Author Archives: agelos

26/9/2021 Πάρνηθα, Βάραθρο Κιάπα Καραμανλή.

Κατεβήκαμε το βάραθρο την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου πρώτη φορά, μετά από το 2007 που πρωτοπήγαμε, αφού το ξαναεντοπίσαμε μετά από πολλές προσπάθειες στο αλλαγμένο πεδίο ,από την πλούσια νέα βλάστηση και τα πεσμένα από τα χιόνια δέντρα.
Στο στόμιο του σπηλαίου δεν υπάρχει εύκολο σημείο αγκύρωσης, τουλάχιστον όχι από το ελεύθερο από τη βλάστηση σημείο. Είναι σαν πακτωμένη λάσπη με διάσπαρτες πέτρες, έχει όμως δέντρα για δεσιά και παράκαμψη. Επίσης χρειάζεται πολλή προσοχή για να μην πέφτουν πέτρες στους από κάτω.
Λίγο πιο κάτω, στα 20μέτρα περίπου, υπάρχουν γερά σημεία για βύσματα και κάναμε διαδοχικά δύο διπλές αγκυρώσεις που διευκολύνουν την κίνηση της ομάδας. Η δεύτερη είναι στα 35μ περίπου.
Υπάρχει ένα πατάρι, τέσσερα-πέντε μέτρα πριν τον πάτο αυτού του πηγαδιού των 40-45 μέτρων, όπου είχαμε εντοπίσει κάποια σημεία ύποπτα για συνέχιση του σπηλαίου, έτσι ανεβήκαμε εκεί και με το περίσσευμα του σχοινιού κατεβήκαμε 8-10 μέτρα σε μια τρύπα που δυστυχώς κατέληγε σε πολύ στενά περάσματα. Ίσως να κατεβήκαμε 3-4 μέτρα βαθύτερα από την κεντρική κατάβαση., αλλά δεν είχαμε αποστασιόμετρο για να ολοκληρώσουμε τη χαρτογράφηση, κάτι που θα κάνουμε κάποια στιγμή.
Γενικά η περιγραφή του σπηλαίου: Στα ανώτερά του στρώματα, χώμα και πέτρες κάπως στερεοποιημένα, στα μέσα περίπου υπάρχουν βράχια και λίγο πιο συμπαγή τοιχώματα, αλλά στο τέρμα, όπως και στο πατάρι, πάλι επικρατεί λάσπη με σκόρπιες πέτρες και κάποια βράχια. Ο διάκοσμος είναι ελάχιστος και αποτελείται μόνο από γλυφές, σχήματα που έχει διαμορφώσει το νερό στα μαλακά αυτά υλικά και μέχρι το τελικό σημείο υπολογίσαμε λίγο περισσότερο από 45 μέτρα βάθος. Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Μαριάννα Τάσση, φίλος που δεν θέλει δημοσιότητα και Άγγελος Βλαχόπουλος.

18/9/2021 ΣπήλαιοΑγ.Πνεύματος, Οίτη.

