Αμέσως μετά το τέλος του Σεμιναρίου Μύησης του 10ου/2015 πήγαμε στη Νέδα και η όρεξη των νέων συντρόφων μας άνοιξε. Σκαλίζοντας στο διαδίκτυο ανακάλυψαν την Καλλιθέα, είδαν τις όμορφες φωτογραφίες και δεν άργησαν να μας ζητήσουν να το επισκευθούμε. Η ευκαιρία μας δόθηκε στην 1η Νοεμβρίου, μιας και από την επόμενη Τετάρτη ξεκινάμε σεμινάριο Σπηλαιολογίας και θα αργούσαμε να έχουμε άλλη ευκαιρία.
Ο καιρός μας υποδέχτηκε συνεφιασμένος και έτσι παρέμεινε όλη τη μέρα, χωρίς βροχή ούτε στο σημείο που ήμασταν ούτε στα υψίπεδα από τα οποία τροφοδοτείται το Φαράγγι. Για άλλη μιά φορά οι προγνώσεις, μας χάρισαν μιά μέρα δράσης που θα μπορούσαμε να χάσουμε αν απλώς βλέπαμε τον μολυβένιο ουρανό πάνω από τα βουνά της Ευρωστίνης.
Ξεκινήσαμε πρωί-πρωί κι έτσι νωρίς το απόγευμα είχαμε φτάσει στην έξοδο με το κάτω αυτοκίνητο.
Οι ασφάλειες ήταν σε καλή κατάσταση και με τις προσθήκες που έχουμε κάνει όσοι αγαπήσαμε αυτό το μέρος προσφέρουν επιλογές και μειώνουν τις τριβ

Με πολύ καλές επιδόσεις οι επιτυχόντες στο Σεμινάριο Μύησης στην Κατάβαση Φαραγγιών ολοκλήρωσαν τα μαθήματα και ήρθε η ώρα των Απονομών.
Την Πέμπτη 15/10/15 συγκεντρωθήκαμε σε ένα ταβερνάκι και με τα ανάλογα συδοδευτικά, οι καινούριοι μας σύντροφοι πήραν τις Βεβαιώσεις τους.
Καλές καταβάσεις!

Φαράγγι Νέδας 17-10-15
Είχαμε πεί ότι αυτό θα ήταν το τελικό φαράγγι του Σεμιναρίου Μύησης στην Κατάβαση Φαραγγιών, αλλά ο καιρός μας εμπόδισε να το επισκευθούμε την προηγούμενη εβδομάδα που τελείωνε το Σχολείο. Έτσι ξεκινήσαμε, τρία αυτοκίνητα από την Αθήνα με τους, Γεράσιμο Κρεμμύδα, Σπύρο Ζαννιά, Ηλία Σιατούνη, Ξένια Γεωργοπούλου, Μίλτο Χασιαλή, Νιόνια Μαλεφάκη, Τάκη Καπλαντζή, Διονύση Δρίλλια, Αναστασία Στέφου και τον γράφοντα Άγγελο Βλαχόπουλο, για να συναντήσουμε στο δρόμο τον Γιώργο Εξηνταβελώνη και την Ειρήνη Πυρομάλλη με την κορούλα τους, που ξεκίνησαν από την Καλαμάτα και να απολαύσουμε όλοι μαζί την πολύ όμορφη και χωρίς πολλές απαιτήσεις κατάβαση.
Όπως πάντα το νερό στην κοίτη ήταν καθαρό και αρκετό για να γεμίζει τις βάθρες που μπορούν να γίνουν άλματα, τα οποία τιμήσαμε όλοι. Είναι σχεδόν συνεχόμενα και το άγριο έδαφος της κοίτης δημιουργεί πολύ καλά πατήματα ώστε να μπορεί κανείς να έχει επιλογές από το να πηδήξει 3-4μ. μέχρι και να κατέβει σχεδόν όλο το ύψος περπατώντας μέχρι το νερό.
Ο καιρός ήταν ότι έπρεπε, με την λιακάδα να μην μας καίει ιδιαίτερα, παρά μόνο να μας κρατάει σε μιά ευχάριστη θερμοκρασία. Όταν τελειώσαμε το Φαράγγι, κατεβήκαμε από το γεφυράκι και περάσαμε και τη “σπηλιά” από την οποία περνάει το ποτάμι της Νέδας και δημιουργεί μια φυσική γέφυρα πάνω απ’ το νερό.
Ολοκληρώσαμε τη διαδρομή χωρίς απρόοπτα και σύντομα βρεθήκαμε σε ένα από τα ταβερνάκια της περιοχής να κάνουμε τις κουβέντες μας ιδίως με τους Καλαματιανούς φίλους μας που δεν βλέπουμε όσο συχνά θα θέλαμε.

