Είπαμε να αφιερώσουμε και τις δύο μέρες, αρματώνοντας όλο το σπήλαιο στην νέα όδευση, περνώντας την μεγάλη τραβέρσα και να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος, στο βαθύτερο σημείο του.
Το Σάββατο μπήκαμε μόνο τρεις, με τον Αριστοτέλη Γλέντη, και το Γιώργο Κουρεντζή, γρήγορα φτάσαμε στην τραβέρσα και άρχισε το στήσιμο. Μετά από 7-8 αγκυρώσεις, διαπιστώσαμε ότι δύο βύσματα, ήταν το ένα χτυπημένο τελείως μέσα και το επόμενο τόσο μέσα, που δεν μπορούσε να βιδωθεί πλακέτα.. Η επόμενη αγκύρωση, ήταν στα όρια της απόστασης τεντωμένου χεριού και σχεδόν οριζοντιωμένου σώματος, με πολύ δυσκολία στο να την φτάσουμε. Κρεμάσαμε το σάκο με το σχοινί στο τελευταίο καρφί και γυρίσαμε στην επιφάνεια. Ξέραμε πια ότι δεν θα προλάβουμε να το τερματίσουμε, αλλά μόνο να φτιάξουμε την τραβέρσα κι αυτό την επομένη μέρα.
Την Κυριακή επιστρέψαμε, με τον Γιώργο πάλι, τον Γιάννη Μήλα, τον Κώστα Μπουτσιαράκο, τον Τάσο Δρούζα και τρυπάνι.
Με έτοιμη την διαδρομή, φτάσαμε σύντομα στην τραβέρσα, αντικαταστήσαμε τα χαλασμένα βύσματα και μπήκαμε όλοι στην αίθουσα στα 80 μέτρα περίπου, λίγο χαμηλότερα και απέναντι από το μεγάλο πατάρι που είναι στα 70.
Ωραίες αναμνήσεις ήρθαν στη σκέψη μου, από την πρώτη φορά που βρεθήκαμε εκεί, κάπου δέκα χρόνια πρίν, εξερευνώντας αυτή την απάτητη διαδρομή.
Έδειξα στα παιδιά το στενό πέρασμα, απ’ όπου πρέπει να περάσει κάποιος για να συνεχίσει για άλλα 50 περίπου μέτρα, αλλά με ανεβοκατεβάσματα και στενώματα που θέλουν χρόνο. Αφού δεν μπορέσαμε να το ολοκληρώσουμε από τη προηγουμένη, ήταν απαγορευτικό τώρα πιά, για το χρόνο που διαθέταμε.
Στο ξαρμάτωμα της τραβέρσας, βγάζοντας τις πλακέτες, ένα βύσμα από τα παλιά, έσπασε και βγήκε αφήνοντας τον κώνο εκτόνωσης μέσα, με οξείδωση στην βάση του κώνου. Θέλει κι αυτό αλλαγή, όπως κι άλλο ένα, που έχουν χαλάσει λίγο οι σπείρες του.
Σε μια γενική εικόνα, τα ανοξείδωτα που είχαμε χρησιμοποιήσει φαίνονται ταλαιπωρημένα από το χρόνο, ενώ τα πολύ παλιότερα σπίτ που βρίσκονται σε άλλα σημεία του σπηλαίου, έχουν πολύ καλύτερη αντοχή.
Είπα στον Γιώργο για τα καραμπίνερ που είχαμε βάλει παλιά, που μέσα σε 30-40 μέρες, έβγαλαν λευκό άλας στις πύλες τους, όταν ήταν πάνω σε ίνοξ πλακέτες. Στα κορδονέτα των A/S, που είχαν μικρότερη αγωγιμότητα, ήταν μια χαρά. Από τότε θεώρησα ότι το σπήλαιο δημιουργεί έντονη οξείδωση, ίσως εντονότερη από άλλα. Με το καινούριο του πρόγραμμα Χαρτογράφησης Σπηλαίων, ο Γιώργος, μέτρησε 50mt, που θεωρείται φυσιολογικό. Ίσως η αιτία να βρίσκεται στη σύσταση των πετρωμάτων. Θα το ψάξουμε όσο μπορέσουμε.
