο σημείο που παρουσίαζε ένα βύθισμα κάποιου είδους, σαν βάραθρο. Τώρα με τραυματισμένο τον ώμο του, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε, ήταν να προσπαθήσουμε να το εντοπίσουμε, όχι να το κατέβουμε και όπως συνήθως, να κάνουμε επαφές με ντόπιους.
Ο χωματόδρομος από ένα υψόμετρο και πάνω, κρατούσε χιόνι που φανέρωνε ότι οι μόνοι που είχαν περάσει απ’ αυτόν ήταν τα αγρίμια για τουλάχιστον δυό μέρες. Τα ίχνη είχαν αρκετή πυκνότητα και πιθανόν να προέρχονταν από τσακάλια που έχει αρκετά η περιοχή και κάνουν επιθέσεις στα μικρά των κοπαδιών της περιοχής. Τα παρατηρήσαμε για λίγο και συνεχίσαμε για να αφήσουμε τελικά το αυτοκίνητο σε ένα οροπεδιάκι. Με μεγάλη χαρά μετά από λίγο βρήκαμε το βύθισμα που έχει περίπου 25 μέτρα βάθος με πιθανότητες να συνεχίζει.
Επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε προς ένα σημείο που υπήρχε σπήλαιο αρκετά γνωστο και πράγματι, μισής ώρας περπάτημα, μας έφερε πάνω από ένα Βάραθρο με 20μ περίπου βάθος και συνέχεια μερικά μέτρα ακόμη, χωρίς να μπορούμε να δούμε με σιγουριά πόσο. Όπως το περιμέναμε, είδαμε βύσματα σε ένα σημείο, κι έτσι σιγουρευτήκαμε ότι κάποιοι έχουν κατέβει εκεί, το καταγράψαμε κι αυτό και φύγαμε για να ανταμώσουμε με έναν φίλο μας βοσκό στη Νεστάνη.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Μερικές φωτογραφίες από την κοντινή εξόρμησή μας με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Μετά από πρόσκληση της Αρχαιολόγου Αλεξάνδρας Μαρή, και μαζί με τον Γεωλόγο Βασίλη Γιαννόπουλο, που υπηρετούν στην Εφορία Σπηλαιολογίας-Παλαιοοντολογίας, ξεκινήσαμε τη Δευτέρα για την Ύδρα όπου θα κάναμε κατάβαση και έρευνα σε ένα γνωστό μικρό βάραθρο και εντοπισμό-καταγραφή στοιχείων για σπήλαια που θα μας οδηγούσε ο Σπήλιος, ντόπιος κάτοικος και συνεργάτης του Υπουργείου Πολιτισμού.
Τον συναντήσαμε στο λιμάνι και ξεκινήσαμε για τον πρώτο στόχο μας, το σπήλαιο του Κολοκοτρώνη.
Στο νησί δεν υπάρχουν αυτοκίνητα εκτός από ελάχιστα που εξυπηρετούν τον Δήμο, οπότε όλες οι μετακινήσεις γίνονται με τα πόδια, ή με θαλάσσια μέσα. Φορτωθήκαμε λοιπόν τα υλικά και κατευθυνθήκαμε σε μια πλαγιά με πολλούς αγκαθωτούς θάμνους στην οποία όταν φτάσαμε, απλωθήκαμε και ψάξαμε αρκετή ώρα για το σπήλαιο. Τελικά ο Σπήλιος με τηλεφωνικές οδηγίες από άλλους ντόπιους εντόπισε την είσοδο, οριακά για να μπορέσουμε να το ερευνήσουμε και να βγούμε πριν σκοτεινιάσει.
Πρόκειται για μία διάκλαση γενικά στενή με κάποιους χώρους λίγο μεγαλούτσικους τόσο όσο για να σταθούμε όρθιοι και να μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα. Κατεβήκαμε δύο διαδοχικά κάθετα τμήματα με βραχοδεσίματα και καταλήξαμε να χωνόμαστε σε στενώματα που συνεχίζουν , αλλά με πολύ μικρό άνοιγμα που δεν αφήνει περιθώρια για περισσότερη κατάβαση, το πολύ 20μέτρα στο κατώτατο σημείο.