Φαράγγι Νέδας 17-10-15
Είχαμε πεί ότι αυτό θα ήταν το τελικό φαράγγι του Σεμιναρίου Μύησης στην Κατάβαση Φαραγγιών, αλλά ο καιρός μας εμπόδισε να το επισκευθούμε την προηγούμενη εβδομάδα που τελείωνε το Σχολείο. Έτσι ξεκινήσαμε, τρία αυτοκίνητα από την Αθήνα με τους, Γεράσιμο Κρεμμύδα, Σπύρο Ζαννιά, Ηλία Σιατούνη, Ξένια Γεωργοπούλου, Μίλτο Χασιαλή, Νιόνια Μαλεφάκη, Τάκη Καπλαντζή, Διονύση Δρίλλια, Αναστασία Στέφου και τον γράφοντα Άγγελο Βλαχόπουλο, για να συναντήσουμε στο δρόμο τον Γιώργο Εξηνταβελώνη και την Ειρήνη Πυρομάλλη με την κορούλα τους, που ξεκίνησαν από την Καλαμάτα και να απολαύσουμε όλοι μαζί την πολύ όμορφη και χωρίς πολλές απαιτήσεις κατάβαση.
Όπως πάντα το νερό στην κοίτη ήταν καθαρό και αρκετό για να γεμίζει τις βάθρες που μπορούν να γίνουν άλματα, τα οποία τιμήσαμε όλοι. Είναι σχεδόν συνεχόμενα και το άγριο έδαφος της κοίτης δημιουργεί πολύ καλά πατήματα ώστε να μπορεί κανείς να έχει επιλογές από το να πηδήξει 3-4μ. μέχρι και να κατέβει σχεδόν όλο το ύψος περπατώντας μέχρι το νερό.
Ο καιρός ήταν ότι έπρεπε, με την λιακάδα να μην μας καίει ιδιαίτερα, παρά μόνο να μας κρατάει σε μιά ευχάριστη θερμοκρασία.
Τελειώσαμε τη διαδρομή χωρίς απρόοπτα και σύντομα βρεθήκαμε σε ένα από τα ταβερνάκια της περιοχής να κάνουμε τις κουβέντες μας ιδίως με τους Καλαματιανούς φίλους μας που δεν βλέπουμε όσο συχνά θα θέλαμε.

