Μερικές φωτογραφίες από την κοντινή εξόρμησή μας με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Μετά από πρόσκληση της Αρχαιολόγου Αλεξάνδρας Μαρή, και μαζί με τον Γεωλόγο Βασίλη Γιαννόπουλο, που υπηρετούν στην Εφορία Σπηλαιολογίας-Παλαιοοντολογίας, ξεκινήσαμε τη Δευτέρα για την Ύδρα όπου θα κάναμε κατάβαση και έρευνα σε ένα γνωστό μικρό βάραθρο και εντοπισμό-καταγραφή στοιχείων για σπήλαια που θα μας οδηγούσε ο Σπήλιος, ντόπιος κάτοικος και συνεργάτης του Υπουργείου Πολιτισμού.
Τον συναντήσαμε στο λιμάνι και ξεκινήσαμε για τον πρώτο στόχο μας, το σπήλαιο του Κολοκοτρώνη.
Στο νησί δεν υπάρχουν αυτοκίνητα εκτός από ελάχιστα που εξυπηρετούν τον Δήμο, οπότε όλες οι μετακινήσεις γίνονται με τα πόδια, ή με θαλάσσια μέσα. Φορτωθήκαμε λοιπόν τα υλικά και κατευθυνθήκαμε σε μια πλαγιά με πολλούς αγκαθωτούς θάμνους στην οποία όταν φτάσαμε, απλωθήκαμε και ψάξαμε αρκετή ώρα για το σπήλαιο. Τελικά ο Σπήλιος με τηλεφωνικές οδηγίες από άλλους ντόπιους εντόπισε την είσοδο, οριακά για να μπορέσουμε να το ερευνήσουμε και να βγούμε πριν σκοτεινιάσει.
Πρόκειται για μία διάκλαση γενικά στενή με κάποιους χώρους λίγο μεγαλούτσικους τόσο όσο για να σταθούμε όρθιοι και να μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα. Κατεβήκαμε δύο διαδοχικά κάθετα τμήματα με βραχοδεσίματα και καταλήξαμε να χωνόμαστε σε στενώματα που συνεχίζουν , αλλά με πολύ μικρό άνοιγμα που δεν αφήνει περιθώρια για περισσότερη κατάβαση, το πολύ 20μέτρα στο κατώτατο σημείο.
Κάναμε την ανάλογη έρευνα, βγήκαμε στο σούρουπο κι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το μονοπάτι προς τη χώρα. Βράδιασε μέχρι να φτάσουμε, αλλά ήταν πολύ νωρίς για ύπνο, ακόμα και μετά το φαγητό που κάναμε σε ταβερνάκι μέσα στα στενά. Φάγαμε με την ησυχία μας και αποσυρθήκαμε στα δωμάτιά μας.
Την επομένη ξεκινήσαμε πάλι με την καθοδήγηση του Σπήλιου, από το λιμάνι πηγαίνοντας Δυτικά, όπου εντοπίσαμε και καταγράψαμε βραχοσκεπές και γεωλογικά χαρακτηριστικά του νησιού. Πήγαμε από το παραλιακό πλακόστρωτο μονοπάτι και επιστρέψαμε από άλλο ένα που μας πέρασε μέσα από τα γραφικά στενάκια με τα πέτρινα σπίτια, άλλα εγκαταλελειμμένα κι άλλα καλοδιατηρημένα.

Με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη, την Έλενα Μπεκατώρου και τον Μίλτο Χασιαλή, συναντηθήκαμε αργά το πρωί της Κυριακής και κατεβήκαμε το ζεστό βάραθρο. Φτάσαμε μέχρι τη λίμνη που για πρώτη μου φορά την είδα χωρίς περιττώματα από νυχτερίδες στην επιφάνειά του. Βγάλαμε φωτογραφίες, το απολαύσαμε και βγήκαμε πολύ πριν σκοτεινιάσει. Αμέσως μετά πήγαμε σε γνωστό ταβερνάκι της περιοχής για να εκπληρώσουμε τον τελικό σκοπό της εξόρμησης!!
