Με μεγάλη προσοχή και την ανάλογη προσήλωση, η σχολή εξοπλίστηκε με τα όργανα που διαθέτει  ο Σύλλογός μας και άρχισε την συλλογή των στοιχείων για την απεικόνιση των παλιών ορυχείων που στοχεύσαμε. Αμέσως μετά την έξοδό τους από τις σήραγγες ξεκίνησαν, με την καθοδήγηση του εισηγητή Κώστα Αναγνώστου, την απεικόνιση των δεδομένων στην οθόνη των κινητών και θα ακολουθήσει μεταφορά σε μεγάλες οθόνες και επεξεργασία.  Μπράβο στην ομάδα!

Για μια ακόμη φορά σε σεμινάριο, το Σπήλαιο Αστερίου γέμισε φωνές και δράση.  Με τρία σχοινιά για αλλαγές κατεύθυνσης και πέρασμα κόμπου. Προσθέσαμε και μία τραβέρσα, ώστε όλοι να βρίσκονται σε συνεχή κίνηση.

Η Κυριακή, μας βρήκε στη Συκιά, με μια πολλαπλών αλλαγών κατάβαση και βέβαια  ανάβαση, μαζί με δύο πιο απλές διαδρομές, εξασκώντας τις αλλαγές, σε αρκετά δύσκολες συνθήκες. 

Ένα διήμερο όλο δράση, κέφι και χαμόγελα! Συνεχίζουμε!

 Εσωτερικού χώρου πεδίο επιλέξαμε, λόγω καιρού, για να έχουμε την προσοχή μας απερίσπαστοι στις τεχνικές. Και ευτυχώς, γιατί η βροχή έπεσε σφοδρή σε κάποιες περιπτώσεις.

 Πήγαμε πολύ καλά και έχοντας την ευκολία να κάνουμε πολλές επαναλήψεις, πιστεύω ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο που θα είμαστε σε σπηλιές, θα έχουμε μια πολύ καλή ομάδα!

  Μεγάλο μπράβο στα παιδιά για την προσπάθεια!

Για μιά ακόμη χρονιά, οργανώσαμε την κοπή της πίτας μας στο Σπήλαιο των Αμώμων στην Πεντέλη, με τις ανάλογες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους. Τα παιδιά που μας έρχονται, με μεγάλη μας χαρά, αυξάνονται κάθε χρόνο κι από λίγο, μέχρι που δεν τα προλαβαίναμε να τα ετοιμάζουμε για την ανάβαση στο σχοινί. Όσο γιά το λαγούμι στο βάθος του σπηλαίου, πάλι είχαμε πολλές συμμετοχές, με τα μεγαλύτερα να αρχίζουν τώρα πιά να παίζουν ρόλο υποστήριξης προς στα μικρότερα.

Φίλοι και γνωστοί, παρά το τσουχτερό κρύο, ήρθαν στην εκδήλωση του Θησέα, άλλοι με τα αυτοκίνητά τους και μερικοί μάχιμοι, με ποδήλατα!

Η πίτα της κυρίας Προέδρου, όπως πάντα φοβερή και η κόρη Προέδρου, φοβερή στο σχοινί! Και ναι, ο Πρόεδρος γράφει τη δημοσίευση(!)

Το αρμάτωμα και το ξεαρμάτωμα, ανέλαβαν ο Γεράσιμος και η Δέσποινα, με τον άνεμο να σφυρίζει στο πάνω μέρος της ορθοπλαγιάς.

Παρ’ όλο που κάποια στιγμή το πρωΐ, έπεσαν κάτι σκόρπιες νυφάδες, μέχρι να έρθει η ώρα να κόψουμε την πίτα, έβγαλε ήλιο και δεν χρειάστηκε να καταφύγουμε στα ενδότερα.

Περάσαμε υπέροχα, ξαναμιλήσαμε με παλιούς συναδέλφους, με προσωπα που για διάφορους λόγους έρχονται σπανια και ευχαριστηθήκαμε το αντάμωμα.

Καλή Χρονιά, Σπηλαιολογική, Φαραγγολογική και γενικότερα, όπως την ποθεί ο καθείς!

 Είχαν περάσει τόσα χρόνια από την τελευταία μου επίσκεψη, που όταν ο Γιάννης Μήλας μου πρότεινε να πάμε, το βρήκα μια πολύ καλή πρόταση, για κάτι κοντινό και μικρό. Είναι και οι μέρες των γιορτών που δεν αφήνουν χρόνο για πολλά πράγματα..

 Πάντως υπάρχει στολισμός και η μικρή, χρυσή από το φως του ήλιου, τρύπα στην οροφή 2-3 μέτρα από την κύρια, ήταν μια πρόκληση για φωτογράφηση.  Μια καλύτερη κάμερα, θα είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα, πιστεύω.

