Το Σαββατοκύριακο 6-7 Φεβρουαρίου 2016 επιλέξαμε να επισκεφθούμε το σπηλαιοβάραθρο της Αρμίτσας, ένα από τα αγαπημένα μας, στο οποίο πρίν χρόνια είχαμε κάνει μία διάνοιξη και ανακαλύψαμε μία αίθουσα μικρή (4Χ6) αλλά καταστόλιστη, όπως άλλωστε και όλο το υπόλοιπο σπήλαιο.
Με λύπη μας διαπιστώσαμε την απουσία του “κλειδιού”, ενός καταστόλιστου σταλακτίτη-μακαρονιού που κρεμόταν στην είσοδο της προτελευταίας αίθουσας. Την απουσία του είχαν αναφέρει κάποιοι φίλοι σπηλαιολόγοι από τα γύρω μέρη, αλλά δεν το είχαμε δεί. Μια επίσης δυσάρεστη έκπληξη ήταν επίσης το ότι από τις λίμνες κάτω-κάτω αριστερά, έχουν πάρει το “μαργαριτάρι”, έναν ολοστρόγγυλο αραγονίτη διαμέτρου περίπου 3εκατοστών. Να τα χαρούν οι νέοι κάτοχοί τους πολύ, μιας και τώρα πιά μόνο αυτοί μπορούν.. Υπάρχουν ακόμα κάποια “περιθωριακά” ρομαντικά άτομα που μπορεί να κατέβουν μόνο και μόνο για να τα πάρουν μια ακόμα φωτογραφία ή να τους ρίξουν μιά ματιά. Συγχαρητήρια σ’ όποιον τους έδειξε την σπηλιά και τον τρόπο να κατεβαίνουν.
Από τη συντροφιά μόνο εγώ κι ο Γ.Εξηνταβελώνης είχαμε ξανακατέβει. Οι υπόλοιποι εντυπωσιάστηκαν από την τεράστια ποικιλία του διάκοσμου και σκορπίστηκαν θαυμάζοντας τον περίγυρο ανακαλύπτοντας τα μυστικά του. Οι δυό μας τους οδηγήσαμε στα πιό όμορφα σημεία και βέβαια στην δίοδο για την τελευταία αίθουσα. Ήμασταν μαζί όταν την προσπελάσαμε και είναι το καμάρι μας! Ανεβήκαμε στην επιφάνεια το απόγευμα και είχαμε φτάσει νωρίς το βράδυ κοντά στον Άγριλο, το χωριό που κατάγεται ο Γ.Εξηνταβελώνης στο εξοχικό του οποίου διανυκτερεύσαμε. Την επομένη κατεβήκαμε σε ένα σπήλαιο κοντά στο χωριό, στο οποίο παλιότερα είχαμε κάνει απόπειρα να περάσουμε από ένα στενό μπαζωμένο χαράκι με κενό χώρο από κάτω. Αυτή τη φορά μπήκαμε αποφασισμένοι και πολύ σύντομα σχετικά, δημιουργήσαμε ένα πέρασμα και το κατεβήκαμε. Δυστυχώς φτάσαμε μόνο καμιά δεκαριά μέτρα παρακάτω σε λασπωμένο δάπεδο που έφραζε. Ικανοποιήσαμε βέβαια την περιέργειά μας και κλείσαμε κι αυτή την εκκρεμότητα, ολοκληρώνοντας ένα ακόμα πλούσιο Σαββατοκύριακο παρέα με συναδέλφους και φίλους. Στην εξόρμηση ήμασταν τέσσερις από τον Θησέα παρέα με πέντε άτομα από την νεοιδρυθήσα Σπηλαιολογική ομάδα “Υπογαία”, που της ευχόμαστε καλές και πολλές εξορμήσεις, μακρυά από προβλήματα και κοντά στους φίλους και στα βουνά. Στην τελευταία φωτογραφία θα δείτε το “κλειδί” και στις προηγούμενες τέσσερις το σπήλαιο στον Άγριλο.