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες του Απόλλωνα της Έλενας και δικές μου.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Συνεχίζοντας τις έρευνές μας κοντά στην Μεγαλόπολη, εντοπίσαμε δύο σπήλαια ακόμη και τα δύο μπαζωμένα. Στην περιοχή υπήρχαν χωράφια και κοπάδια, οπότε τρύπες σαν αυτές ήταν κίνδυνος για ανθρώπους και ζώα κι έτσι θεωρούσαν αναγκαίο να τις κλείνουν.
Η πρώτη ήταν πολύ δύσκολο να ανοίξει και δεν παρουσίαζε τη γνωστή μας «αναπνοή», η δεύτερη όμως την παρουσίαζε! Βγάλαμε πέτρες και 2-3 βράχους που δέσαμε με ιμάντες και τους τραβήξαμε όλοι μαζί και τελικά αρματώσαμε την μικρή κατάβαση των 6-7 μέτρων. Κατέβηκε ο Γεράσιμος και διαπίστωσε ότι υπήρχε αίθουσα αρκετά μεγάλη που κατέληγε σε βάθος περίπου 20 μέτρων με μέτριο διάκοσμο.
Η μέρα μας τελείωσε με επαφές στην περιοχή και ανανεώσαμε το ενδιαφέρον μας για το τόπο.
Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Με τον Απόλλωνα Θρασυβουλίδη, την Έλενα Μπεκατώρου και τον Ανδρέα Βαλλογιάννη πήγαμε στο σπήλαιο που είχαμε να δούμε αρκετά χρόνια οι παλιότεροι και με χαρά είδαμε ότι το Στρατόπεδο, που υπάρχει ανάμεσα στο σημείο στάθμευσης και το σπήλαιο, έχει αλλάξει χρήση κι έτσι δεν χρειάζεται πια να ανεβαίνουμε στα ψηλά για να αποφύγουμε τον χώρο του δεύτερου εξωτερικού φράχτη του. Το μονοπάτι περνάει τώρα δίπλα από τη νέα περίφραξη, είναι συντηρημένο και πάει μια χαρά.
Κατεβήκαμε, περιτριγυρίσαμε στην μεγάλη αίθουσα, ανεβήκαμε στο μόνιμο σχοινί που υπάρχει στο τέλος του θαλάμου αριστερά και κατεβήκαμε από την πίσω μεριά μέχρι το τέρμα. Άγγελος Βλαχόπουλος

Μερικά στιγμιότυπα από την μικρή άσκηση. Προηγήθηκε θεωρητικό μισάωρο.

Το Σάββατο 26/10/2019 το είχαμε περάσει ψάχνοντας το σπήλαιο που τελικά εντοπίσαμε και την Κυριακή 3/11/2019 ήρθε η στιγμή να δούμε τι κρύβει.
Από την απουσία ροής αέρα δεν περιμέναμε να βρούμε κάτι μεγάλο και όντως κατεβήκαμε με δύο φυσικές δεσιές στα 12 περίπου μέτρα, όπου κάναμε δύο διεισδύσεις που μας κατέβασαν 2-3 μέτρα ακόμα. Την μία την κατεβήκαμε από στενό πέρασμα και την άλλη την διανοίξαμε τραβώντας πέτρες καταλήγοντας σε μία μικρή αίθουσα με αρκετό διάκοσμο.
Ενώ η είσοδος του εγκοίλου είναι κάπως στρογγυλή, το σπήλαιο εξελίσσεται σε διάκλαση και κατά συνέπεια η συνέχειά του εμποδίζεται από πολλά συντρίμμια.