Απο Αθήνα φύγαμε Παρασκευή απόγεθμα, για να ξυπνήσουμε δίπλα στο σπήλαιο.Η αποστολή ήταν αναγνωριστική, με μικρές ελπίδες για να προχωρήσουμε το σπήλαιο βαθύτερα,λόγω του περάσματος του “Ιανού”, της καταιγίδας που άφησε πολύ ισχυρά ίχνη και καταστροφές στο πέρασμά της.
Μπήκαμε το πρωίτου Σαββάτου όλοι, μαζί και τα πιτσιρίκια που είχαμε μαζί. Από την αρχή φάνηκαν τα ίχνη του νερού που είχαν αυλακώσει τη λάσπη και είχαν παρασύρει χώματα μέχρι έξω. Στα πρώτα στενώματα στα 50μέτρα, είχε κλείσει ένα πέρασμα που σχεδόν πάντα ήταν ανοικτό και λίγο μετά,στο σημείο που κάποτε περνάγαμε με σκάλα από πάνω, το δάπεδο ήταν βραχώδες, ενώ πάντα είχε χώματα εκεί. Δεν αναφέρω ένα-ένα τα περάσματα, γιατί όλα χρειάζονταν επεμβάσεις για να γίνουν προσβάσιμα. Λίγο μετά, στα 170 μέτρα περίπου, βρήκαμε ένα κατηφορικό λαγούμι να έχει κλείσει κι αυτό, με ένα κενό 10 πόντους από την οροφ ή του και για 10 μέτρα μήκος, σχεδόν όλο δηλαδή. Μερικά από τα τσουβάλια μπάζων που έιχαμε τοποθετήσει στην έξοδό του από την άλλη μεριά, να τα έχειανεβάσει το νερό και να τα έχει παρασύρει5-6 μέτρα πέρα, αφού τα είχε ανεβάσει 3-4μέτρα μέσα από το λαγούμι! (Τα τσουβάλια ζυγίζουν 50-60 ή παραπάνω κιλά!)
Ξεκινήσαμε το σκάψιμο και επειδή κουβαλήσαμε από Αθήνα νέους κουβάδες, τους στέλναμε εναλλάξ πολύ γρήγορα στους πρώτους που έκαναν τους μετροπόντικες. Χρειαστήκαμε πάνω από δύο ώρες για να περάσουμε κιαπό κει, για να φτάσουμε στα 200 μέτρα που είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στο οποίο έχουμε κάνει πολύ αγώνα για να το κρατήσουμε ανοικτό όλα αυτά τα χρόνια που παλεύουμε αυτό το σπήλαιο. Το βρήκαμε κλειστό μέχρι πάνω! Διαπιστώσαμε ότι τα έργα μας είχαν δημιουργήσει ένα φράγμα που κράτησε το αμμοχάλικο μέσα στο πέρασμα εμποδίζοντάς το να προχωρήσει προς το προηγούμενο πέρασμα πουξεβουλώναμε δυό ώρες! Αποφασίσαμε να αλλάξουμε τη δομή του φράγματος και τσουβαλιάσαμε αρκετό υλικό σηκώνοντάςτο δεξιά κι αριστερά, ώστε να δώσουμε πέρασμα στα νερά του επερχόμενου χειμώνα να το ξεμπαζώσουν. Ξεθάψαμε μέχρι και ένα μακρύ τσουβάλι-ιδιοκατασκευή που είχαμε εγκαταστήσει 7-8 χρόνια πρίν καιτο βρήκαμε ένα μέτρο κάτω! Τα φερτά βέβαια, τώρα θα ξαναφράξουν το πίσω λαγούμι, αλλά ούτως ή άλλως κλειστό τοβρήκαμε. Ας δώσουμε τη δυνατότητα να ξεφράξει το 200άρι γιατί έχει και πολύ περιορισμένο χώρο εναπόθεσης τ ων υλικών που βγάζουμε.
Δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν και τόσο χαρούμενοι μ’ αυτά που συναντήσαμε, μιάς και ελπίζαμε να φτάσουμε στο μεγάλο λαγούμι στα 700 μέτρα,εκεί που συνήθως το βρίσκουμε κλειστό κάθε χρονιά. Μέχρι εκεί αφιερώνουμε μία μέρα ολόκληρη, όπως είχαμε κάνει και πρόπερσι, για να ετοιμάσουμε την επόμενη αποστολή, πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε το επόμενο Σ/Κ. Τώρα πιά ξέρουμε ότιπρέπει να περιμένουμε για του χρόνου. Μετά από τέσσερις και πλέον ώρες σκάψιμο και πάνω από έξι μέσα στο σπήλαιο, πήραμε κι οι τελευταίοι επτά το δρόμο για έξω.
Στο μεταξύ οι πρώτοι που βγήκαν είχαν κάνει ετοιμασίες και μια ζεστή σούπα λαχανικών, δημιουργίατου Γιώργου Δήσιου, μας περίμενε για πρώτο πιάτο! Μέχρι να ξεπλύνουμε λίγο τις στολές στο ποταμάκιπου τρέχει δίπλα και να αλλάξουμε, οι δύο Γιώργηδες, ο Δήσιος κι ο Εξηνταβελώνης άρχισαν να ψήνουν μπριζόλες και λουκάνικα σε πλάκα συσκευής υγραερίου. Μεγαλεία!
Λίγο αργότερα ήρθε κι ο Κώστας ο Στασινός από τη Λαμία να μας δεί και πίνοντας και τρώγοντας μιλήσαμε για τα δρώμενα της ημέρας.
Η ομάδα: Γιώργος Εξηνταβελώνης, Γιώργος Στεφανούρης(από Καλαμάτα) κι από Αθήνα: Γιώργος Δήσιος με τους δύο γιούς του, Χρήτος Κιοσέογλου και Βίκη Λιάτου με την κόρη τους, Χάρης Παπαπέτρου με το γυιό του, Ανδρέας Λιόσης και Χρήστος Πατσιαλός που εναι μέλη της ΟΔΕΥΩ, Γεράσιμος Κρεμμύδας, Άγγελος Βλαχόπουλος κι έναάτομο ακόμη που δεν θέλει δημοσιότητες.