Mε την κατάβαση στο Φαράγγι των Μύλων ολοκληρώθηκε η εκπαίδευση για το Σεμινάριο Μύησης Φαραγγιών του 10ου του 2015 του Συλλόγου μας.
Είχαμε μέχρι τελευταία στιγμή μιά αμφιβολία για το αν θα έπρεπε να πηγαίναμε στο Φαρ. Φλαμπούρι αντί γι’ αυτό, λόγω καιρού, αλλά πλησιάζοντας την περιοχή εκτιμήσαμε ότι οι προγνώσεις που είχαμε πάρει θα μας άφηναν να το κατέβουμε χωρίς απρόοπτα.
Πήραμε την ανηφόρα και μετά από περίπου μία ώρα περπάτημα, ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στην πρώτη κατάβαση. Επαναλάβαμε τις τεχνικές με πολύ καλή επιτυχία, και συνεχίσαμε για καμμιά ώρα φτάνοντας στο μεγάλο καταρράκτη. Εκεί είχαμε το «ραντεβού» με την μικρής διάρκειας βροχόπτωση που περιμέναμε, έτοιμοι όλοι με τα αδιάβροχά μας, αλλά βρήκαμε ευκαιρία να καθήσουμε να τσιμπήσουμε κάτι μέχρι να περάσει το σύνεφο πάνω από τα κεφάλια μας. Υπάρχει ιδανικό μέρος εκεί με βραχοσκεπή που παρέχει κάλυψη από τη βροχή και από τυχόν κατολισθήσεις.
Πράγματι η βροχή κράτησε κάπου 15-20 λεπτά και μετά όλα ήταν πάλι όπως πρίν, συνεφιά και κάπου-κάπου καμμιά ψιχάλα, που εξελίχθηκε σε ακόμη καλύτερες συνθήκες.
Τερματίσαμε με κέφι και αρκετή ενέργεια για να πάμε για μπάνιο στο Σχοίνο και να συνεχίσουμε για φαγητό σε μιά από τις παραλιακές ταβέρνες του χωριού.
Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που ολοκλήρωσαν το Σεμινάριο Μύησης, που από το πρώτο πρακτικό μάθημα εκτέλεσαν επιτυχημένα όλες τις τεχνικές του επιπέδου και έκαναν την ύλη να μοιάζει πολύ λίγη.

Στις 2/10/15 ξεκίνησε το 2ο Σεμινάριο Φαραγγιών της χρονιάς, με τα Θεωρητικά στα Γραφεία του Συλλόγου.
Την επομένη 3/10/15 πήγαμε στην «Οικοδομή» στου Παπάγου για τα πρακτικά. Πολύ καλή επίδοση είχε όλη η ομάδα, που εκτέλεσε όλες τις τεχνικές με αρκετή ευκολία, πράγμα που φάνηκε και την επόμενη ημέρα, 4/10/15, στο φαράγγι της Γερακίνας, αφού όλοι είχαν την αυτοπεποίθηση να κλειδώσουν τον καταβατήρα τους στο πεδίο και μάλιστα σε οποιοδήποτε σημείο τους ζητήθηκε, ψηλά ή χαληλά, στις μετρίου ύψους καταβάσεις που έχει το φαράγγι.
Πολύ όμορφα και χωρίς απρόοπτα καταλήξαμε νωρίς το απόγευμα για μπανάκι και φαγητό στο Σχοίνο.
Πάμε ολοταχώς για το επόμενο Σαββατοκύριακο!

