Συναντηθήκαμε το Σάββατο 9/4/16 κατά τις 11:00’ στο γνωστό σημείο στάθμευσης με την δεξαμενή, απ’ όπου ξεκινάει ο χωματόδρομος που οδηγεί στο σπήλαιο, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, η Νιόνια Μαλεφάκη, ο Παναγιώτης Γεωργίου, ο Τάκης Καπλαντζής και ο γράφων, Άγγελος Βλαχόπουλος, για να κάνουμε την κατάβαση. Αυτή τη φορά την μύηση της «Νεοφώτιστης» Νιόνιας ανέλαβε ο Παναγιώτης κι έτσι είχα την ευκαιρία να κατέβω στα στενώματα με τα υπόλοιπα παιδιά.
Αρματώσαμε με τον Γεράσιμο διπλή την πρώτη κατάβαση για να μπορούν εύκολα οι δύο να δουλέψουν τις τεχνικές και φύγαμε για κάτω. Κατά πόδας κι ο Τάκης, ενθουσιασμένος που θα έμπαινε σε πιό προχωρημένα πράγματα, μας πρόλαβε ενώ δέναμε την πρώτη μετά το μεγάλο πατάρι κατάβαση και δεν βρήκε δυσκολία στην πρώτη αυτή στενή σχοινιά. Άλλωστε το συζητούσαν πολλή ώρα με τον Γεράσιμο, που το είχε ξανακάνει και μπήκε έτοιμος για όλα! Με πειράγματα του τύπου, μην σφίγγεσαι πολύ κι έχουμε θέματα και άλλα τοξικότερα, φτάσαμε στο πρώτο πατάρι και πολύ γρήγορα στο τελευταίο. Continue reading →

Το Σαββάτο 2 Απριλίου ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Διονύσης Δρίλλιας, ο Ξενοφώντας Ντάνης και ο γράφων, ο Άγγελος Βλαχόπουλος, πήγαμε για να εξερευνήσουμε ένα φαράγγι στην περιοχή που ήδη έχουμε εξερευνήσει το φαρ. Της Σεργούλας σε δύο τμήματα, το Πύργου και της Απάνω Κόκας. Το συγκεκριμένο ονομάζεται Ροδόρεμα και δεν περιμέναμε να είναι πολύ ενδιαφέρον και κυρίως να έχει νερό, αλλά είναι μέσα στην ευρύτερη περιοχή και οι κάτοικοι των γύρω χωριών δεν επιχειρούν να μπουν να το κατέβουν λόγω της πολύ απότομης κλίσης του εδάφους και των κατακερματισμένων πετρωμάτων που δημιουργούν ασταθές πεδίο και σάρες.
Αυτό που μας έκανε εντύπωση και μας έβαλε στη διαδικασία να το εξερευνήσουμε, είναι τα 400μ περίπου υψομετρικής διαφοράς μεταξύ εισόδου και εξόδου, μέσα σε ένα ολικό μήκος 1 χλμ περίπου.
Μοιράσαμε τα βάρη στα σακκίδια παίρνοντας αρκετές ασφάλειες μονού κρίκου και μερικές αλυσίδες, τα ανάλογα βύσματα και βέβαια τρυπάνι με δύο μπαταρίες, τρία σχοινιά και ότι άλλο απαραίτητο και ξεκινήσαμε την κατάβαση περίπου στις 11:00. Με τη βοήθεια του φίλου Θοδωρή Μόραλη που μένει στη Ναύπακτο, δεν χρειάστηκε να φέρουμε από την Αθήνα ούτε δεύτερο αυτοκίνητο, ούτε να κάνουμε ανάκληση του πάνω αυτοκινήτου. Ανεβήκαμε όλοι μαζί στα υψίπεδα με τις ανεμογενήτριες απ’ όπου ξεκινάει η ρεματιά, μας συνόδεψε μέχρι τις πρώτες απότομες καταβάσεις και μετά έφυγε με το αυτοκίνητο και μας συνάντησε στην έξοδο κάτω στις 14:15’.