Αύγουστος 2021 Συνέχιση και τελείωμα της εξερεύνησης του Βαράθρου στον Κοσμά

Επιτέλους και μετ’ εμποδίων, καταφέραμε να οργανώσουμε μια ολιγομελή αποστολή για το τελείωμα της εξερεύνησης στον Κοσμά Αρκαδίας. Από την μεριά που είχαμε χαρτογραφήσει, το μέγιστο βάθος έφτασε τα 214 μέτρα. (Άρθρο 4/10/20)
Ξεκινήσαμε στα γρήγορα το γνωστό μας αρμάτωμα μέχρι τα 100 μέτρα, όπου είχαμε αφήσει για σημάδι έναν κούκο για τη συνέχιση της χαρτογράφησης και ανέλαβε ο Τάκης τη συνέχιση του αρματώματος στο καινούριο κομμάτι, ενώ ο Παναγιώτης κι εγώ, αναλάβαμε τη χαρτογράφηση.
Δίπλα στον κούκο ένα μαύρο σκαθάρι είχε απλώσει την οικογένειά του και προσέχοντας να μην την αποδεκατίσουμε, κατεβήκαμε την πρώτη κατηφοριά μέχρι τα πρώτα δεσίματα.
Το τρυπάνι δεν το χρησιμοποιήσαμε παρά μόνο για ένα βύσμα, εκμεταλλευόμενοι τις άφθονες φυσικές δεσιές. Προχωρήσαμε μέσα από στενά σημεία, χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε κάποια διάνοιξη, αλλά βρεθήκαμε να κατεβαίνουμε σε κάθετα σημεία όπου τριβόταν η πλάτη και το στήθος μας ταυτόχρονα και μάλιστα σε αδρές επιφάνειες σαν κοράλλια. Αυτά τα περάσματα μας ταλαιπώρησαν λίγο στο ανέβασμα.
Φτάσαμε σε μέρη που η διάκλαση έδειχνε ότι συνεχίζει προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, όμως 10-15 μέτρα πιο κει, δυστυχώς σταματούσε.
Στα 175 μέτρα από την επιφάνεια, συναντήσαμε τη βαθύτερη αίθουσα αυτού του σκέλους του σπηλαίου, με μαλακό δάπεδο που η λάσπη του είχε σκαφτεί σε βάθος 15-20 εκατοστών από τη σταγονορροή και στον πάτο από τα λακουβάκια είχαν καταλήξει πολλά κοκκαλάκια από διάφορα ζωάκια, μάλλον τρωκτικά, ίσως και πουλιών και κάποιου πιο μεγάλου ζώου, μάλλον σκύλου.
Εκεί βρήκαμε και ένα τοίχωμα με λευκό διάκοσμο λίγο λερωμένο από τα χώματα και τα οργανικά κατάλοιπα από τα φυτά της επιφάνειας.
Τραβήξαμε μια αναμνηστική ομαδική φωτογραφία και ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε ικανοποιημένοι από την επίτευξη των στόχων που είχαμε θέσει.
Η ομάδα: Παναγιώτης Γεωργίου, Τάκης Καπλαντζής, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Πάρνηθα 1/8/2021 Έρευνες