Αυτή τη φορά εκτός από κόπο και κρύο το σπήλαιο μας χάρισε ανεπανάληπτες εικόνες και συναισθήματα.
Ξεκινήσαμε, ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος με την Χαρά Νικολαίδου από την Αθήνα και βρεθήκαμε την Παρασκευή 18/9 το βράδυ, με τον Κώστα Στασινό στον συνήθη κατασκηνωτικό χώρο της περιοχής του σπηλαίου.
Την επομένη μπήκαμε αρματωμένοι με τα διανοικτικά και τα εφόδιά μας και αφού προσθέσαμε στην κατάβαση με τη σκάλα ένα βοηθητικό σχοινί, γρήγορα φτάσαμε στο σημείο που είχαμε σταματήσει την προηγούμενη φορά. Εκεί που ήταν η κολώνα κάναμε μια διεύρυνση της διάνοιξης, πέρασε κι ο Κώστας και ξεκινήσαμε το σκάψιμο στο μαλακό αμμοχάλικο του διαδρόμου με το εμπόδιο που κατέβαινε από την οροφή του περάσματος. Η Χαρά έμεινε μία αίθουσα πίσω μας 4-5 μέτρα μακρυά μας και μας υποστήριζε με ότι χρειαζόταν να μας δώσει και αργότερα όταν γυρίσαμε για λίγο πίσω για να ορθωθούμε και να ξεμουδιάσουμε, μας έδωσε και ζεστή σούπα να απολαύσουμε! Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, και μερικά καψούλια, πέρασα πολύ στριμωχτά και βγήκα σε ένα θάλαμο 3Χ4 περίπου, που μπορούσα να σταθώ επι τέλους όρθιος! Το άνοιγμα ήταν πολύ μικρό για να περάσει η ομάδα και έτσι αποφασίσαμε να κάνω μία έρευνα μπροστά και να επιστρέψω για τα νέα.
Μετά τον θαλαμάκο σύρθηκα για λίγο ακόμα και βγήκα σε μία αίθουσα με αρκετό ύψος και στάθηκα πάλι όρθιος (το εκτιμάς αυτό σ’ αυτό το σπήλαιο χαχαχα!). Χρειάστηκα μεγαλύτερη σκάλα στον φακό μου για να δώ το μέγεθος της νέας αίθουσας και ενθουσιασμένος άρχισα να ανεβαίνω μικρούς καταρράκτες στεγνούς αλλά με γλυφές που δείχνουν ότι τρέχει νερό τις κατάλληλες εποχές εκεί, 3-4 μέτρα ο πρώτος 5-6 μέτρα ο επόμενος και πάλι ανάβαση και πάλι μεγάλοι χώροι και παντού διάκοσμος με ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων σε μεγάλα μεγέθη. Υπάρχουν περάσματα σε ψηλότερα επίπεδα και η έρευνα και η χαρτογράφηση όλων των αυτών των σημείων θα χρειαστεί πολύ χρόνο πιστεύω.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να γυρίσω να ειδοποιήσω, μιάς και μέσα σε δέκα-δεκαπέντε λεπτά είχα φύγει εκατό μέτρα από τους άλλους. Επέστρεψα λέγοντας τα νέα κι ο ενθουσιασμός μεταδόθηκε άμεσα στην ομάδα. Δυό-τρία καψούλια και λίγο σκάψιμο έφτασαν για να δώ τους συντρόφους μου να βγαίνουν από το στενό πέρασμα.
Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε σχολιάζοντας τον διάκοσμο με επιφωνήματα θαυμασμού και όλο χαμόγελα σε ένα πάρα πολύ όμορφο και στολισμένο πεδίο και πήγαμε άλλο τόσο όσο είχα πάει μόνος μου. Εδώ θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν για μένα.
Εκεί συναντήσαμε ένα χαμήλωμα με λιμνούλα στα αριστερά του που για να μην χαλάσει ο διάκοσμός του περάσαμε με τα τέσσερα τσαλαβουτώντας από το νερό και μετά από λίγο συναντήσαμε το τέλος του σπηλαίου, τουλάχιστον πρός το παρόν, γιατί υπάρχει ροή αέρα από ένα μικρό χάσμα ανάμεσα στον βράχο της οροφής και τα χώματα, 2-3 μέτρα χαμηλότερα από το μέρος που πατούσαμε.
Είναι σωρός με αμμοχάλικο, ίδιος στην σύστασή του με όλους τους σωρούς που συναντήσαμε σχεδόν παντού στο σπήλαιο, αλλά σε μεγάλη ποσότητα και μάλλον πρόκειται για ένα ακόμη λαγούμι σχήματος σιφωνιού. Αφήνει στην κατωφέρεια 30-40 εκατοστά απόσταση από τον συμπαγή βράχο που υπάρχει από πάνω του και καταλήγει σε 10-15εκατοστά κενό στο κάτω μέρος που είναι οριζόντιος και ο βράχος και τα φερτά. Αυτό είναι το επόμενο εμπόδιο που θα πρέπει να ξεπεράσουμε στο μέλλον για να μας αποκαλυφθούν τα μυστικά αυτού του Καρστικού συστήματος.
Ξεκινήσαμε για πίσω, όλο χαρά για τα αποτελέσματα τόσων ομαδικών προσπαθειών αυτή τη χρονιά, κουρασμένοι και λίγο παγωμένοι αλλά σίγουρα κορεσμένοι από το νεοεξερευνημένο κομμάτι. Χρειάστηκαν τέσσερις αποστολές για να φτάσουμε σ’ αυτό το βάθος και προσπάθειες πολλών συναδέλφων. Συνεχίζεται..