Η ομάδα των μελών της ΕΣΕ: Αλεξανδροπούλου Χριστίνα, Γεράσιμος Μπενέζης, Γιώργος Αργύρης, Μαρία Σταμούλου, Θωμας Λαμπρακόπουλος κι εγώ.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Φύγαμε από την Αθήνα, για να κάνουμε την εξερεύνηση, την Κυριακή το απόγευμα ο Κώστας Τράμπας (ΠΟΑ), ο Αλέξανδρος Ασημακόπουλος(ΠΟΑ) κι εγώ, και κοιμηθήκαμε κοντά στην Ηράκλεια, στην έξοδο του φαραγγιού στα πεδινά. Την επομένη πρωί-πρωί έφτασαν ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος και η Μαριάννα Τάσση(ΣΠΕΛΕΟ) και από Λαμία ο Κώστας Στασινός που προσφέρθηκε να μας ανεβάσει στην είσοδο πάνω.
Το είχαμε δει στις 22/12/2018 (αναφορά Ιστοσελ.thiseas.org 12ος 2018) όταν είχαμε πάει για εξερεύνηση ενός σπηλαίου στα πρανή κοντά στην είσοδό του. Από τότε είχαμε καταλάβει ότι δεν θα έχει ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον, αλλά η 250 μέτρων υψομετρική διαφορά σε περίπου 700μ. μήκος κάτοψης, μας κίνησε την περιέργεια.
Πρόκειται για ένα Φαράγγι παράλληλο του Δελφινάκου, που τρέχει μόνο τον χειμώνα και όχι πολύ. Αυτό είναι εμφανές από τη βλάστηση που διατηρεί μέσα στην κοίτη του και από τα βράχια που δεν έχουν καθαριστεί από απότομες συνεχόμενες κατεβασιές, με αποτέλεσμα ότι δύσκολα θα βρεθεί συμπαγές πέτρωμα για αγκυρώσεις. Ούτως ή άλλως με τη βοήθεια των δέντρων χρειάστηκε και τοποθετήσαμε πολύ λίγα βύσματα, που θα μπορούσαμε κι αυτά να αποφύγουμε με δεσιές λίγο πιο πίσω ή πάνω στα πρανή. Χρησιμοποιήσαμε σχοινιά σε 14 καταβάσεις με τη μεγαλύτερη γύρω στα 25μ. Ελπίζαμε για κάτι περισσότερο και θεαματικότερο, αλλά αυτό είχε ο τόπος κι αυτό μας πρόσφερε.
Νωρίς το μεσημέρι ήμασταν ήδη στο αυτοκίνητο, έχοντας ικανοποιήσει την περιέργειά μας.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Μια διανυκτέρευση στο βουνό και ένα κατέβασμα σε ένα όμορφο σπήλαιο στην Εύβοια, μας φάνηκε, με τον Μίλτο Χασιαλή, ο καλύτερος τρόπος να περάσουμε το Σάββατό μας. Κοιμηθήκαμε το βράδυ της Παρασκευής στην Αμπουδιώτισα, κοντά στo χωριό Σέτα και το πρωί του Σαββάτου μπήκαμε στο Κατελάνι.  
Είναι ένα σπήλαιο με περίπου 90 μέτρα βάθος, που στα 25-30 μέτρα από την επιφάνεια, έχει μία λίμνη 6Χ3μέτρα περίπου, συνεχίζει με λίγο σκαρφάλωμα, καταρρίχηση με αντιστήριξη και καταλήγει σε ένα μονοκόμματο πηγάδι 45μέτρων περίπου με όμορφες γλυφές από τα νερά που υπερχειλίζουν από τη λίμνη.  Στον πάτο σχηματίζεται μεγάλη αίθουσα με λάσπη και ένας μικρότερος θάλαμος που στο βάθοςτου απορροφάται το νερό χωρίς να φαίνεται βράχος, παρά μόνο πηχτός πηλός με τη χαρακτηριστική λακκούβα απορροής. 
Τριάντα μέτρα ψηλότερα, σε ένα πατάρι, υπάρχει πέρασμα που είχαμε εξερευνήσει πριν από6-7 χρόνια με το σύλλογο, που όμως βγαίνει πάλι στην ίδια κάτω αίθουσα από άλλο σημείο.