Κάναμε την ανάλογη έρευνα, βγήκαμε στο σούρουπο κι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το μονοπάτι προς τη χώρα. Βράδιασε μέχρι να φτάσουμε, αλλά ήταν πολύ νωρίς για ύπνο, ακόμα και μετά το φαγητό που κάναμε σε ταβερνάκι μέσα στα στενά. Φάγαμε με την ησυχία μας και αποσυρθήκαμε στα δωμάτιά μας.
Την επομένη ξεκινήσαμε πάλι με την καθοδήγηση του Σπήλιου, από το λιμάνι πηγαίνοντας Δυτικά, όπου εντοπίσαμε και καταγράψαμε βραχοσκεπές και γεωλογικά χαρακτηριστικά του νησιού. Πήγαμε από το παραλιακό πλακόστρωτο μονοπάτι και επιστρέψαμε από άλλο ένα που μας πέρασε μέσα από τα γραφικά στενάκια με τα πέτρινα σπίτια, άλλα εγκαταλελειμμένα κι άλλα καλοδιατηρημένα.

Με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη, την Έλενα Μπεκατώρου και τον Μίλτο Χασιαλή, συναντηθήκαμε αργά το πρωί της Κυριακής και κατεβήκαμε το ζεστό βάραθρο. Φτάσαμε μέχρι τη λίμνη που για πρώτη μου φορά την είδα χωρίς περιττώματα από νυχτερίδες στην επιφάνειά του. Βγάλαμε φωτογραφίες, το απολαύσαμε και βγήκαμε πολύ πριν σκοτεινιάσει. Αμέσως μετά πήγαμε σε γνωστό ταβερνάκι της περιοχής για να εκπληρώσουμε τον τελικό σκοπό της εξόρμησης!!
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες του Απόλλωνα της Έλενας και δικές μου.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Συνεχίζοντας τις έρευνές μας κοντά στην Μεγαλόπολη, εντοπίσαμε δύο σπήλαια ακόμη και τα δύο μπαζωμένα. Στην περιοχή υπήρχαν χωράφια και κοπάδια, οπότε τρύπες σαν αυτές ήταν κίνδυνος για ανθρώπους και ζώα κι έτσι θεωρούσαν αναγκαίο να τις κλείνουν.
Η πρώτη ήταν πολύ δύσκολο να ανοίξει και δεν παρουσίαζε τη γνωστή μας «αναπνοή», η δεύτερη όμως την παρουσίαζε! Βγάλαμε πέτρες και 2-3 βράχους που δέσαμε με ιμάντες και τους τραβήξαμε όλοι μαζί και τελικά αρματώσαμε την μικρή κατάβαση των 6-7 μέτρων. Κατέβηκε ο Γεράσιμος και διαπίστωσε ότι υπήρχε αίθουσα αρκετά μεγάλη που κατέληγε σε βάθος περίπου 20 μέτρων με μέτριο διάκοσμο.
Η μέρα μας τελείωσε με επαφές στην περιοχή και ανανεώσαμε το ενδιαφέρον μας για το τόπο.
Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη, την Έλενα Μπεκατώρου και τον Ανδρέα Βαλλογιάννη πήγαμε στο σπήλαιο που είχαμε να δούμε αρκετά χρόνια οι παλιότεροι και με χαρά είδαμε ότι το Στρατόπεδο, που υπάρχει ανάμεσα στο σημείο στάθμευσης και το σπήλαιο, έχει αλλάξει χρήση κι έτσι δεν χρειάζεται πια να ανεβαίνουμε στα ψηλά για να αποφύγουμε τον χώρο του δεύτερου εξωτερικού φράχτη του. Το μονοπάτι περνάει τώρα δίπλα από τη νέα περίφραξη, είναι συντηρημένο και πάει μια χαρά.