Το πρανές άρχισε αμέσως να γίνεται πολύ απότομο και γλιστερό, όχι από νερό, αλλά από το ότι δύσκολα βρισκόταν γερός βράχος και στέρεο έδαφος να στηριχτούμε. Ήταν γενικά ανοιχτό με κάποια στενά σημεία στα οποία φαινόταν ότι έτρεχε νερό κάποιες φορές, όχι όμως ορμητικό, ώστε να καθαρίσει την κοίτη από τα φερτά. Αυτό βέβαια είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν δένδρα και βλάστηση που μας βοηθούσαν να βρίσκουμε φυσικές δεσιές.
Συναντήσαμε 14 καταβάσεις που χρησιμοποιήσαμε σχοινί, όλες δενδροδεσίματα, εκτός από μία, στην οποία τοποθετήσαμε πλακέτα. Είχαν ύψος από 3 έως 7μέτρα και οι ελεύθερες καταβάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Σε κάποια στιγμή συναντήσαμε το Ρέμα του Μάζη, μέσα στο οποίο πέφτει το Ροδόρεμα, που γνωρίζαμε ότι είναι απότομο κι αυτό αλλά βατό, και μετά από λίγο φτάσαμε στο δρόμο που τερματίσαμε.
Όλα πήγαν καλά εκτός από μερικά στραβοπατήματα που ήταν φυσικό να συμβούν και συνεχίσαμε τη μέρα μας ερευνώντας την περιοχή για να αποφασίσουμε για τη δράση της επόμενης μέρας. Φυσικά, αργότερα κατεβήκαμε από το βουνό, φάγαμε σε ταβέρνα της περιοχής και μετά ανεβήκαμε για ύπνο στις σκηνές μας στην αυλή του παλιού σχολείου της Σεργούλας.
Την Κυριακή 3 Απριλίου, την αφιερώσαμε στην έρευνα για άλλα φαράγγια και όντως βρήκαμε ένα στην περιοχή του φράγματος του Μόρνου, αλλά όταν ανεβήκαμε και μετά από αρκετή προσπάθεια μπορέσαμε να δούμε την κοίτη του, διαπιστώσαμε ότι κάνει πολύ μικρές καταβάσεις και κάποιες βάθρες που φαίνονται πολύ όμορφες και καθαρές, αλλά δυστυχώς όπως διασταυρώσαμε και με ντόπιο βοσκό, δεν έχει τεχνικό ενδιαφέρον. Κάναμε όμως το περπάτημά μας και μετά συνεχίσαμε με το αυτοκίνητο προς την Γκιώνα, περάσαμε από τα στενά ανάμεσά της και τα Βαρδούσια, θαυμάσαμε το τοπίο της Ορθοπλαγιάς με το αναρριχητικό πεδίο, γευματίσαμε σε ένα από τα χωριουδάκια που συναντήσαμε και τελικά πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Μιας και για το τριήμερο της 25ης Μαρτίου δεν μπορέσαμε να συντονιστούμε για κάποια μεγαλύτερη εξόρμηση, διαλέξαμε να περάσουμε το Σαββατοκύριακο κατεβαίνοντας το Σαββάτο τον Ίναχο και την Κυριακή να δούμε την πρόσβαση της Γερακίνας από το μονοπάτι και να κατέβουμε το φαράγγι.
Ο Ίναχος είχε πολύ καλό νεράκι που γινόταν όλο και περισσότερο, ενισχυόμενο από το παραφάραγγο που τρέχει από τα δεξιά, αλλά κι από 5-6 πηγούλες δεξιά κι αριστερά οπως κατεβαίνουμε. Οι αγκυρώσεις ήταν μιά χαρά στο πρώτο κομμάτι, όσο για το δεύτερο, υπάρχουν κάποιες μονές με ναυτικά κλειδιά και καλό θα ήταν να γίνουν βελτιώσεις.
Κινηθήκαμε με πολύ καλό ρυθμό και καταλήξαμε νωρίς το απόγευμα στην ταβέρνα στη Νεστάνη, απολαμβάνοντας τις νοστιμιές της.