Το θερμό αυτό βάραθρο κατεβήκαμε την Κυριακή 17/1/16 έξι άτομα, οι τρείς από το τελευταίο σεμινάριο του 2015. Ο Τάκης Καπλαντζής, ο Διονύσης Δρίλλιας, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Απόλλωνας Θρασυβουλίδης κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.
Όλα εξελίχθηκαν ομαλά, εκτός από την έκπληξη που ετοίμασαν τα παιδιά στον Διονύση που είχε τα γεννέθλιά του. Τον άφησαν τελευταίο στο τελικό κατέβασμα στη λίμνη και όταν έφτασε τον περίμενε ένα κουτί γλυκά που είχε και κεράκι! Του τραγουδήσαμε όλοι μαζί “Να ζήσης Διονύση και χρόνια πολλά” και το έσβησε κρεμασμένος ακόμα στο σχοινί.
Χρόνια πολλά και γραπτώς Διονύση!
Βγήκαμε κατά τις 15:30′ και απολαύσαμε την θέα με τον πολύ καλό καιρό που μας υποδέχτηκε στην επιφάνεια.

Από καιρό είχαμε παράπονα από τα μέλη μας που κάνουν φαράγγια ότι ασχολούμαστε πολύ με τη σπηλαιολογία, οπότε αυτή την Κυριακή, μιας και ο καιρός μας έκανε το χαρήρι με ηλιοφάνεια και καλές θερμοκρασίες για την εποχή, πορευτήκαμε για το στεγνό φαραγγάκι που μας έχει πολλές φορές δώσει λύση για παρόμοιες περιστάσεις.
Οκτώ μέλη μας μαζί με τέσσερις από τον Ορειβατικό Λουτρακίου σχηματίσαμε την ομάδα. Είχαμε μαζί και δύο κοπέλες, μία από κάθε σύλλογο, που θα έμπαιναν για πρώτη φορά κι έτσι χωρίς πολλές καθυστερήσεις ξεκινήσαμε τις καταβάσεις.
Το πεδίο είχε λίγο νεράκι στην αρχή το οποίο, όπως συνήθως, λίγο πιο κάτω χάνεται και προχωράει υπογείως πρός την θάλασσα.
Οι αγκυρώσεις ήταν μιά χαρά, οι επιδόσεις των νέων στο άθλημα πολύ καλές και η φυσιολογική κατάληξη της ομάδας σε ταβέρνα στο Σχοίνο έγινε πολύ πρίν σκοτεινιάσει.

Για τελευταία εξόρμηση για το 2015, είπαμε να κάνουμε μια μικρή, χαλαρή κατάβαση φαραγγιού και επιλέξαμε μια που να είναι σχετικά κοντά και όμορφη, το φαράγγι του Χάβου στα Καμπιά Ευβοίας.
Ξεκινήσαμε από Αθήνα το πρωί στις 08:00’ και στις 13:30 ήμασταν στα αυτοκίνητα και ετοιμαζόμασταν για τις φοβερές πέστροφες του φίλου Κώστα που έχει την ταβέρνα στην πλατεία του χωριού.
Βρήκαμε νερό αρκετό για να έχουμε δράση και για να κάνουμε τα δύο άλματα που μπορέσαμε. Γενικά οι βάθρες είχαν γεμίσει από φερτά και τα ίχνη από κάποιες γερές κατεβασιές ήταν προφανή. Η μεγάλη βάθρα είχε ίσα-ίσα το απαραίτητο βάθος για το άλμα που κάνουμε εκεί και αμέσως μετά, ένα περίπου μέτρο πιό πέρα ήταν αβαθής.