Κατεβήκαμε, περιτριγυρίσαμε στην μεγάλη αίθουσα, ανεβήκαμε στο μόνιμο σχοινί που υπάρχει στο τέλος του θαλάμου αριστερά και κατεβήκαμε από την πίσω μεριά μέχρι το τέρμα. Άγγελος Βλαχόπουλος

Μερικά στιγμιότυπα από την μικρή άσκηση. Προηγήθηκε θεωρητικό μισάωρο.

Το Σάββατο 26/10/2019 το είχαμε περάσει ψάχνοντας το σπήλαιο που τελικά εντοπίσαμε και την Κυριακή 3/11/2019 ήρθε η στιγμή να δούμε τι κρύβει.
Από την απουσία ροής αέρα δεν περιμέναμε να βρούμε κάτι μεγάλο και όντως κατεβήκαμε με δύο φυσικές δεσιές στα 12 περίπου μέτρα, όπου κάναμε δύο διεισδύσεις που μας κατέβασαν 2-3 μέτρα ακόμα. Την μία την κατεβήκαμε από στενό πέρασμα και την άλλη την διανοίξαμε τραβώντας πέτρες καταλήγοντας σε μία μικρή αίθουσα με αρκετό διάκοσμο.
Ενώ η είσοδος του εγκοίλου είναι κάπως στρογγυλή, το σπήλαιο εξελίσσεται σε διάκλαση και κατά συνέπεια η συνέχειά του εμποδίζεται από πολλά συντρίμμια.
Η ομάδα των μελών της ΕΣΕ: Αλεξανδροπούλου Χριστίνα, Γεράσιμος Μπενέζης, Γιώργος Αργύρης, Μαρία Σταμούλου, Θωμας Λαμπρακόπουλος κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Φύγαμε από την Αθήνα, για να κάνουμε την εξερεύνηση, την Κυριακή το απόγευμα ο Κώστας Τράμπας (ΠΟΑ), ο Αλέξανδρος Ασημακόπουλος(ΠΟΑ) κι εγώ, και κοιμηθήκαμε κοντά στην Ηράκλεια, στην έξοδο του φαραγγιού στα πεδινά. Την επομένη πρωί-πρωί έφτασαν ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος και η Μαριάννα Τάσση(ΣΠΕΛΕΟ) και από Λαμία ο Κώστας Στασινός που προσφέρθηκε να μας ανεβάσει στην είσοδο πάνω.
Το είχαμε δει στις 22/12/2018 (αναφορά Ιστοσελ.thiseas.org 12ος 2018) όταν είχαμε πάει για εξερεύνηση ενός σπηλαίου στα πρανή κοντά στην είσοδό του. Από τότε είχαμε καταλάβει ότι δεν θα έχει ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον, αλλά η 250 μέτρων υψομετρική διαφορά σε περίπου 700μ. μήκος κάτοψης, μας κίνησε την περιέργεια.
Πρόκειται για ένα Φαράγγι παράλληλο του Δελφινάκου, που τρέχει μόνο τον χειμώνα και όχι πολύ. Αυτό είναι εμφανές από τη βλάστηση που διατηρεί μέσα στην κοίτη του και από τα βράχια που δεν έχουν καθαριστεί από απότομες συνεχόμενες κατεβασιές, με αποτέλεσμα ότι δύσκολα θα βρεθεί συμπαγές πέτρωμα για αγκυρώσεις. Ούτως ή άλλως με τη βοήθεια των δέντρων χρειάστηκε και τοποθετήσαμε πολύ λίγα βύσματα, που θα μπορούσαμε κι αυτά να αποφύγουμε με δεσιές λίγο πιο πίσω ή πάνω στα πρανή. Χρησιμοποιήσαμε σχοινιά σε 14 καταβάσεις με τη μεγαλύτερη γύρω στα 25μ. Ελπίζαμε για κάτι περισσότερο και θεαματικότερο, αλλά αυτό είχε ο τόπος κι αυτό μας πρόσφερε.
Νωρίς το μεσημέρι ήμασταν ήδη στο αυτοκίνητο, έχοντας ικανοποιήσει την περιέργειά μας.
Άγγελος Βλαχόπουλος