Για μια ακόμη φορά πήγαμε στην Πάρνηθα για να εντοπίσουμε το 50άρι βάραθρο που ψάχνουμε να επαναλάβουμε και να χαρτογραφήσουμε. Αυτή τη φορά επιστρατεύσαμε τον φίλο και ντόπιο Θανάση ο οποίος ήταν αυτός που μας πήγε την πρώτη φορά, φτάσαμε στο σημείο που αφήσαμε το αυτοκίνητο και τις άλλες φορές, πήγαμε στον τόπο που είναι το σπήλαιο και αρχίσαμε το ψάξιμο για μια ακόμη φορά.
Περιττό να αναφέρω για τις θερμοκρασίες που επικρατούσαν, όπως και για τη βλάστηση που έχει οργιάσει μη αφήνοντας περιθώριο για ένα βήμα στρωτό σε συνδυασμό με το βραχώδες υπόστρωμα. Παλέψαμε ώρες με τα πουρνάρια και όλα τα υπόλοιπα θαμνώδη που είναι ανακατεμένα με τα καμμένα και τα ξερά πεσμένα δέντρα, μην μπορώντας να το εντοπίσουμε για μια ακόμη φορά φέτος.
Γυρίσαμε στο αυτοκίνητο λίγο απογοητευμένοι και σίγουρα ηλιοκαμένοι, αλλάξαμε θέση και κοιτάζοντας την πλαγιά από άλλη γωνία, ο Θανάσης μας είπε ότι την επόμενη φορά θα το βρούμε .
Δεν είχαμε όμως τελειώσει τη μέρα μας, μιας και είχε ακόμη ένα σπήλαιο να μας δείξει, σε ένα ρεματάκι εκεί κοντά.
Αυτό το εντοπίσαμε αμέσως, το αρματώσαμε με φυσικές δεσιές, διαπιστώνοντας ένα 5μετρο κατέβασμα που βλέπαμε από πάνω, αλλά θα μπορούσε να έχει συνέχεια ακριβώς κάτω από την είσοδό του που δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε από το στόμιο. Δυστυχώς δεν υπήρχε κάτι, ούτε καν διάκοσμος, απλώς είχε σκληρά ασβεστιτικά τοιχώματα με απορροφητικό δάπεδο από χαλίκια και μικρές πέτρες.
Τελειώσαμε τη μέρα μας σε ταβερνάκι την Φυλής.
Γεράσιμος Κρεμμύδας, Θανάσης Πλαβούκος, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Φαράγγι Σεργούλας 3/7/21