Φεύγοντας συναντήσαμε κάποιους ντόπιους φίλους που μας πήγαν σε ένα γνωστό σπήλαιο από το οποίο αντλούν νερό και μάλλον έχει γίνει κατάδυση από κάποιους σπηλαιολόγους, καθώς και σε 2-3 άλλα σημεία-μελλοντικές εξορμήσεις.

Από τις 21/9/19 που εντοπίσαμε το Βάραθρο Μπερκιάς ή Περκιάς, επιστρέψαμε και το αρματώσαμε για να μας φύγει η απορία. Γύρω στα 50 μέτρα βάθος ήταν τελικά, σχεδόν χωρίς διάκοσμο με χωμένα μεγάλα έλατα που μπορεί και να εμποδίζουν ενδεχόμενη συνέχεια. Το άνοιγμά του είναι μεγάλο, τόσο όσο να περνάει το φως του ήλιου μέχρι κάτω και τα τοιχώματα είναι καταπράσινα. Κατεβαίνοντας για το αυτοκίνητο ξανασυναντηθήκαμε με ένα βοσκό της περιοχής που γνωρίσαμε την προηγούμενη φορά και του είπαμε να έρθει στην πλατεία να δει τις φωτογραφίες μας.
Φύγαμε γρήγορα για το χωριό και πήγαμε σε ένα οριζόντιο σπήλαιο που είναι δίπλα στο νεκροταφείο, το φωτογραφίσαμε, καθαρίσαμε λίγο την είσοδό του και το ψάξαμε για πιθανή συνέχεια, όπως μας είχαν ζητήσει ενδιαφερόμενοι κάτοικοι.
Την ώρα που είχαμε ανοίξει το laptop και δείχναμε φωτογραφίες από τη δράση μας σε ένα καφενείο στην πλατεία του χωριού, ήρθε ο φίλος βοσκός από τον Μπερκιά και προσφέρθηκε να μας οδηγήσει μαζί με έναν άλλο φίλο του, να μας δείξουν βάραθρα στην περιοχή Κάτω Πουρναρό. Φύγαμε αμέσως και λίγο πριν μας πιάσει η νύχτα είχαμε δύο στίγματα για εξερεύνηση για την επομένη. Μέσα σε μια ζούγκλα από σκληρά δέντρα και πουρνάρια και ορατότητα μόλις μερικά μέτρα, εντόπισαν με ακρίβεια τα δύο βάραθρα που ψάχναμε.
Την Κυριακή ξεκινήσαμε με το πιο μακρινό, διαπιστώνοντας ότι ήταν συνολικού βάθους 10-12 μέτρων με μεγάλη αίθουσα και πολλά κόκκαλα ζώων, χωρίς περισσότερο σπηλαιολογικό ενδιαφέρον.
Το δεύτερο είχε μια πρώτη κάθετη κατάβαση 12 μέτρα, αλλά έστριβε και συνέχιζε. Με το που φώναξα «συνεχίζει, φέρτε υλικά» η ομάδα ενθουσιάστηκε. Υπήρχε διάκοσμος που μας έδωσε σημεία για φυσικές δεσιές και κατεβήκαμε άλλα δύο πηγάδια, μέχρι το συνολικό βάθος των 35 μέτρων. Εκεί δυστυχώς σταματούσε, με πάτο από λάσπη και πέτρες.
Πήραμε το δρόμο για το αυτοκίνητο μέσα από τα γνωστά μας πια τρίμετρα πουρνάρια και λοιπά αγκαθωτά φυτά που έχουν πυκνώσει από την μείωση της βόσκησης στην περιοχή.
Μέχρι να νυχτώσει άλλος ένας κάτοικος προσφέρθηκε και μας έδειξε ένα ακόμη σημείο, που προστέθηκε στις μελλοντικές μας έρευνες.
Η ομάδα: Τάκης Καπλαντζής, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Γιώργος Εξηνταβελώνης, Άγγελος Βλαχόπουλος.