Την κατάβαση κάναμε οι: Γεράσιμος Κρεμμύδας, Τάκης Καπλαντζής, Διονύσης Δρίλλιας και ο γράφων, Άγγελος Βλαχόπουλος, μαζί μας όμως είχαμε και δύο κορίτσια, , την Μαίρη και την Κατερίνα που όσο χρόνο χρειαστήκαμε για να βγούμε, πέρασαν την ώρα τους γνωρίζοντας την περιοχή, μας διευκόλυναν με τη μεταφορά των αυτοκινήτων και τις ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Είχαμε μια ωραία ηλιόλουστη ημέρα και με πολύ καλή διάθεση ολοκληρώσαμε την εξόρμησή μας , αλλά και την δράση μας για φέτος.

Λίγο πρίν φτάσουμε στο Λαύριο και πρίν μπούμε στην ευθεία που στο τέλος της αριστερά βρίσκεται το θέατρο του Θωρικού, υπάρχουν διάφοροι λόφοι που βρίσκονται δεξιά από την Αθηνών-Λαυρίου.
Όπως και σχεδόν όλη η περιοχή και αυτοί είναι γεμάτοι στόμια στοών ορυχείων διαφόρων περιόδων.
Σε μιά απ’ αυτές τις εισόδους μπήκαμε με τον Ηλία Σιατούνη και οδηγό τον Μανώλη Μοσχολιδάκη για να συνεχίσουμε την έρευνά του, από ένα σημείο και μετά, σε ένα από τα πολλά ορυχεία της περιοχής, που εκείνος είχε ξαναπάει ανιχνεύοντας και είχε αφήσει σημεία για έρευνα που ήθελαν αρμάτωμα.
Η πορεία μας έφερε σε μιά μεγάλη αίθουσα με ένα δαίδαλο στοών σε πολλά επίπεδα, που στο χαμηλότερο σημείο της υπήρχε πηγάδι με μιά παλιά μεταλλική σκάλα στη μία πλευρά. Εκεί αρματώσαμε για σιγουριά και κατεβήκαμε στο επίπεδο της εισόδου του πηγαδιού. Ή κατάβαση ήταν περίπου είκοσι μέτρα. Ερευνήσαμε την δυνατότητα να το κατεβούμε, αλλά ο Μανώλης κοιτώντας τα ξύλινα στηρίγματα και τον πάτο, θυμήθηκε ότι σε προηγούμενη επίσκεψή του μπαίνοντας από άλλη χαμηλότερη υψομετρικά είσοδο, είχε περάσει κάτω από αυτό το πηγάδι περπατώντας σε μία στοά. Έτσι εγκαταλείψαμε το εγχείρημα και αρχίσαμε να εξερευνούμε τον περίγυρο.
Σε ένα σημείο μιας στοάς έτρεχε λίγο νερό που είχε σχηματίσει λιμνούλα και σχηματισμούς γκούρ, σε άλλο υπήρχε νερό παλιότερα αφήνοντας τα λευκά ίχνη του σε σχήμα καταρράκτη. Βρήκαμε μισοθαμένες ράγιες, ένα απομεινάρι από βαγονέτο, περιπλανηθήκαμε στο δίκτυο των στοών και βρήκαμε 2-3 εισόδους ακόμη, αφήνοντας μερικές εκκρεμότητες για κάποια άλλη μέρα.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Για τελευταία εξόρμηση του Σεμιναρίου Σπηλαιολογίας 2015, επιλέξαμε την περιοχή της Σέτας στην Εύβοια, επειδή έχει τουλάχιστον δύο κοντινά, στην μεταξύ τους απόσταση, σχετικά βαθιά, με μία τουλάχιστον μονοκόμματη 50άμετρη κατάβαση το καθένα και αρκετά τεχνικά σπήλαια. Βέβαια ο πλούσιος στολισμός τους είναι και ένας παράγοντας που μας κάνει και δεν κουραζόμαστε να τα επαναλαμβάνουμε κι εμείς. Ιδίως τα Τρία Έλατα πάντα θα έχουν μια γωνίτσα με κάτι λεπτό και πανέμορφο που θα δει κανείς για πρώτη φορά.