Φύγαμε τρείς από Αθήνα το πρωινό του Σαββάτου για να συναντήσουμε τον φίλο Θοδωρή στην έξοδο της Σεργούλας και ταξιδεύοντας αναπολούσα τις μέρες από τις έρευνες που είχαμε κάνει οι δυο μας στην περιοχή για να μαζέψουμε στοιχεία για τα τέσσερα-πέντε φαράγγια που έχουμε εξερευνήσει εκεί γύρω, ξεκινώντας από το 2004.
Ανταμώσαμε και αμέσως ανεβήκαμε στο ομώνυμο χωριό, όπου και ετοιμαστήκαμε να κατέβουμε στην κοίτη, αφού το αυτοκίνητο ανέλαβε να κατεβάσει ο Θοδωρής ώστε να το βρούμε αμέσως μετά την έξοδό μας έτοιμο με τα στεγνά ρούχα μας να μας περιμένει!
Κατεβαίνοντας το μονοπάτι-χωματόδρομο μέσα στο λιοπύρι, διαπιστώσαμε ότι το νερό ήταν άφθονο και λίγο πιο κάτω προστέθηκε και το νερό από μια παράπλευρη πηγή. Πολύ ευχάριστη αντίθεση με τη ζέστη που επικρατούσε.
Ξεκινήσαμε με ένα μικρό άλμα και παίρνοντας δροσιά, συνεχίσαμε αναζωογονημένοι προς την πρώτη αγκύρωση, που η μία πο τις δύο πλακέτες είναι η παλιά με τους μεγάλους κρίκους που έφτιαχνε παλιά ο Λευτέρης της Rockland, ο μόνος κατασκευαστής της Ελλάδας που σταμάτησε πια. Μεγάλο κρίμα που δεν τον υποστηρίξαμε σαν Έλληνες όταν τον προμήθευσαν με μια παρτίδα υποβαθμισμένο υλικό για βύσματα και κρίκους.
Την έδειξα στα παιδιά έτσι που ήταν σαν καινούρια 17 χρονών πια, δίπλα στην μεταγενέστερη μικρότερου κρίκου της ίδιας εταιρίας, σε άριστη κατάσταση κι αυτή, τοποθετημένη γύρω στο 2007.
Η καραντίνα πρέπει να έκανε τη δουλειά της, γιατί τα πουλιά είχαν κάνει πολύ έντονη την παρουσία τους παντού και πέσαμε πάνω και σε μια μαμάκα που φωτογράφησα όσο μπορούσα πιο διακριτικά.
Οι βάθρες που μπορεί κανείς να κάνει βουτιά ήταν καθαρές από βράχια και το διασκεδάσαμε αναλόγως. Στην τελευταία απ’ αυτές συναντηθήκαμε με τον Θοδωρή και τον αδελφό του που όπως μας είχαν πεί, ανέβηκαν μέσα από την κοίτη για να μας συναντήσουν. Βουτήξαμε και παρέα και ξεκινήσαμε για πίσω. Στο δρόμο μας μέσα στην κοίτη υπάρχει ένα μικρό Πανταβρέχει που όμως είχε πολύ λίγο νερό, οι ασβεστιτικοί σχηματισμοί όμως ήταν όπως τους θυμόμασταν και λίγες σταγόνες θύμιζαν την βροχή που κάποτε βλέπαμε, ακόμα και τέτοια εποχή.
Ο Θοδωρής μας είπε ότι τα καλοκαίρια το φαράγγι γεμίζει κόσμο που ανεβαίνει μέχρι εκεί που βρεθήκαμε κι ακόμα παραπάνω με τη βοήθεια κάποιων σχοινιών που έχουν αφήσει μόνιμα. Πιστεύω ότι θα τα αλλάζουν κάθε χρόνο γιατί ήταν αρκετά φθαρμένα και ηλιοκαμένα μερικά.
Στην ταβέρνα που πήγαμε όλοι μαζί, ήρθε κι ο Ανδρέας, ένας ντόπιος φίλος που μας έχει βοηθήσει σε διάφορες καταβάσεις και αποστολές στην περιοχή.
Η ομάδα κατάβασης: Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Ανδρέας Βαλλογιάννης, Άγγελος Βλαχόπουλος.