Στις 5/9/15 ο Παναγιώτης Γεωργίου, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος, συναντήσαμε στη Φυλή τον Θανάση Μπλαβούκο για να πάμε στην καταβόθρα των Σκούρτων.
Στο πεδίο ο Θανάσης μπήκε μπροστά και άνοιξε μονοπάτι στην πυκνή βλάστηση και κατεβήκαμε τα πρώτα κατεβασματάκια 6-7 και 2-3 μέτρων. Το σπήλαιο όμως ήταν φραγμένο από λάσπες και βράχια και η συνέχεια ήταν αδύνατη.
Έτσι κατευθυνθήκαμε στην περιοχή Κιάπα Καραμανλή για να κατέβουμε ένα άγνωστο βάραθρο που μόνο ο Θανάσης γνώριζε. Μετά από έρευνα εντοπίσαμε την είσοδο που είναι βαραθρώδης και έχει βάθος περίπου 50 μέτρα. Είναι εφικτό να κατεβεί κανείς με ένα δεντροδέσιμο και μία παράκαμψη, μέχρι κάτω. Έτσι και κάναμε και μετά από λίγη ώρα ερευνούσαμε στο βάθος όπου υπάρχει ένα τυφλό παράθυρο στα 2μ. ύψος και ένα πατάρι στα 5-6μ. που λόγω χρόνου και στενότητας του χώρου δεν ερευνήσαμε λεπτομερώς και μένει εκεί ένα ερωτηματικό για επόμενη επίσκεψη. Ο ίδιος ο πάτος του σπηλαίου δεν φαίνεται να συνεχίζει.
Ίσως από μόνο του ένα 50άρι μονοκόμματο βάραθρο αποτελεί είδηση για την περιοχή της Πάρνηθας και χωρίς να βρεθεί περαιτέρω συνέχεια. Θα ξαναπάμε όμως για να το χαρτογραφήσουμε και βλέπουμε.

Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε με δύο στόχους. Πρώτον να κάνουμε υποδομή ώστε η διάνοιξη που χρειάστηκε μιά μέρα δουλειάς για να σκαφτεί να οχυρωθεί με τσουβάλια-σωλήνες που έφτιαξε ο Αλέξανδρος και δεύτερο να προχωρήσουμε την εξερεύνηση αφού διευρύνουμε τον διάδρομο που με το ζόρι είχαμε περάσει ο Παναγιώτης κι εγώ την προηγούμενη φορά στις 30-31/7. Στο τέλος του που στρίβει δεξιά ανηφορικά, θα χρειαζόταν έτσι κι αλλιώς καψούλια.
Ξεκινήσαμε εγώ κι ο Παναγιώτης για τις μπροστινές διανοίξεις και πίσω ο Αλέξανδρος ασχολήθηκε με τα έργα. Ο Γεράσιμος συνόδευσε τη Χριστίνα στις πρώτες στοές του σπηλαίου για μιά γνωριμία με το περιβάλλον και μετά μας συνάντησε ενώ τελειώναμε με τα καψούλια τον διάδρομο.

