Για την ολοκλήρωση του Σεμιναρίου Αυτονόμων Φαραγγιών, θέλαμε ένα καλό βρεγμένο πεδίο και το Χάβου, έχει και τραβέρσες και δυσκολίες, ιδίως όταν η ροή του έχει αρκετή ένταση. Και είχε. Όχι τόση ώστε να κάνουμε Πλωτές Άγκυρες και τυρολέζες, αλλά όση χρειαζόταν για να υπάρχει εγρήγορση και ενστικτωδώς, να μην γίνεται καμιά παράλειψη ασφαλείας, χωρίς πολλή σκέψη. Όταν βροντάει ο καταρράκτης δίπλα σου, όλα τα καραμπίνερ βρίσκονται κλειδωμένα, όπως και ο καταβατήρας πριν την τελική κατάβαση. Η συνομιλία γίνεται με σφυρίγματα και αναγκαστικά θυμάσαι πως ζητάς σάκο με σχοινί όπως κι όλα τα υπόλοιπα οπτικά σήματα, γιατί όταν δεν μπορείς ούτε να σφυρίξεις από το νερό που πέφτει, κάπως πρέπει να συνεννοηθείς! Και πράγματι λειτούργησε τέλεια!

Φτάσαμε στη μεγαλούτσικη βάθρα που είναι προς το τέλος της πορείας μας, όπου ευτυχώς υπήρχε ένα βάθος λίγο περισσότερο από δύο μέτρα, όπου κάναμε ανάκτηση αντικειμένου και χρήση διασωστικού σχοινιού.

Σε γνωστή μας από χρόνια ταβέρνα, ανανεώσαμε την ενέργεια που ξοδέψαμε και κάναμε τις απονομές στο γεφυράκι του χωριού, δίπλα τις πετρόκτιστες πηγές.

Συγχαρητήρια στους δύο που ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση! Εν αναμονή και των υπολοίπων κωλυόμενων.

Αρκετοί από το πρόσφατο Σεμινάριο Σπηλαιολογίας, είχαν την επιθυμία μιας κατάβασης στο γνωστό μας σπήλαιο και το είχαμε υποσχεθεί.

Είχαμε μια όμορφη μέρα και η αντίθεση της αρκετά υψηλής θερμοκρασίας που επικρατεί στο έγκοιλο, ήταν σχετικά μικρή.  Εννοείται ότι δεν φορούσαμε χοντρά ρούχα, αλλά μόνο τα απαραίτητα για προστασία από τις γρατζουνιές, γιατί υπάρχουν στενώματα στα πρώτα 20-30 μέτρα της κατάβασης.

 Όλοι είχαν την περιέργεια να δούν τη λίμνη που υπάρχει στα 100 περίπου μέτρα και σύντομα φτάσαμε στο πατάρι που είναι μερικά μέτρα ψηλότερα από την επιφάνεια του νερού.

Η ομάδα κινήθηκε με σιγουριά και αργά το μεσημέρι, ήμασταν όλοι έξω για ένα καφεδάκι στα γρήγορα, για να προλάβουμε να ετοιμαστούμε για τη δράση της επομένης.

Μπράβο στη Δέσποινα που αρμάτωσε και ξαρμάτωσε!