Ήμασταν οι Γεράσιμος Κρεμμύδας, Νιόνια Μαλεφάκη, Τάκης Καπλαντζής και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Την Κυριακή αφού αφήσαμε τα αυτοκίνητά μας στο γνωστό χώρο στάθμευσης της εξόδου του φαραγγιού της Γερακίνας, ακολουθώντας τις οδηγίες που μας έδωσε ο Δημ.Καραχρήστος από τον Ορειβατικό Λουτρακίου, περπατήσαμε Ανατολικότερα και βρήκαμε εύκολα την αρχή του μονοπατιού που έχει σημαδέψει και καθαρίσει ο ανω Σύλλογος.
Στην αρχή έχει λίγο κόντρα, αλλά μετά μαλακώνει η κλίση του και καταλήγει στον χωματόδρομο που κατεβαίνουμε όταν ερχόμαστε με τα αυτοκίνητα στο οροπέδιο της εισόδου του φαραγγιού. Δεν κρατήσαμε ώρα, αλλά πρέπει να κερδίσαμε πολύ χρόνο μ’ αυτόν τον τρόπο. Δεν πρέπει να χρειάζεται περισσότερο από 45 λεπτά για την πορεία, τη στιγμή που θα χρειαστεί περίπου μισή ώρα για την οδήγηση, μιας και ο δρόμος κάνει αρκετά μεγάλο κύκλο και επίσης γλυτώνει κανείς και τον χρόνο για την ανάκληση των πάνω αυτοκινήτων. Βέβαια, μ’ αυτόν τον τρόπο, βρεθήκαμε πάρα πολύ νωρίς το μεσημέρι στην έξοδο έτοιμοι να φύγουμε και το πρόβλημά μας ήταν ότι δεν είχαμε προλάβει να πεινάσουμε καλά-καλά! Πάντως το πρόβλημα αντιμετωπίσαμε με αξιοπρέπεια σε γνωστή μας ψαροταβέρνα στο Αλεποχώρι!
Σ’ αυτή την κατάβαση εκτός από μένα και τον Γεράσιμο, ήταν ο Ξενοφώντας Ντάνης.

Το Σαββακύριακο το περάσαμε διασχίζοντας τα φαράγγια Ροδοκάλου και Δέλφινου. Οι βροχές των προηγούμενων ημερών είχαν ευεργετική επίδραση στην ποσότητα του νερού που σναντήσαμε, αλλά όχι απαγορευτική. Το Σάββατο το πρωί όταν φτάσαμε στη γέφυρα του Ροδοκάλου δεν κρύβω ότι ανησύχησα λίγο από την ορμή του χειμάρου, αλλά πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι η μεγαλύτερη ροή προέρχεται από τη δεξιά κοίτη και όχι από τον Ροδοκάλο. Αυτό το διαπιστώνει κανείς αν κοιτάξει προσεκτικά από τη γέφυρα και διακρίνει τον 45άρη καταρράκτη, τον τελευταίο του Ροδοκάλου, αλλά και όταν ανεβαίνοντας το μονοπάτι φτάσει στο σημείο που ενώνονται οι δύο παραπόταμοι. Ήμασταν οι, Βαγγέλης Μαρκόπουλος, Σπύρος Ζαννιάς, Διονύσης Δρίλλιας, Νιόνια Μαλεφάκη, Γεράσιμος Κρεμμύδας και ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Την επομένη στο Δέλφινο το νερό ήταν όσο έπρεπε για να στολίζει την καταβαση, μικρής ποσότητας αλλά καθαρό και διάφανο. Γλυστρούσε βέβαια, αλλά η κατάβαση ήταν απολαυστικότατη με τη θέα στην πεδιάδα να κόβει την ανάσα.

Μετά από μερικές βροχούλες και αναποδιάσματα του καιρού η ηλιόλουστη Κυριακή 6/3 μας βρήκε στη Γκουρα να επιχειρούμε μια από τις τελευταίες καταβάσεις της χρονιάς, μιας και το φαράγγι από δω και πέρα όλο και θα στεγνώνει, κατά πως φάνηκε.
