Το είχαμε στο μάτι από καιρό με τον Μίλτο Χασιαλή και βρίσκοντας την ευκαιρία αυτό το Σάββατο, το επιχειρήσαμε, μαζί με τον Γιάννη Μήλλα.

Κατασκηνώσαμε δίπλα στο χωματόδρομο για το βράδυ της Παρασκευής και το πρωί ακολουθήσαμε ένα γιδόστρατο, που περνάει κοντά από το στόμιο.

Είναι ένα μεγάλο άνοιγμα πάνω από 15 μέτρα διάμετρο, με κοφτερά βράχια γύρω-γύρω, πράγμα που κάνει την περίμετρο αρκετά δύσκολή για ψάξιμο.

Μη έχοντας ξαναπάει, έπρεπε να ανακαλύψουμε, από ποια μεριά έχει το αρμάτωμα, οπότε ξεκινήσαμε από βραχοδέσιμο, βγαίνοντας μια χαρά στην αρματωμένη διαδρομή. Κάποια παλιά σπίτ, τα βρήκαμε αμέσως μετά τα πρώτα μέτρα, αλλά δεν μας χρειάστηκαν. Κατεβαίνοντας περίπου 15 μέτρα από την επιφάνεια, βρήκαμε μερικά βύσματα και επιλέξαμε μια διπλή αγκύρωση, που μπορούσε και όντως ήταν, η καταληκτική μέχρι κάτω. Με μια μονοκόμματη κατάβαση πάνω από 80 μέτρα, πατήσαμε τον πάτο του σπηλαίου. Η ζέστη επιβαλλόταν μέχρι τα μισά περίπου και μόνο όταν φτάσαμε κάτω-κάτω, βρήκαμε δροσιά.

Περιηγηθήκαμε σε μια κλασική κατωφέρεια, που τερματίζει σε ένα μικρό κοίλωμα, χωρίς άλλη συνέχεια.

Το βάραθρο έχει ελάχιστο διάκοσμο, αλλά επειδή το φώς φτάνει πολύ χαμηλά, τα τοιχώματα είναι καταπράσινα λόγω της υγρασίας και το θέαμα είναι υπέροχο!

Ωραία εμπειρία και ωραία παρέα!