Φαράγγι Ίναχος 19/6/2021

Το Σάββατο αυτό είπαμε να δροσιστούμε λίγο κατεβαίνοντας το γνωστό μας φαράγγι. Είχαμε και μια ειδική αποστολή από τον φίλο Βασίλη, βοσκός από τη Νεστάνη που μας έχει οδηγήσει σε πολλά σπήλαια στην περιοχή του, που μας ζήτησε να ψάξουμε για το κουδούνι μιας γίδας που αποκλείστηκε πριν καιρό σε ένα κοφτό πατάρι αρκετά πάνω από την κοίτη.
Ανέλαβα την έρευνα με την καθοδήγησή του και παρ’ όλο που ερεύνησα πολύ μεγαλύτερο μέρος απ’ ότι φαινόταν από πάνω, δεν την εντόπισα. Το ζώο μάλλον έπεσε και παρασύρθηκε, βρήκα όμως μια βραχο-αψίδα και τέσσερα σπηλαιάκια!
Ο Βασίλης αποχώρησε κι εγώ κατέβηκα στο νερό, που ήταν περίπου 70μ χαμηλότερα, χρησιμοποιώντας τα δέντρα της πλεύρας , αρμάτωσα την πρώτη κατάβαση που συνάντησα και περίμενα τους υπόλοιπους.
Το νερό ήταν από την αρχή λίγο, αλλά 500μέτρα μετά εξαφανίστηκε υπογείως, ευτυχώς όμως σε κάποιο σχετικά κοντινό σημείο αναδύθηκε και μας συντρόφεψε στο μεγαλύτερο και ομορφότερο μέρος της διαδρομής, εκεί που έχει τα στενώματα και τα μεγαλύτερα κατεβάσματα, μέχρι και το τέλος.
Ο καιρός μας πήγε πολύ καλά, όπως φαινόταν από τα δελτία, με μια πολύ ελαφριά ψιχάλα το μεσημέρι και πάλι το βραδάκι όταν πια είχαμε πάει για φαγητό. Αυτά ήταν αναμενόμενα δεδομένων των συνθηκών και της περιοχής.
Πολλές αναμνήσεις έχουμε από αυτό το φαράγγι που για πρώτη φορά μπήκαμε και εξερευνήσαμε το 2011.
Ήμασταν δεκατέσσερα άτομα, τρείς από Καλαμάτα και οι υπόλοιποι από Αθήνα, Σύλλογος ΘΗΣΕΑΣ, ένας από ΣΠΕΛΕΟ και Ομάδα ΟΔΕΥΩ.

Επανεντοπισμός Βαράθρων στην Πάρνηθα 13/6/21

Το 2015 σε μια εξόρμηση στην Πάρνηθα το μέλος μας Θανάσης Πλαβούκος μας είχε υποδείξει δύο σπήλαια, ένα το πολύ 20 μέτρα κι άλλο ένα περίπου 50. Χρησιμοποιώντας στίγμα από κείνη τη χρονιά εντοπίσαμε και κατεβήκαμε στο μικρότερο. Μέχρι να ολοκληρώσουμε την ανάβασή μας, μας ήρθε και το στίγμα από το άλλο , αλλά η περιοχή ήταν πολύ δασωμένη από τότε που τη θυμόμασταν, και χάσαμε πολύ χρόνο. Σε επόμενη εξόρμησή μας θα το κατέβουμε κι αυτό και θα βελτιώσουμε και την αγκύρωσή του. Ήταν μια όμορφη μέρα στο βουνό με καλή παρέα. Απόλλωνας Θρασυβουλίδης, Άγγελος Βλαχόπουλος και ο Άγνωστος Χ!

Φαράγγι Καλλιθέας 6/6/2021

Μαζευτήκαμε 11 άτομα συνολικά, επτά από Αθήνα και τέσσερις από Καλαμάτα. Η ποσότητα του νερού ήταν τόση όση να μας κρατάει σε εγρήγορση, ειδικά με τους λιγότερο έμπειρους φίλους μας, αλλά δεν σχηματίζονταν έντονα υδρολογικά φαινόμενα, οπότε το απολαύσαμε αναλόγως!