 Έτσι κλείσαμε τη σπηλαιολογική μας χρονιά για φέτος, με ευχάριστες προσδοκίες για τη νέα! Γερές και στέρεες αγκυρώσεις στους συναδέλφους!

 Την Κυριακή που μας πέρασε, εξασκηθήκαμε στην μελέτη Τεχνικών Διάσωσης, για τα δύο πεδία στα οποία δραστηριοποιούμαστε, ώστε να μπαίνουν τα μέλη στην έννοια της αλληλοβοήθειας. Μαθαίνοντας τις τεχνικές, θα μπορούν τα μέλη μας να βοηθήσουν σε περίπτωση τραυματισμού, με Τεχνικές Αυτοδιάσωσης Ομάδας, αλλά και να συμμετέχουν σε ομάδες Διάσωσης, δηλαδή μεταφοράς τραυματία με χρήση φορείου, ή και χωρίς. 

 Ξεκινήσαμε με καταβάσεις του «φορείου». προωθήσαμε δηλαδή άτομο από τη ζώνη του χωρίς άλλο βοήθημα, αλλά με σύστημα ανάρτησης σε πλακέτα πολλαπλών σημείων, είτε για κατάβαση, είτε για ανάβαση και βέβαια ασφάλιση. Περάσαμε το «φορείο» από παρακάμψεις και μιάς και ήμασταν σε πολύ εύκολα προσβάσιμο πεδίο, κάναμε αρκετές επαναλήψεις, με εναλλαγή ρόλων.  Δοκιμάσαμε το Βουλγάρικο πολύσπαστο που λειτουργεί πολύ καλά, αλλά όχι με όλα τα καραμπίνερ, όπως και τη μισή ψαλιδιά , για την ανύψωση του βάρους και τη μεταφορά σε άλλη γραμμή. Όρεξη να υπάρχει, έχουμε πολλά ακόμα να δουλέψουμε.

Φωτογραφίες Μπιρμπίλης Γιάννης

Σε μια μικρή εξόρμηση, στο βουνό του αρχαίου Αθηναϊκού δήμου της Μυρρινούντας, περάσαμε την Κυριακή μας, κατεβαίνοντας στο βάθος της. Πρόκειται για ένα βάραθρο με μικρό βάθος, λιγότερο από 100 μέτρα, με επικλινείς καταβάσεις, που σε αρκετά σημεία θα μπορούσε να κατεβεί κανείς, ακόμα και χωρίς σχοινί, αλλά για ασφάλεια, το αρματώσαμε κανονικά. Ο διάκοσμος είναι λίγος και η σταγονορροή, ακόμα λιγότερη, αλλά μιας και τα παιδιά δεν το είχαν επισκεφθεί, το επιλέξαμε για τη σύντομη δράση μας.

Με τους: Γιώργο Κουρεντζή και Γιάννη Μήλα.

Αυτό το σπήλαιο, συνήθως το χρησιμοποιούμε για εκπαίδευση, κατεβαίνοντας μόνο μέχρι την πρώτη αίθουσα, κάνοντας τεχνικές και περνώντας ένα πρώτο, σχεδόν οριζόντιο στένεμα που έχει εκεί, για εγκλιματισμό στα δύσκολα περάσματα.   Αμέσως μετά από αυτό όμως, ακολουθεί ένα ακόμα στενότερο, με την πρόσθετη  δυσκολία, ότι είναι κάθετο και πρέπει να χειρίζεσαι το σχοινί. Ο καταβατήρας δεν χωράει στον κεντρικό, γιατί πλακώνεται πολύ στο βράχο από την κοιλιά και το θώρακα και δεν τρέχει το σχοινί για να κατέβεις. Αναγκαστικά λοιπόν τον προσαρμόζουμε σε προέκταση, λίγο ψηλότερα από το πρόσωπό μας, ώστε να λειτουργεί. Αμέσως μετά, υπάρχει αγκύρωση, στην οποία πρέπει να κρεμαστούμε και εκεί να γίνει αποκατάσταση του καταβατήρα στη σωστή του θέση, ενώ αιωρούμαστε στο κενό. Ένας αρκετά σύνθετος χειρισμός, με την προϋπόθεση ότι πρέπει  να τηρηθούν οι κανόνες ασφαλείας. 

Βέβαια, όλα αυτά στην ανάβαση γίνονται λίγο ακόμα δυσκολότερα, μιάς και δεν υπάρχει η βαρύτητα, που μας βοηθάει όταν κατεβαίνουμε.  

Αυτά, χωρίς να υπολογίζουμε το ολικό βάθος των 70 περίπου μέτρων, αλλά και άλλα δύσκολα σημεία που υπάρχουν χαμηλότερα, κάνουν αυτό το σπήλαιο, ένα καλό πεδίο δοκιμών των αντοχών μας, ώστε να ξέρουμε τα όριά μας, σε ίσως ακόμα δυσκολότερες περιπτώσεις.