Μπήκαμε από την ορθοπλαγιά δίπλα στο κλασικό παραφάραγγο, κατεβαίνοντας από δέντρα και μετά από δύο διαδοχικές καταβάσεις πέσαμε στο σημείο που μπαίνουμε πάντα. Το σκηνικό πολύ ανοιξιάτικο και το νερό λίγο μέν αλλά κρύο, καθαρό και διάφανο, μας συντρόφεψε μέχρι σχεδόν στο μονοπάτι που πάει για την σπηλιά με την εικόνα αριστερά απέναντι από το μοναστήρι. Μετα απ’ αυτό το σημείο, η κοίτη ήταν στεγνή.
Η εξαμελής παρέα μας: Ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, ο Τάκης Καπλαντζής, ο Διονύσης Δρίλλιας, η Νιόνια Μαλεφάκη κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.

Την Κυριακή είπαμε να μην σπάσουμε την συνέχεια στις κοπές πίτας του Σαββατοκύριακου και παραβρεθήκαμε στην τελετή του ΣΠΕΛΕΟ στο Σπήλαιο Αφαίας. Καλή Χρονιά κι από μας παιδιά!
Η πλαγιά γέμισε από κόσμο και χαρούμενες φωνές από τα πιτσιρίκια των μελών του παλαιού αυτού Συλλόγου που κατέβηκαν στη σπηλιά και το χάρηκαν, με τη συνοδεία των μεγαλύτερων. Τα έχω ξαναδεί να κινούνται σε σπήλαια και το κάνουν οργανωμένα περιμένοντας να συγκεντρωθούν και να περάσει μπροστά κάποιος μεγάλος. Έχουν πάρει Σπηλαιολογική παιδεία από μωρά! Πολύ τα χάρηκα.
Το σπήλαιο το θυμόμουν πολύ αόριστα από μια επίσκεψη 5-6 χρόνια πρίν και ήταν σαν να το είδα πρώτη φορά. Πολύ όμορφο, δαιδαλώδες, με μεγάλο μέγεθος και κρυφές γωνιές με διάκοσμο πλούσιο σε σχήματα και ποικιλία χρωμάτων. Σ’ αυτήν την επίσκεψη μαζί μου ήρθαν δύο κορίτσια, η Νιόνια Μαλεφάκη, μέλος μας που έχει κάνει σεμινάριο Φαραγγιών στο Σύλλογο και η Έλενα , μια φίλη της. Και οι δύο τα κατάφεραν πολύ καλά και όλοι απολαύσαμε την περιήγηση.

Το Σάββατο αφιερώσαμε για να παραστούμε στην κοπή της πίτας της Σπηλαιολογικής Ομάδας «Υπογαία» και με την ευκαιρία επισκεφθήκαμε το σπήλαιο Σαλίγκαρος που προσωπικά είχα να πάω από μιά άλλη κοπή πίτας τουλάχιστον 7-8 χρόνια πρίν. Καλή Χρονιά παιδιά!

Το Σαββατοκύριακο 6-7 Φεβρουαρίου 2016 επιλέξαμε να επισκεφθούμε το σπηλαιοβάραθρο της Αρμίτσας, ένα από τα αγαπημένα μας, στο οποίο πρίν χρόνια είχαμε κάνει μία διάνοιξη και ανακαλύψαμε μία αίθουσα μικρή (4Χ6) αλλά καταστόλιστη, όπως άλλωστε και όλο το υπόλοιπο σπήλαιο.
Με λύπη μας διαπιστώσαμε την απουσία του “κλειδιού”, ενός καταστόλιστου σταλακτίτη-μακαρονιού που κρεμόταν στην είσοδο της προτελευταίας αίθουσας. Την απουσία του είχαν αναφέρει κάποιοι φίλοι σπηλαιολόγοι από τα γύρω μέρη, αλλά δεν το είχαμε δεί. Μια επίσης δυσάρεστη έκπληξη ήταν επίσης το ότι από τις λίμνες κάτω-κάτω αριστερά, έχουν πάρει το “μαργαριτάρι”, έναν ολοστρόγγυλο αραγονίτη διαμέτρου περίπου 3εκατοστών. Να τα χαρούν οι νέοι κάτοχοί τους πολύ, μιας και τώρα πιά μόνο αυτοί μπορούν.. Υπάρχουν ακόμα κάποια “περιθωριακά” ρομαντικά άτομα που μπορεί να κατέβουν μόνο και μόνο για να τα πάρουν μια ακόμα φωτογραφία ή να τους ρίξουν μιά ματιά. Συγχαρητήρια σ’ όποιον τους έδειξε την σπηλιά και τον τρόπο να κατεβαίνουν.