Πίσω μας ο Αλέξανδρος είχε στήσει «μαγειρείο» και σε ένα διάλειμμα μας εμφάνισε ζεστή σούπα που σ’ αυτό το παγωμένο περιβάλλον μου φάνηκε απίστευτα νόστιμη!
Με δυό ακόμη προσπάθειες βγήκαμε στην νέα αίθουσα και συναντήσαμε στο τέλος της ένα στενό πέρασμα που πέρασε ο Παναγιώτης με δυσκολία, για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε μπροστά μας ακόμη μεγαλύτερο εμπόδιο.
Ένα τοίχωμα με μια τρύπα στο κάτω μέρος πολύ μικρό και δύο τρύπες στο πάνω που σχηματίζονταν από μία κολώνα 30-35εκατοστά πάχους. Το τοίχωμα και η κολώνα μας αποκαρδίωσαν λίγο είναι αλήθεια, γιατί δεν βλέπαμε και εμφανή συνέχεια πίσω τους.
Είχε πάει 17:00 περίπου όταν ξεκινήσαμε να βγούμε μιας και είχαμε κατακουραστεί από όλη την προσπάθεια και είχαμε μία ώρα περίπου δρόμο για έξω.
Την επομένη αποφασίσαμε να διανοίξουμε το στενό πέρασμα που πέρασε μόνο ο Παναγιώτης και να δούμε τι θα κάναμε με το τοίχωμα.

Μπήκα και πάλι με το τρυπάνι μπροστά πότε με τον Παναγιώτη και πότε με τον Γεράσιμο, και οι άλλοι δύο σκάβοντας έκαναν διαμόρφωση και μεγάλωμα του χθεσινού νέου περάσματος.

Πίσω μας ο Αλέξανδρος έστησε πάλι το «μαγειρείο» του και σε μιά στιγμή που βρισκόμουνα, λόγω στενότητας του χώρου, μόνος μου μετά το στένεμα σπάζοντας την κολώνα ανάμεσα στις δύο πάνω τρύπες του τοιχώματος, ζήτησα υλικά και μου ήρθε μαζί και μία ακόμη απολαυστικότατη καυτή σούπα
Μετά από μερικές ώρες είχαμε φτιάξει ένα άνοιγμα που ίσα-ίσα χωρούσε ο Γεράσιμος που όταν πέρασε προχώρησε και λίγο ακόμη πρός τα αριστερά σε ένα νέο διάδρομο.

Πίσω του πάλευα με το σφυρί και το SDS σχέτο σαν καλέμι, μιάς και οι μπαταρίες είχαν τελειώσει και οι δύο και μετά από λίγο πέρασα κι εγώ.
Διαπιστώσαμε ότι θέλει σκάψιμο στον πάτο του σε συνδυασμό με διάνοιξη από πάνω για να δούμε που οδηγεί. Φαίνεται να συνεχίζει πρός τα δεξιά και ο αέρας βέβαια έρχεται πάντα δυνατός και παγωμένος από εκεί.

Από πρίν είχαμε ορίσει έναρξη επιστροφής στις 15:00’ και στις 15:30’ αποφασίσαμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο πρός το παρόν και ξεκινήσαμε για πίσω με 18 περίπου δύσκολα μέτρα μεγαλύτερη διαδρομή αυτή τη φορά.

Τα μέλη: Αλέξανδρος Τσεκούρας, Παναγιώτης Δευτεραίος, Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος και η Χριστίνα Μπαζίνη.
Συνεχίζεται..

Την Κυριακή 23/8/15 πήγαμε στο Φαράγγι της Γερακίνας όπου συνοδεύσαμε περίπου 10 άτομα από τους Ορειβατικούς Συλλόγους Λουτρακίου και Κορίνθου. Οι τέσσερις που κάναμε τα δεσίματα στις ασφαλίσεις ήμασταν οι: Η Αρχηγός της εξόρμησης Νικολέττα Αλεξανδράκη, ο Δημήτρης Καραχρήστος, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.
Είχαμε μόνο μερικές περιπτώσεις πόνου από κάποιες ζώνες, ιδίως αναρριχητικές, που ανεβαίνουν πολύ πάνω από τη λεκάνη και πιέζουν άσχημα. Κατά τα άλλα όλα πήγαν μιά χαρά και όλοι το καταχάρηκαν, ιδίως όσοι έκαναν κατάβαση σε φαράγγι με σχοινιά για πρώτη φορά. Είπαμε ότι επιφυλασσόμαστε για μελλοντική εξόρμηση σε φαράγγι με νερά, φάγαμε στο Σχοίνο και αποχαιρετιστήκαμε.