Για μιά ακόμη φορά, επισκεφθήκαμε το σπήλαιο που τόσες προσπάθειες έχουμε κάνει από το 2010, φτάνοντας την διείσδησή μας πάνω από χιλιόμετρο. Πολλές διανοίξεις σε βράχο και πάρα πολλά σκαψίματα, που δυστυχώς ξανακλείνουν κάθε χρόνο και εννοείται πολλές ώρες παραμονής, ανταμείφθηκαν με μοναδικά θεάματα και στολισμό, που ξεκινάει από την αρχή της πορείας και εμπλουτίζεται βαθύτερα με λευκές κολώνες, λευκή “βροχή” σταλακτιτών και άλλα πολλά.

Για την τωρινή εξόρμηση, ξέραμε ότι θα μπορούσαμε να παλαίψουμε τα επιχωματωμένα περάσματα, μέχρι το πολύ στα 700 μέτρα, αλλά από τα πρώτα μέτρα, φάνηκε ότι αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο, μιας και υπήρχαν πολλά φερτά από την αρχή.

Ξεμπαζώσαμε δυό τρία λαγούμια, αλλά χρειάστηκαν μερικές ώρες για ένα μεγαλούτσικο, γύρω στα 10 μέτρα. Το περάσαμε κι αυτό και πέσαμε στο επόμενο, που ήταν και ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που βρήκαμε, όταν είχαμε πρωτομπεί. Το δουλέψαμε κι αυτό για λίγο, όσο για να διαπιστώσουμε πόσο δουλειά απαιτείται, για το πέρασμά του.

Επιστρέφοντας στον έξω κόσμο, βρήκαμε ακόμα φώς και το υπέροχο θέαμα με τα ποταμάκια της περιοχής.

Με τον Γιώργο Κουρεντζή και τον Γιάννη Μήλα.