Από τη συντροφιά μόνο εγώ κι ο Γ.Εξηνταβελώνης είχαμε ξανακατέβει. Οι υπόλοιποι εντυπωσιάστηκαν από την τεράστια ποικιλία του διάκοσμου και σκορπίστηκαν θαυμάζοντας τον περίγυρο ανακαλύπτοντας τα μυστικά του. Οι δυό μας τους οδηγήσαμε στα πιό όμορφα σημεία και βέβαια στην δίοδο για την τελευταία αίθουσα. Ήμασταν μαζί όταν την προσπελάσαμε και είναι το καμάρι μας! Ανεβήκαμε στην επιφάνεια το απόγευμα και είχαμε φτάσει νωρίς το βράδυ κοντά στον Άγριλο, το χωριό που κατάγεται ο Γ.Εξηνταβελώνης στο εξοχικό του οποίου διανυκτερεύσαμε. Την επομένη κατεβήκαμε σε ένα σπήλαιο κοντά στο χωριό, στο οποίο παλιότερα είχαμε κάνει απόπειρα να περάσουμε από ένα στενό μπαζωμένο χαράκι με κενό χώρο από κάτω. Αυτή τη φορά μπήκαμε αποφασισμένοι και πολύ σύντομα σχετικά, δημιουργήσαμε ένα πέρασμα και το κατεβήκαμε. Δυστυχώς φτάσαμε μόνο καμιά δεκαριά μέτρα παρακάτω σε λασπωμένο δάπεδο που έφραζε. Ικανοποιήσαμε βέβαια την περιέργειά μας και κλείσαμε κι αυτή την εκκρεμότητα, ολοκληρώνοντας ένα ακόμα πλούσιο Σαββατοκύριακο παρέα με συναδέλφους και φίλους. Στην εξόρμηση ήμασταν τέσσερις από τον Θησέα παρέα με πέντε άτομα από την νεοιδρυθήσα Σπηλαιολογική ομάδα “Υπογαία”, που της ευχόμαστε καλές και πολλές εξορμήσεις, μακρυά από προβλήματα και κοντά στους φίλους και στα βουνά. Στην τελευταία φωτογραφία θα δείτε το “κλειδί” και στις προηγούμενες τέσσερις το σπήλαιο στον Άγριλο.

Το θερμό αυτό βάραθρο κατεβήκαμε την Κυριακή 17/1/16 έξι άτομα, οι τρείς από το τελευταίο σεμινάριο του 2015. Ο Τάκης Καπλαντζής, ο Διονύσης Δρίλλιας, ο Βαγγέλης Μαρκόπουλος, ο Γεράσιμος Κρεμμύδας, ο Απόλλωνας Θρασυβουλίδης κι ο γράφων Άγγελος Βλαχόπουλος.
Όλα εξελίχθηκαν ομαλά, εκτός από την έκπληξη που ετοίμασαν τα παιδιά στον Διονύση που είχε τα γεννέθλιά του. Τον άφησαν τελευταίο στο τελικό κατέβασμα στη λίμνη και όταν έφτασε τον περίμενε ένα κουτί γλυκά που είχε και κεράκι! Του τραγουδήσαμε όλοι μαζί “Να ζήσης Διονύση και χρόνια πολλά” και το έσβησε κρεμασμένος ακόμα στο σχοινί.
Χρόνια πολλά και γραπτώς Διονύση!
Βγήκαμε κατά τις 15:30′ και απολαύσαμε την θέα με τον πολύ καλό καιρό που μας υποδέχτηκε στην επιφάνεια.