30/5/2021 Πύργου Μεγάλο βάραθρο

Η Κυριακή αυτή μας υποδέχτηκε με μια ελαφριά ψιχάλα και αρκετή νέφωση, αλλά αυτό καθόλου δεν μας πείραξε, γιατί από ζέστη είχαμε αρκετή αυτές τις μέρες
Φτάσαμε στο σημείο που αφήνουμε το αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο του σπηλαίου και αρχίσαμε τις ετοιμασίες. Είχαμε σκοπό να φτάσουμε στο μεγάλο πατάρι στα 70μέτρα, οπότε μοιράσαμε τα υλικά και αρχίσαμε τις αλλεπάλληλες καταβάσεις. Μετά την πρώτη 6άμετρη, περάσαμε τα στενώματα που έχει εκεί, κάπου στα 8 μέτρα και έως τα 15, προωθώντας τα σακίδια από χέρι σε χέρι και σύντομα φτάσαμε στο μικρό πατάρι από το οποίο ξεκινούν οι κύριες καταβάσεις.
Πρόκειται για διάκλαση, μία ρωγμή δηλαδή στον ορεινό όγκο που σε αρκετά σημεία είναι στενή και είναι παντού καλυμμένη με μυτερά σαν κοράλλια ασβεστιτικά σπηλαιοθέματα.
Το αρμάτωμά του απαιτεί ακρίβεια μιας και όπου ακουμπήσει και τριφτεί το σχοινί, μπορεί να πληγωθεί σοβαρά και να χρειαστεί να το κόψουμε. Με αντικριστές αγκυρώσεις και παρακάμψεις κρατήσαμε τα υλικά μας ανέπαφα κι εμείς φτάσαμε στο σκοπό μας, όπου τσιμπώντας κάτι πληροφόρησα τα παιδιά για το νέο μέρος του σπηλαίου που ανακαλύψαμε, την πρόσβασή του που αρχίζει από αυτό το πατάρι, τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και την τελική αίθουσα που κατεβήκαμε πριν πέντε χρόνια περίπου.
Χωρίς να βιαζόμαστε αρχίσαμε να ανεβαίνουμε κι ο Ανδρέας ανέλαβε το ξαρμάτωμα. Σύντομα φτάσαμε στο μικρό πατάρι, μαζέψαμε τα υλικά στους σάκους και δίνοντάς τους πάλι ο ένας στον άλλο περάσαμε τα στενώματα. Βγήκαμε αργά το μεσημέρι σε μια ηλιόλουστη μέρα, με τον καιρό να έχει αλλάξει διαθέσεις.
Ανδρέας Λιόσης, Άγγελος Βλαχόπουλος και ακόμη ένα άτομο που δεν θέλει να δημοσιεύεται το όνομά του στο διαδίκτυο.

29/5/2021 Θρακιά Σταυρού

Χρόνια είχα να κατέβω στο βάραθρο αυτό και δεν είχα δει τα καινούρια συρματοπλέγματα που τοποθέτησε ο στρατός κόβοντας το μονοπάτι που ακολουθούσε μια ομαλή πορεία ανεβαίνοντας λίγο και πολύ σύντομα κατηφόριζε προς την Πυρναρή, το ρέμα που ένα χιλιόμετρο πιο πάνω και πολύ κοντά στην κοίτη του βρίσκεται το σπηλαιοβάραθρο.
Αναγκαστήκαμε να ανέβουμε αρκετά ψηλά και κάποτε πέσαμε στο ρέμα. Κόψαμε αριστερά στις αποθέσεις μιας παλιάς απόπειρας διάνοιξης σήραγγας, βρήκαμε το μεγάλο άνοιγμα που έχει διάμετρο 10-15μέτρα και ξεκινήσαμε το αρμάτωμα.
Μετά από το κατέβασμα των 35μέτρων που έχει, βρεθήκαμε στην μεγάλη αίθουσα του σπηλαίου. Περιηγηθήκαμε για λίγο και ανεβήκαμε 10μέτρα στο βάθος της αίθουσας για να προσεγγίσουμε και το τελευταίο μέρος με μια κατάβαση 15 μέτρα. Εκεί, εμείς κι άλλοι συνάδελφοι, έχουμε προσπαθήσει να προχωρήσουμε κι άλλο προς τα κάτω, ξεμπαζώνοντας τα μικρά ανοίγματα. Δεν έχουμε δυστυχώς κατορθώσει να κάνουμε κάτι σημαντικό.
Επιστρέψαμε στη μεγάλη αίθουσα αντικρίζοντας τον κατακάθαρο ουρανό και ανεβήκαμε για την επιστροφή.
Ανδρέας Λιόσης, Άγγελος Βλαχόπουλος και ακόμη ένα άτομο που δεν θέλει να δημοσιεύεται το όνομά του στο διαδίκτυο.