 Έτσι κι αυτή τη φορά παρακολουθώντας προσεκτικά τους χειρισμούς των νέων μας συντρόφων, περιηγηθήκαμε στις όμορφες αίθουσες, απολαύσαμε τις ομορφιές στα Τρία Έλατα και εξασκηθήκαμε στις τεχνικές στο Κατελάνι μιας και η γνωστή μας λίμνη ήταν και πάλι γεμάτη με 2-3 μέτρα νερό και για να την αποφύγουμε στήσαμε την στριμωχτή τραβέρσα που είχαμε αρματώσει πρίν χρόνια.
 Αυτή μας βγάζει από τη διαδρομή του νερού περνώντας από πάνω και από στενό σημείο καταλήγει δεξιά στο τοίχωμα. Εκεί υπάρχει ένα παταράκι με πολύ γερό διαμπερές δέσιμο και με κινητή αλλαγή βγαίνουμε χωρίς τριβές σε χαμηλότερη αγκύρωση που έχουμε βάλει, με ένα μόνιμο Κέβλαρ και ένα βιομηχανικό ανοξείδωτο. Η συνέχεια είναι εύκολη με μιά λοξή κατάβαση 4-5 μέτρων το πολύ.
 Όλα τα βύσματα που είχαμε τοποθετήσει τα βρήκαμε σε πολύ καλή κατάσταση, πλήρως λειτουργικά.
 Το απόγευμα του Σαββάτου επιστρέψαμε στον κατασκηνωτικό χώρο στην Αμπουδιώτισα και στήσαμε ένα τσιμπούσι απίστευτης “λιτότητας”, από κείνα που ανοίγεις μία αποξηραμένη τροφή βουνού, βράζεις το νερό και ενώ την περιμένεις να μουλιάσει, την συνοδεύεις με καμιά εικοσπενηνταριά μπριζολο-λουκανικο-παΐδια στα κάρβουνα,   που θα μπορούσαν να φάνε μαζί μας και ένα κοπαδάκι σκυλιά. Εκτός όλων των άλλων συνοδευτικών των συνοδευτικών! Τέλος πάντων, “πεινασμένοι” και “καταπονημένοι” πέσαμε για ύπνο και όσοι δεν ήταν μετρίως εγκρατείς, το κατάλαβαν την άλλη μέρα στα στριμώγματα της τραβέρσας στο Κατελάνι! 
 Σημειωτέον ότι το βράδυ στις 1:00′ η θερμοκρασία ήταν στους -2° και μάλλον έπεσε κι άλλο τα ξημερώματα.
 Καλές και πολλές εξορμήσεις στους νέους μας Σπηλαιολόγους!

Το Σάββατο 21/11/15, μέσα στα πλαίσια των εκπαιδευτικών εξορμήσεων του σεμιναρίου Σπηλαιολογίας 2015 που βρίσκεται σε εξέλιξη στον Σύλλογό μας, επισκεφθήκαμε το σπήλαιο Δρομέας στο Ποικίλον Όρος.
Η σπηλιά προφανώς ανεδείχθη από την διάνοιξη του χωματόδρομου που περνάει δίπλα του και είναι μια διάκλαση αρκετά σαθρή, με συνολικό βάθος περίπου πενήντα μέτρα. Προηγούμενες σπηλαιολογικές ομάδες έχουν κάνει παρεμβάσεις με τσουβάλια και ξύλα, για να δημιουργηθούν πατάρια που θα συγκρατήσουν τις κατολισθήσεις, όμως ο κίνδυνος παραμένει σε κάποιο βαθμό.
Η ομάδα των νέων συναδέλφων έδειξε την δέουσα προσοχή και μόνο κάτι λίγα χαλικάκια ξέφυγαν και κατρακύλησαν. Η προπόνηση πήγε πάρα πολύ καλά και ήδη είναι φανερή η πρόοδος που έχουν επιτύχει από τις προηγούμενες εξορμήσεις.