Βρήκαμε σχεδόν χωρίς υγρασία, όλο το έγκοιλο, με κάτι λίγες σταγονίτσες να τονίζουν την εξαίρεσή τους. Τα αρματώματα έχουν σημάδια κόπωσης, ιδίως τα παλιά αυτοδιάτρητα και με λύπη μας διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά, ότι έλειπαν τα παξιμάδια από μερικά βιομηχανικά βύσματα και μάλιστα στα στενά σημεία. Τα αντικαταστήσαμε βέβαια..

Συγχαρητήρια στα παιδιά, Τέλη Γλέντη, Γιώργο Κουρεντζή και Γιάννη Μήλα για την προσπάθεια!

 Αυτό το Σάββατο, μετά από τις  πρόσφατες βροχές της εβδομάδας, μας έκανε πολύ ωραία μέρα, κι έτσι εμείς επιλέξαμε να έχει και λίγο περπάτημα η εξόρμησή μας. Ανεβαίνοντας προς το Μαυροβούνι του Υμηττού, κάναμε κάμποση ώρα να φτάσουμε στη μικρή σχισμή του ανοίγματος του σπηλαίου, ετοιμαστήκαμε χωρίς βιασύνες και ξεκινήσαμε.

 Η πρώτη, είναι και η μεγαλύτερή του κατάβαση, κάπου 50 μέτρα, που την χωρίσαμε σε τρία μέρη. Μετά συνεχίσαμε με τις μικρότερες, φτάνοντας σύντομα στο βαθύτερο σημείο.

 Από κεί αρχίζει μια ανάβαση, με μόνιμο σχοινί, που ανεβάζει περίπου 20 μέτρα, προς μία αίθουσα με τον καλύτερο στολισμό του σπηλαιοβάραθρου, που ομολογουμένως, σε όλη τη κατηφορική διαδρομή, δεν είναι και πολύ πλούσιος.  

 Κατεβήκαμε πάλι στο χαμηλότερο σημείο, αρχίζοντας τις αναβάσεις, για να καταλήξουμε στην επιφάνεια νωρίς το απόγευμα. Ένα ταβερνάκι στην Καισαριανή, ήταν το καλύτερο για το τέλος της ημέρας μας.

Ο Μήνας μας, ξεκίνησε με δράση και λίγο από εξερεύνηση.

Ανεβήκαμε στον Υμηττό με έντονη συννεφιά, αλλά χωρίς βροχή και σύντομα ξεκινήσαμε τις καταβάσεις, με τον Γεράσιμο να αρματώνει.

 Φτάνοντας στο πρώτο παταράκι, βρήκαμε μόνο ένα αρμάτωμα λειτουργικό. Ευτυχώς είχαμε το τρυπάνι μαζί μας και τοποθετήσαμε ένα ανοξείδωτο βιομηχανικό, συνεχίζοντας προς τα κάτω.   

 Σύντομα φτάσαμε στο μεγάλο πατάρι που είναι στα 70 μέτρα και περάσαμε αριστερά,  προς το κατέβασμα που θέλαμε να εξερευνήσουμε, από ένα χαμηλό πέρασμα απέναντι από την μεγάλη τραβέρσα, που είχαμε εξερευνήσει παλιότερα.

 Στο χαμηλοτάβανο αυτό χώρο, υπήρχαν τα ίχνη από προηγούμενες καταβάσεις, με δύο τοποθετημένα αυτοδιάτρητα βύσματα που ήταν ακόμα λειτουργικά, αλλά δεν είχαμε δεί άλλα αρματώματα προς τα κάτω και το βάθος είναι κάπου 20 μέτρα. Το αρματώσαμε και κατεβήκαμε, καταλήγοντας σε ένα διάδρομο φάρδους 30-40, ή το πολύ 50 εκατοστά σε κάποιο σημείο, με μήκος 3-4 μέτρα κι έτσι, έστω και με το ζόρι κατεβήκαμε και οι πέντε.

  Ερευνήσαμε όσο μπορέσαμε, διαπιστώνοντας ότι καταλήγει σε πολύ στενά περάσματα, που δεν είναι προσπελάσιμα ούτε από άτομα με πολύ μικρές διαστάσεις και ξεκινήσαμε για πάνω.

 Το τοπίο που αντικρύσαμε στην επιφάνεια το απομεσήμερο που βγήκαμε, ήταν μια χαμηλή νέφωση, πυκνή μέχρι τα 400 μέτρα υψομέτρου, άπνοια και ησυχία. Βουνήσια ατμόσφαιρα κανονική!