Την Κυριακή 22/11/15 είχαμε μία πολύ καλή εμπειρία στο Μητροπίσι. Με οδηγό τον Μανώλη Μοσχολιδάκη μπήκαμε σε αρχαίες στοές ορυχείων που έχουν επεκταθεί κι από νεότερες διανοίξεις. Περάσαμε από μεγάλες αίθουσες, είδαμε πως μάζευαν νερό δημιουργώντας λιθοματικές λεκάνες και το διοχέτευαν από χτιστά ρυάκια, για χρήση. Παντού βλέπαμε ορθογώνιες λαξεύσεις και όπου χρειαζόταν, είχαν φτιάξει πελεκητά σκαλοπάτια. Εμείς χρησιμοποιήσαμε σχοινιά γιατί μπορεί οι κλίσεις να μην ήταν πολύ μεγάλες, αλλά το πεδίο ήταν πολύ γλιστερό.
Ο διάκοσμος ήταν αναπάντεχα πλούσιος, πράγμα που δεν περίμενα να συναντήσουμε σε τεχνητό έγκοιλο.
Μετά από κάμποση ώρα βγήκαμε σε σύγχρονες στοές με τα γνωστά ίχνη από τις ράγες στο κέντρο. Η διαφορά ήταν ολοφάνερη και ο διάκοσμος σχεδόν ανύπαρκτος. Σε ένα πέρασμα φτάσαμε σχεδόν μέχρι την επιφάνεια από την οποία μας χώριζε μία τσιμεντένια πλάκα με μία πλαστική σωλήνα στο κέντρο από την οποία περνούσε αέρας και λίγο φως. Μετά απ’ αυτό ξεκινήσαμε για πίσω κρατώντας μερικές από τις καλύτερες αναμνήσεις, για μένα τις καλύτερες μέχρι τώρα σε ορυχείο, στη μνήμη και τις φωτογραφικές μηχανές μας.

Στη Συκιά αποφασίσαμε ότι έπρεπε να συνεχιστεί το Σεμινάριο για να γίνουν οι τεχνικές στο πεδίο αυτό που σου δίνει την εντύπωση ότι είναι πολύ βαθύτερο απ’ ότι πραγματικά είναι, λόγω της απόστασης που έχει ο εκπαιδευόμενος από το τοίχωμα. Γι’ αυτό μια καλή διαδρομή είναι αυτή Ανατολικότερα της κλασικής με την αλλαγή σε σχεδόν καθόλου επαφή με το βράχο, για να συνηθίζουν οι νέοι φίλοι μας στα δύσκολα.
Ωραία έκπληξη για μένα ήταν ο ξύλινος περιμετρικός φράχτης που έχει φτιαχτεί μάλλον πρόσφατα και θεωρώ ότι είναι εναρμονισμένος με το τοπίο.
Μπήκαμε στα σχοινιά και οι εκπαιδευόμενοι εκτέλεσαν όλες τις τεχνικές αλλαγών κατεύθυνσης, περάσματος κόμπου κλπ και μάλιστα με αρκετή ευκολία. Ανεβοκατεβήκαμε μερικές φορές και τελικά αργά το μεσημέρι φύγαμε για να καταλήξουμε σε ταβερνάκι για αναπλήρωση ενέργειας.

Μετά την προετοιμασία του Σαββάτου στην οικοδομή, προχωρήσαμε την Κυριακή στο επόμενο στάδιο, αυτό της επίσκεψης σε πραγματικό πεδίο, στο γνωστό μας βάραθρο που διαθέτει και ένα εύκολα προσβάσιμο αλλά “καλό” στένωμα που τεστάρει τις κλειστοφοβικές προδιαθέσεις! Εκτός απ’ αυτό, επαναλάβαμε τις τεχνικές περάσματος κόμπου, αλλαγής κατεύθυνσης κλπ, βελτιώνοντας παράλληλα τη στάση σώματος στις ασκήσεις και στην ανάβαση. Στήσαμε τραβέρσα 8 σημείων που πέρασαν και ξαναπέρασαν όλοι με άνεση και τεχνική.
Πλήρεις νέων εμπειριών καταλήξαμε το απόγευμα σε ταβερνάκι για τα γνωστά..